ကြာကူလီ

ကြာကူလီ

### အခန်း (၁) – အစိမ်းရောင် အမှတ်တရ

ကျွန်တော့်ဘဝက ရိုးရှင်းပါတယ်။ နံနက်စာ စားမယ်၊ ရုံးသွားမယ်၊ ညနေကျရင် တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားမယ်။ အဲ့ဒီလို ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ စက်ဝိုင်းထဲကို “နွေ” ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမက နာမည်နဲ့လိုက်အောင် နွေးထွေးတယ်။ တောက်ပတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာထဲကို အရောင်တွေ ယူဆောင်လာပေးတဲ့သူပေါ့။

“ကိုကို… လူတွေက ဘာလို့ ကြာကူလီကို စားကြတာလဲဟင်။ ချိုလိုက်၊ အေးလိုက်နဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာ အရည်ပျော်သွားတာကို…”

ပန်းခြံထဲက ခုံတန်းလေးမှာ ကြာကူလီ အတူတူစားရင်း သူမ မေးခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလေးကို ကျွန်တော် ခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် သူမကို ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေခဲ့တာက “အရည်ပျော်သွားပေမဲ့ အဲ့ဒီအရသာက လျှာပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်လေ။ အမှတ်တရတွေလိုပေါ့” တဲ့။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ကလည်း အဲ့ဒီတုန်းက ကြာကူလီလိုပါပဲ။ အရမ်းချိုမြိန်ခဲ့တာ။

—

### အခန်း (၂) – ယုံကြည်ခြင်းရဲ့ အုတ်မြစ်

နွေနဲ့ ကျွန်တော် တွဲခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ သူမက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထက် ပိုပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်၊ ကျွန်တော် အားကိုးရာ တစ်ခုတည်းသော လူသား။ ကျွန်တော် ရှာသမျှ ပိုက်ဆံမှန်သမျှ သူမကို အကုန်အပ်တယ်။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ရင် အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်မယ်ဆိုတဲ့ အိပ်မက်အတွက် ကျွန်တော် နေ့မအိပ် ညမအိပ် အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။

“ကိုကို ပင်ပန်းနေပြီလား… နွေ အနားမှာ ရှိတယ်နော်”

ညဥ့်နက်တဲ့အထိ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ပုခုံးကို သူမ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အားဆေးတစ်ခွက်ပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ဖုန်းကို တစ်ခါမှ မစစ်ခဲ့သလို၊ သူမ ဘယ်သွားသွား ဘာလုပ်လုပ် မမေးခွန်းထုတ်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချစ်ခြင်းတရားရဲ့ အခြေခံဟာ ယုံကြည်မှုလို့ ကျွန်တော် ခံယူထားလို့ပဲ။

—

### အခန်း (၃) – အက်ကြောင်း

အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးစက်လာတာ။ နွေက အရင်လို ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းမဆက်တော့ဘူး။ ချိန်းထားရင်လည်း အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ ဖျက်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အရင်လို မတောက်ပတော့ဘူး။

“နွေ… ကိုကို့ကို တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိလို့လား”

ကျွန်တော် မေးမိတော့ သူမက ခေါင်းခါပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက တုန်ရီနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်က စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ နွေကို အံ့သြသွားအောင် (Surprise) လုပ်ချင်လို့ သူမ အကြိုက်ဆုံး ကြာကူလီလေး ဝယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားအနက်ရောင်လေးနဲ့ အဲ့ဒီထဲက ဆင်းလာတဲ့ နွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ… ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။

သူမကို ကားတံခါး ဖွင့်ပေးတာ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး။ သူမကို နဖူးလေး နမ်းပြီး နှုတ်ဆက်တာ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး။

—

### အခန်း (၄) – နာကျင်ခြင်း အနက်ရှိုင်းဆုံး

ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ အိမ်ထဲမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်းနဲ့ ထိုင်နေခဲ့တယ်။ နွေ အိမ်ထဲဝင်လာပြီး မီးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန် ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူမ လန့်သွားတယ်။

“ကို… ကိုကို… ဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်နေတာလဲ”

သူမ အသံတွေ တုန်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ စားပွဲပေါ်က အရည်ပျော်နေပြီဖြစ်တဲ့ ကြာကူလီထုပ်လေးကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

“နွေ… ဟိုလူက ဘယ်သူလဲ”

“သူက… သူက သူငယ်ချင်းပါ ကိုကိုရာ။ နွေ အလုပ်ကိစ္စ ကူညီပေးနေတဲ့သူပါ”

လိမ်လိုက်တာ။ သူမ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး လိမ်နေမှန်း သိနေရတာက ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံရသလိုပဲ။ ကျွန်တော် မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တဲ့ လပေါင်းများစွာက အချက်အလက်တွေ အကုန်လုံး ခေါင်းထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာတယ်။ ညဘက်တွေမှာ ဖုန်းကိုင်ပြီး အပြင်ထွက်ပြောတာတွေ၊ အဝတ်အစား အသစ်တွေ ခဏခဏ ဝယ်တာတွေ… အားလုံးက ရှင်းလင်းသွားပြီ။

—

### အခန်း (၅) – ကြေကွဲခြင်း အမှတ်တိုင်

နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော် စုံစမ်းမိသလောက်တော့ အဲ့ဒီလူက သူဌေးသား တစ်ယောက်တဲ့။ နွေအတွက် သူက လှေကားထစ် အသစ်တစ်ခုပေါ့။ ကျွန်တော့်လို ရိုးသားတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က ပေးနိုင်တာထက် ပိုတဲ့ စည်းစိမ်တွေကို သူက ပေးနိုင်တယ်။

“ကိုကို… နွေ တောင်းပန်ပါတယ်။ နွေလည်း လူပဲလေ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေချင်တာပေါ့။ ကိုကိုနဲ့ဆိုရင် နွေတို့ ဘယ်တော့မှ အိမ်မက်တွေ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူမ စကားက ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ခွဲလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမအတွက် ဘဝကို ပုံပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချိန်တွေ၊ လုပ်အားတွေ၊ ငွေကြေးတွေ အားလုံးက သူမအတွက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမအတွက်တော့ အဲ့ဒါတွေက မလုံလောက်ဘူးတဲ့။

“ငါ မင်းကို ဘာများ လိုလေသေးရှိအောင် ထားခဲ့လို့လဲ နွေ… ငါ့မှာ ရှိတာ အကုန် မင်းကို ပုံပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား”

ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ အေးစက်စက်ပါပဲ။ သူမ အိတ်တွေကို ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တားခဲ့မိလား။ မတားခဲ့ပါဘူး။ ထွက်သွားချင်တဲ့သူကို ဆွဲထားဖို့ ကျွန်တော့်မှာ ခွန်အား မရှိတော့ဘူး။

—

### အခန်း (၆) – ဇာတ်သိမ်း

ခြောက်လ ကြာသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အရင်လိုပဲ အလုပ်ပြန်လုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် နှလုံးသားကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ တစ်ရက်မှာတော့ လမ်းဘေးက ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ နွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမ အရင်လို မတောက်ပတော့ဘူး။ မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေနဲ့။

ကြားရသလောက်တော့ အဲ့ဒီသူဌေးသားက သူမကို ကစားစရာတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာတဲ့။ အသစ်တွေ့တော့ သူမကို လွှင့်ပစ်ခဲ့တာပေါ့။ သူမ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ရဲဘူး။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဖြတ်သွားတယ်။

ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းမခေါ်ခဲ့သလို၊ သနားတဲ့ အကြည့်နဲ့လည်း မကြည့်ခဲ့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို လူအသစ် တစ်ယောက် ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။

—

### အခန်း (၇) – သင်ခန်းစာ

ကျွန်တော် ကားမှတ်တိုင်မှာ ရပ်ရင်း ကြာကူလီသည်ဆီကနေ တစ်ခု ဝယ်လိုက်တယ်။ တစ်ငုံ ငုံလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အေးမြတဲ့ အရသာနဲ့အတူ ချိုမြိန်မှုက လျှာပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏပါပဲ… ကြာကူလီက အရည်ပျော်သွားတယ်။

အချစ်ဆိုတာလည်း ကြာကူလီလိုပါပဲ။ ခဏတာ ချိုမြိန်မှုအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပြီး မရင်းနှီးလိုက်ပါနဲ့။ တချို့လူတွေက ကျွန်တော်တို့ ဘဝထဲကို ခဏတာ အေးမြစေဖို့ ဝင်လာကြတာ။ သူတို့က ထာဝရ မဟုတ်ဘူး။

ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့ပါပဲ။ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဘဝကို စတေးလိုက်တဲ့အခါ၊ နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်လက်ထဲ ကျန်ခဲ့မှာက အရည်ပျော်သွားတဲ့ ကြာကူလီလို အဖတ်မတင်တဲ့ နာကျင်မှုတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

**သင်ခန်းစာ။ ။** လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းထက်၊ မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားခြင်းက ပို၍ ခိုင်မြဲသော စိတ်ချမ်းသာမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ပေးဆပ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုပေးဆပ်မှုသည် မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်း မဖြစ်သင့်ပေ။