မိထွေး

မိထွေး

စာရေးသူ-ကိုလူအေး

ကျွန်တော့်နာမည် “သူရ” ပါ။ ကျွန်တော် (၁၂) နှစ်သားအရွယ်မှာ အဖေက နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ်။ အမေဆုံးသွားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ အမေ့ကို ဘယ်သူနဲ့မှ အစားမထိုးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဖေခေါ်လာတဲ့ အမျိုးသမီးနာမည်က “မေနှင်း” တဲ့။ သူက မျက်နှာအေးအေးနဲ့ စကားပြောရင် သိပ်ချိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သူဟာ အဖေ့အချစ်တွေကို လုယူမယ့်သူ၊ ကျွန်တော့်အိမ်ကို ကျူးကျော်လာတဲ့သူပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

သူ အိမ်ရောက်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်အတွက် အင်္ကျီအသစ်လေးတစ်ထည် ဝယ်လာပေးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီအင်္ကျီကို ယူပြီး သူ့ရှေ့မှာတင် ကတ်ကြေးနဲ့ ညှပ်ပစ်လိုက်တယ်။ “ကျွန်တော့်ကို လာဖားမနေနဲ့။ ခဗျားက ကျွန်တော့်အမေ မဟုတ်ဘူး” လို့ ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်တယ်။ မေနှင်းရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ရိပ်ခနဲ ဖြတ်သွားတာ မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ညှပ်ထားတဲ့ အင်္ကျီစလေးတွေကို တိတ်တိတ်လေး ကောက်သိမ်းသွားခဲ့တယ်။

လတွေ ကြာလာပေမဲ့ ကျွန်တော် မေနှင်းကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး။ သူချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းကို မစားဘဲ အပြင်မှာပဲ လျှောက်စားတယ်။ သူကတော့ ကျွန်တော် ပြန်လာမယ့်အချိန်ထိ ထမင်းဝိုင်းမှာ စောင့်နေတတ်မြဲပါ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ဆူပူရင်လည်း သူကပဲ ကြားကနေ တောင်းပန်ပေးတတ်တယ်။ “ကလေးပဲ အဖေရယ်၊ သူ့ကို အချိန်ပေးလိုက်ပါဦး” တဲ့။ အဲ့ဒီလို စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။ သူ့ကို “ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့မိန်းမ” လို့ပဲ တစ်ထစ်ချ မှတ်ယူထားခဲ့မိတယ်။

တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် ကျောင်းကအပြန် စက်ဘီးစီးရင်း ကားတစ်စီးနဲ့ တိုက်မိပြီး ခြေထောက် ကျိုးသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံမှာ သတိရလာတဲ့အချိန်မှာ ဘေးနားမှာ ရှိနေတာက အဖေမဟုတ်ဘဲ မေနှင်း ဖြစ်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ငိုထားလို့ ဖောင်းအစ်နေပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်တော် သတိရလာတာ မြင်တော့ သူက ဝမ်းသာအားရနဲ့ “သား… သတိရပြီလား။ ဘယ်နားက နာနေသေးလဲဟင်” လို့ မေးရှာတယ်။ ကျွန်တော် သူ့လက်ကို ခါထုတ်ချင်ပေမဲ့ အားမရှိလို့ ငြိမ်နေခဲ့ရတယ်။

ခြေထောက် ကျိုးသွားတဲ့အတွက် ကျွန်တော် အိပ်ရာထဲမှာပဲ နှစ်လလောက် နေခဲ့ရတယ်။ အဖေက အလုပ်သွားရတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြုစုဖို့က မေနှင်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်တိုက်ပေးတယ်၊ အစားအသောက်တွေကို တစ်လုတ်ချင်း ခွံကျွေးတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ မျက်နှာစူပုပ်နေပါစေ သူကတော့ ပြုံးပြုံးလေးပါပဲ။ ညဘက်တွေမှာ ကျွန်တော် နာလို့ ညည်းမိရင် သူက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး တစ်ညလုံး ခြေထောက်ကို နှိပ်ပေးနေတတ်တယ်။

တစ်ညမှာ ကျွန်တော် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတုန်း မေနှင်းက ကျွန်တော့်ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောနေတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ “သားရယ်… မေမေ့ကို မုန်းနေလည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားမြန်မြန် နေကောင်းအောင်ပဲ လုပ်ပါနော်။ မေမေ့မှာ သားပဲ ရှိတာပါ” အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ခဲနေတဲ့ ရေခဲတုံးကြီး အရည်ပျော်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ မေတ္တာက ဟန်ဆောင်မှုမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားမိသွားခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် လမ်းစလျှောက်နိုင်တဲ့နေ့မှာ မေနှင်းက ကျွန်တော့်ကို တွဲပေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အရင်လို “မထိနဲ့” လို့ အော်မယ့်အစား ကျွန်တော်က သူ့လက်ကို တင်းတင်းလေး ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ “မေ… မေမေ… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ မေနှင်း ချက်ချင်းပဲ ရပ်သွားတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတော့တယ်။ အဲ့ဒါက ဝမ်းနည်းလို့ ကျတဲ့ မျက်ရည်မဟုတ်ဘဲ ပျော်လွန်းလို့ ကျတဲ့ မျက်ရည်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပါတယ်။

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မေနှင်းကို အိမ်အလုပ်တွေ ကူလုပ်ပေးတယ်၊ အတူတူ ထမင်းစားတယ်။ သူချက်ကျွေးတဲ့ ဟင်းတွေကို “ကောင်းတယ်” လို့ ချီးကျူးမိတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်လည်း လိုက်ပျော်မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ “မိထွေး” နဲ့ “သား” ဆိုတဲ့ စိမ်းကားမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ သွေးသားအရင်းတွေလို နွေးထွေးတဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ပွင့်လန်းလာခဲ့တယ်။

နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ယူတဲ့နေ့မှာ မေနှင်းက အရှေ့ဆုံးကနေ လက်ခုပ်တီးပြီး ဂုဏ်ယူနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမာခံ ပရိသတ်ကြီးပေါ့။ အဖေကလည်း ကျွန်တော်တို့ သားအမိနှစ်ယောက် ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိနေတာကို ကြည့်ပြီး သိပ်ကို ကျေနပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက မေတ္တာဆိုတာ သွေးသားထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းနိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ မေနှင်းဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိထွေးမဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်တော့်ဘဝကို အမှောင်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ “မေမေအရင်း” ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကလေးဟာ အခုတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ ထာဝရ နွေးထွေးနေပါတော့တယ်။