အခန်း (၁) အလင်းရောင်နဲ့ အစပြုခြင်း

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစပိုင်းက သိပ်ကို ရိုးရှင်းခဲ့ပါတယ်။ သီရိ နဲ့ ကျွန်တော်ဟာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကတည်းက လက်တွဲခဲ့ကြသူတွေပါ။ သူမက သိပ်လှတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့် သူမရဲ့ အပြုံးတွေအောက်မှာ နွေးထွေးမှုတွေ အပြည့်ရှိတယ်။ ဘဝကို ကြိုးစားရုန်းကန်ချင်စိတ် ရှိအောင် သီရိက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း တွန်းအားပေးခဲ့တယ်။

“အစ်ကို ကြိုးစားပါ။ သီရိ အစ်ကို့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ”

သူမရဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့် ခွန်အားတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ပိုက်ဆံစုကြတယ်၊ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း ကျွန်တော့်အတွက် အသင့်ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ ထမင်းဟင်းတွေဟာ လောကမှာ အရသာအရှိဆုံးပါပဲ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်လေး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်က ခိုင်မာတယ်၊ ဖြူစင်တယ်၊ ဘာနဲ့မှ လဲလို့မရနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခဲ့ပါတယ်။

—

အခန်း (၂) ရောင်စုံမီးရောင်များအောက်က ခြေလှမ်းများ

အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အရာထင်လာခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတိုးလာတယ်၊ ဝင်ငွေတွေ ပိုကောင်းလာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝထဲကို “ည” ဆိုတဲ့ အရာက ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ရာထူးကြီးလာတာနဲ့အမျှ လုပ်ငန်းသဘာဝအရ ညစာစားပွဲတွေ၊ ပါတီတွေ၊ ကလပ်တွေကို မကြာခဏ သွားရတဲ့ အလေ့အထက စတင်လာခဲ့တယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ သီရိကို အားနာလို့ စောစောပြန်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ရောင်စုံမီးတွေ၊ တီးလုံးသံတွေနဲ့ အရက်ခွက်တွေကြားမှာ ကျွန်တော် သာယာလာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာလေးပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတတ်တဲ့ သီရိကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ရိုးအီတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

“အစ်ကို ပြန်လာပြီလား… ထမင်းစားပြီးပြီလားဟင်၊ သီရိ နွှေးပေးမယ်လေ” လို့ အိပ်မှုန်စုံမွှားနဲ့ ထမေးတတ်တဲ့ သူမကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။

“စားခဲ့ပြီ၊ မင်းဘာသာ အိပ်တော့” လို့ပဲ ခပ်စိမ်းစိမ်း တုံ့ပြန်တတ်လာတယ်။ သီရိရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက အထီးကျန်မှုတွေကို မြင်ရပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေက အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ညဘက်မှ အသက်ဝင်တတ်တဲ့ ညည့်ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါပြီ။

—

အခန်း (၃) လှည့်စားခြင်း ညဉ့်ယံများ

အဲ့ဒီညတွေထဲက တစ်ညမှာပဲ ‘မေ’ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ကျွန်တော် ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်။ မေက သီရိနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲ။ သူမက ရဲတင်းတယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်၊ ညဉ့်ယံရဲ့ မီးရောင်တွေအောက်မှာ အလှဆုံး ပွင့်လန်းနေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ပေါ့။ မူးယစ်နေတဲ့ စိတ်အာရုံတွေကြားမှာ မေရဲ့ အနားကပ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ပြောတတ်တဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို အသိအာရုံ ကင်းမဲ့သွားစေခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် လိမ်ညာတတ်လာတယ်။

“အစ်ကို ဒီနေ့ အိုတီ ဆင်းရမယ်…”

“ဘော့စ်နဲ့ ညစာစားဖို့ ရှိလို့ အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ် သီရိ…”

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ မေ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပြည့်နှက်လာတယ်။ သီရိကတော့ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ဆဲ၊ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော့် အင်္ကျီမှာ ကပ်ပါလာတဲ့ ရေမွှေးနံ့ စိမ်းစိမ်းတွေကို သူမ ရိပ်မိကောင်း ရိပ်မိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သူမ ဘာမှ မမေးခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီ တိတ်ဆိတ်မှုဟာ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ရဲတင်းလာစေခဲ့တယ်။ လိမ်ညာမှုတွေကို နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုလို သဘောထားလာတဲ့အထိ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက အသိတရားတွေက ရောင်စုံမီးတွေအောက်မှာ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပါတယ်။

—

အခန်း (၄) ကွဲအက်သွားသော မှန်ချပ်

အရာရာဟာ တစ်နေ့တော့ ဖုံးဖိထားလို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် မေ့နေခဲ့တယ်။ တစ်ည… ကျွန်တော် မူးပြီး အိမ်ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သီရိက ဧည့်ခန်းထဲမှာ မီးမဖွင့်ဘဲ ထိုင်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဝင်လာတော့ သူမက စားပွဲပေါ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယဖုန်းလေးကို တွန်းပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ ဖုန်း… မေ နဲ့ ကျွန်တော် ညစ်ညမ်းစွာ အပြန်အလှန် ပို့ထားတဲ့ စာတွေ၊ ပုံတွေ အားလုံးကို သီရိ မြင်သွားခဲ့ပြီ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ သီရိရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမ ငိုမနေဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အသက်မပါတော့ဘူး။

“သီရိ… အဲ့ဒါကလေ…” ကျွန်တော် စကားစဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေတယ်။

“အစ်ကို ရက်စက်လိုက်တာ…” သူမရဲ့ အသံက တိုးရှိုက်နေပေမယ့် ကျွန်တော့် နားထဲမှာတော့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ “သီရိရဲ့ နုပျိုမှုတွေ၊ အချိန်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံးကို အစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို သိပ်ချစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ရွံရှာသွားပြီ။”

ကိုယ့်အမှားကို ကိုယ်သိပေမယ့် လူမာနကြောင့် ကျွန်တော် ပြန်အော်မိတယ်။ “မင်းက ငါ့ကို အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားချင်နေတာကိုး! ငါလည်း လူပဲ၊ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပါးချင်မှာပေါ့။”

အဲ့ဒီစကားအဆုံးမှာ သီရိက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အသင့်ထုပ်ပိုးထားတဲ့ သူမရဲ့ အဝတ်အစားအိတ်ကိုဆွဲပြီး အိမ်အပြင်ကို လှမ်းထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ကျောပြင်လေး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တားဖို့တောင် သတ္တိမရှိခဲ့ပါဘူး။

—

အခန်း (၅) အမှောင်ဆုံး အချိန်

သီရိ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော် လွတ်လပ်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ မေ နဲ့ အတူ ပွင့်လင်းစွာ တွဲလာတယ်။ ညတိုင်း အရက်၊ ကလပ်၊ ပါတီတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ ပျော်ရွှင်မှု အတုအယောင်တွေက ကြာကြာမခံခဲ့ပါဘူး။

အလွန်အကျွံ သောက်စားမှုတွေနဲ့ အိပ်ရေးပျက်တာတွေကြောင့် အလုပ်မှာ အမှားတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကုမ္ပဏီကနေ ကျွန်တော် အလုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ဝင်ငွေမရှိတော့တဲ့အချိန်၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ ခမ်းခြောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ မေ ဟာလည်း အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းသွားခဲ့တယ်။

“ရှင်က အခု ဘာမှမရှိတော့တဲ့သူလေ… ကျွန်မက အချိန်ဖြုန်းမနေနိုင်ဘူး” တဲ့။

သူမရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို နားရင်း ဖြတ်ရိုက်လိုက်သလိုပါပဲ။ ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ဘေးနားကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ အရက်ပုလင်းခွံတွေ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း။ အဲ့ဒီအချိန်မှာမှ ကျွန်တော့်ကို ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မမျှော်လင့်ဘဲ ချစ်ခဲ့တဲ့ သီရိရဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်လာမိတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ ဆိုတဲ့ နောင်တက ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးကို ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် နာကျင်စေခဲ့တယ်။

—

အခန်း (၆) ပြန်လမ်းမဲ့တဲ့ နံနက်ခင်း

သီရိကို ပြန်ရှာဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ဇာတိမြို့လေးကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူမကို တောင်းပန်မယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းဆိုမယ်လို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။

သူမရဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ကျင်းပနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သတို့သမီးလေးက သီရိ ပါပဲ။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေက အရင်ကထက် ပိုတောက်ပနေတယ်။ သူမကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ကြင်နာယုယနေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးမှာ သီရိဟာ အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်နေပုံရတယ်။

ကျွန်တော် ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ဖို့ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးပိုင်ခွင့် ကျွန်တော့်မှာ မရှိတော့ဘူးလေ။ သူမ လိုအပ်ခဲ့တဲ့ အချိန်တိုင်း ကျွန်တော်က တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်မှာ ရှိနေခဲ့တာ။ သူမ ငိုကြွေးနေတဲ့ အချိန်တိုင်း ကျွန်တော်က အရက်ခွက်တွေနဲ့ ပျော်ပါးနေခဲ့တာ။ အခုတော့ ဒီနာကျင်မှုကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ခါးသီးစွာ ခံစားဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ မျက်ရည်တွေ ကြားထဲကနေပဲ သူမကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်ရင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

—

အခန်း (၇) ညည့်ငှက်ရဲ့ နောင်တ

အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ အတိတ်တွေကို ပြန်တွေးရင်း အသက်ရှင်နေရပါတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်က ရောင်စုံမီးရောင်တွေကို ငေးကြည့်မိတိုင်း ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရတယ်။

ညည့်ငှက်တွေဟာ အမှောင်ထဲမှာ ပျံသန်းရတာကို သာယာတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် နေရောင်ခြည် ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ ပုန်းခိုစရာ နေရာမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။ တဒင်္ဂ သာယာမှုတွေအတွက် ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အလင်းရောင်လေးကို အဆုံးရှုံးခံလိုက်ရတယ်။

ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာတစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရလိုက်ပါတယ်။ “လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူထွက်သွားမှ သိရတာဟာ လောကမှာ အနာကျင်ရဆုံး အပြစ်ဒဏ်ပါပဲ”။ သစ္စာရှိတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ကစားစရာ မဟုတ်ဘူး။ လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန် တန်ဖိုးမထားတတ်ရင်၊ အဲ့ဒီအရာက ထာဝရ ထွက်ခွာသွားတဲ့အခါ ကျန်ခဲ့မယ့်အရာက ဖြေဆည်လို့မရတဲ့ “နောင်တ” ဆိုတာပါပဲ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ညတွေမှာ သီရိ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ပါဘူး။ ဒီနောင်တတရားတွေနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝကို အထီးကျန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားရတော့မှာပါ။