အကြီးဆုံးသမီးရဲ့ အဆုံးသတ်
“အကြီးဆုံးသမီး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ တချို့အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ မွေးရာပါ ကျိန်စာတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မနာမည် သန္တာ။ မောင်နှမ လေးယောက်ထဲမှာ အကြီးဆုံးပေါ့။ အဖေ ဆုံးသွားတည်းက အသက် (၁၆) နှစ်အရွယ် ကျွန်မရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို မိသားစု စားဝတ်နေရေးဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးက အလိုလို ကျလာခဲ့တယ်။ ကျောင်းထွက်ခဲ့ရတယ်။ အိပ်မက်တွေကို ခေါက်သိမ်းခဲ့ရတယ်။ မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ အပ်ချုပ်စက်နင်း၊ ညဘက်ဆို ဈေးရောင်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ မိသားစုအတွက်ချည်းပဲ လည်ပတ်နေခဲ့တာပါ။ “သန္တာရေ… ညီမလေး ကျောင်းလခပေးရတော့မယ်” “မမ… သား ကျူရှင်ခ ပေးရမယ်နော်” ဒီလိုအသံတွေကြားတိုင်း ကျွန်မ သက်ပြင်းကို ကြိတ်မိုက်ပြီး ရှူခဲ့ရတယ်။ ပင်ပန်းတယ်လို့ ညည်းတွားခွင့် ကျွန်မမှာ မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ပျော့ညံ့သွားရင် ဒီမိသားစုလေး ပြိုလဲသွားမှာကို ကျွန်မ အကြောက်ဆုံးပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ အချစ်ဆိုတာကိုတောင် မေ့လုမတတ် ရှင်သန်နေခဲ့တဲ့ ကျွန်မဘဝထဲကို ‘ကိုသူရ’ ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မတို့ရပ်ကွက်ထဲက ကျောင်းဆရာလေးပါ။ ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို နားလည်ပေးပြီး နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ အမြဲဖေးမတတ်တဲ့သူပေါ့။
ကိုသူရဟာ ကျွန်မရဲ့ မွန်းကျပ်နေတဲ့ ဘဝထဲက တစ်ခုတည်းသော လေပြေညင်းလေးပါပဲ။ “သန္တာ ပင်ပန်းနေပြီလား… ကိုယ် ကူလုပ်ပေးမယ်လေ” လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ အပ်ချုပ်တဲ့အခါ ဘေးကနေ စကားလာပြောပေးတတ်တယ်။ ကျွန်မ ကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်လေးတွေ ဝယ်လာပေးတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ လမင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်လေးအကြောင်း သူ ပြောပြတတ်တယ်။ “သန္တာ့ မောင်နှမတွေ အလုပ်အကိုင်ရပြီး အဆင်ပြေသွားတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ကြမယ်နော်။ ကိုယ် သန္တာ့ကို စောင့်နိုင်ပါတယ်” တဲ့။ အဲ့ဒီစကားကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားခဲ့တယ်။ လောကကြီးမှာ ငါ့ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူ၊ ငါ့အတွက် ရပ်တည်ပေးမယ့်သူ ရှိသေးတာပဲဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ရှေ့ဆက်ဖို့ ခွန်အားတွေ အများကြီး ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ကိုသူရနဲ့ တွေ့ရမယ့် အချိန်လေးတွေဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အချိုမြိန်ဆုံးနဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး အခိုက်အတန့်လေးတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူနဲ့ အတူရှိနေချိန်တိုင်း ကျွန်မဟာ မိသားစုရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ အကြီးဆုံးသမီး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အချစ်ခံရတဲ့ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခွင့်ရခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ကျွန်မလို မိန်းကလေးအတွက်တော့ အကြာကြီး ခံစားခွင့်မရှိတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။ ပြဿနာတွေက ညီလေးဆီကနေ စတာပါ။ တက္ကသိုလ်ရောက်နေတဲ့ ညီလေးက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပေါင်းမှားပြီး အွန်လိုင်းလောင်းကစားတွေ လုပ်ရာကနေ အကြွေးသိန်းဆယ်ချီ တင်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ကို အကြွေးရှင်တွေ လာရစ်တဲ့နေ့က အမေက ရင်ဘတ်စည်တီးပြီး ငိုတော့တာပဲ။ “သမီးကြီးရယ်… နင်မှ မကယ်ရင် နင့်မောင်တော့ ထောင်ကျတော့မှာပဲ။ အမေ့ကို သနားပါ သမီးရယ်…” အမေ့ရဲ့ ငိုသံတွေကြားမှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ ဒီပိုက်ဆံတွေဟာ ကျွန်မ နေ့မနား ညမနား အလုပ်လုပ်ပြီး ကိုသူရနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလေ။ အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မ ဘဏ်စာအုပ်လေးကို ကိုင်ပြီး အခန်းထဲမှာ အသံတိတ် ငိုခဲ့ရတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ နှမြောနှမြော၊ ကိုယ့်သွေးသား အရင်းခေါက်ခေါက် ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြည့်မနေရက်တဲ့ အဆုံးမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်လေးကို ဖျက်ဆီးပြီး ညီလေးရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးလိုက်ရတယ်။ ဒီကိစ္စကို ကိုသူရ သိသွားတဲ့အခါ သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချတယ်။ သူ ဘာမှမပြောပေမယ့် သူ့မျက်လုံးထဲက စိတ်ပျက်မှုတွေကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ လှိုင်းလုံးတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ လှေငယ်လေးကို စတင် ရိုက်ခတ်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။
တစ်ခါကစတဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ အဆုံးသတ် မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာရတယ်။ ညီလေးကိစ္စ ပြီးသွားတော့ ညီမလတ်က နိုင်ငံခြားသွားချင်တယ်ဆိုပြီး ပူဆာပြန်တယ်။ အမေကလည်း “သမီးကြီးလေ… ညီမလေး အဆင်ပြေသွားရင် နင့်ကို ပြန်ကျေးဇူးဆပ်မှာပေါ့” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ကျွန်မကို ထပ်ပြီး ဖိအားပေးတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်တွေ နှစ်ဆ တိုးလုပ်ရတယ်။ ကိုသူရနဲ့ တွေ့ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းပြောဖို့တောင် အားအင်မရှိအောင် ပင်ပန်းနေခဲ့တယ်။ တစ်ရက်တော့ ကိုသူရက ကျွန်မကို တွေ့ဖို့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာတယ်။ “သန္တာ… ကိုယ်တို့ စောင့်နေတာ ၅ နှစ်ရှိပြီနော်။ သန္တာ့ မောင်နှမတွေလည်း အကုန် ကြီးကုန်ကြပြီပဲ။ ကိုယ်တို့ အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားဖို့ မသင့်သေးဘူးလား” သူ့အသံမှာ နာကျင်မှုတွေ ပါနေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ “ကိုသူရရယ်… သန္တာ့ အခြေအနေကို နားလည်ပေးပါဦး။ ညီမလေး နိုင်ငံခြားသွားဖို့ ပိုက်ဆံ လိုနေသေးလို့ပါ” လို့ ပြောလိုက်တော့ သူက ခေါင်းခါတယ်။ “သန္တာက သူတို့အတွက်တော့ တွေးပေးတယ်။ ကိုယ့်အတွက်ရော… သန္တာ့ကိုယ် သန္တာအတွက်ရော ဘယ်တော့ တွေးပေးမှာလဲ” အဲ့ဒီမေးခွန်းက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ သွေးထွက်အောင် နာကျင်ရပေမယ့် ကျွန်မမှာ ပြန်ဖြေစရာ စကားလုံး မရှိခဲ့ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ ပြိုကွဲရမယ့် နေ့တစ်နေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကိုသူရရဲ့ မိဘတွေက သားဖြစ်သူရဲ့ အသက်အရွယ်ကြောင့် အိမ်ထောင်ချပေးဖို့ စီစဉ်လာကြတယ်။ ကိုသူရက ကျွန်မဆီ ပြေးလာပြီး အတူတူ ထွက်ပြေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ “သန္တာ… အရာအားလုံးကို ထားခဲ့ပြီး ကိုယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။ သန္တာ့မှာ ကိုယ် ရှိတယ်” သူ့လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွန်မ လိုက်သွားချင်စိတ်တွေ တစ်ပိုင်းသေနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အိမ်ထဲကနေ ချောင်းဆိုးနေတဲ့ အမေ့အသံရယ်၊ ကျွန်မပို့မယ့် ပိုက်ဆံကို မျှော်နေတဲ့ ညီမလေးရဲ့ မျက်နှာရယ်က ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကို တုပ်နှောင်ထားခဲ့တယ်။ “တောင်းပန်ပါတယ် ကိုသူရ… သန္တာ အတ္တမကြီးရက်ဘူး” ကျွန်မ သူ့လက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြုတ်ချလိုက်တယ်။ “သန္တာကို မစောင့်ပါနဲ့တော့… ကိုသူရ ဘဝကို ရှေ့ဆက်ပါတော့” လို့ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ လည်ချောင်းတွေ တစ်ဆို့ပြီး အသက်ရှူရတာ ဆို့နင့်နေခဲ့တယ်။ ကိုသူရက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ “သန္တာက ကိုယ့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ သူတို့လောက် မချစ်ခဲ့ဘူးပဲ” လို့ ပြောပြီး သူ လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ကျောခိုင်းထွက်သွားတဲ့ သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲအက်သွားတယ်။ ဒူးထောက်ကျပြီး အော်ငိုချင်ပေမယ့် အိမ်ထဲက ကြားသွားမှာစိုးလို့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသား၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် မြေမြှုပ် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ရတဲ့ နေ့ပါပဲ။
အချိန်တွေဟာ ရေစီးကြောင်းလို မြန်ဆန်လိုက်တာ။ အခုဆို အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ကျော်လွန်ခဲ့တာ (၁၀) နှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီ။ ကိုသူရတစ်ယောက် တခြားမိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက် ဖခင်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ ညီလေးက သူ့မိန်းမအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ အဆင်ပြေပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတယ်။ ညီမလတ်ကလည်း နိုင်ငံခြားမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး မြန်မာပြည်ကို ပြန်မလာတော့ဘူး။ အငယ်ဆုံးကောင်လေးကလည်း နယ်မှာ အလုပ်ရပြီး ထွက်သွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က အမေ ဆုံးသွားတယ်။ အမေ မဆုံးခင်လေးမှာ “သမီးကြီးကို အားနာလိုက်တာ” လို့ ပြောသွားပေမယ့် အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ နုပျိုမှုတွေနဲ့ အချစ်တွေကို ဘယ်လိုမှ အစားမထိုးပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အခုတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သစ်သားအိမ်လေးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း။ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ကြည့်လိုက်တိုင်း ဆံပင်ဖြူတွေ၊ မျက်လုံးအောက်က အရစ်တွေနဲ့ အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုပဲ မြင်ရတော့တယ်။ ပွဲလမ်းသဘင်ရှိလို့၊ ငွေလိုလို့ ဖုန်းဆက်တာကလွဲရင် မောင်နှမတွေဆီက ကျွန်မနေကောင်းလားဆိုတဲ့ ဖုန်းတစ်ချက်တောင် မလာတတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သူတို့အတွက် အရာရာကို စတေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ဘာမှ ကျန်မနေခဲ့ဘူး။ အထီးကျန်မှုနဲ့ နောင်တတွေပဲ ကျွန်မရဲ့ အဖော်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ အရမ်းကို နာကျင်စရာ ကောင်းပါတယ်။ မိသားစုကို ချစ်တာ၊ တာဝန်သိတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် “အကြီးဆုံးသမီး” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အထိ စတေးမိလိုက်တာကတော့ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပါပဲ။ လူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရင်ချစ်တတ်မှ၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်မှ တခြားသူကို ကူညီနိုင်တာပါ။ ကိုယ့်နှလုံးသားကို သတ်ပြီး သူတစ်ပါးကို ရှင်သန်ခွင့် ပေးခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း လမ်းခွဲရတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်အတွက် ပြန်လှည့်မကြည့်ကြပါဘူး။ လူတိုင်းက သူတို့ဘဝနဲ့ သူတို့ ရှေ့ဆက်သွားကြတာချည်းပါပဲ။ ကျွန်မလို အကြီးဆုံးသမီးတွေ၊ မိသားစုအတွက် အရာရာကို အနစ်နာခံနေတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ကျွန်မ ပြောချင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။ မိသားစုကို ချစ်ပါ။ ဒါပေမယ့် သင့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ သင့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ သင့်ရဲ့ နှလုံးသားလေးကိုလည်း ချန်ထားပေးဖို့ မမေ့ပါနဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့… ကိုယ့်ကိုယ်ကို မချစ်တဲ့သူရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ ကျွန်မလိုပဲ အေးစက်ပြီး အထီးကျန်ဆန်လွန်းလို့ပါ။ လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းယိုင်နေတဲ့ ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ၊ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ ဘယ်သူမှ မသိဘဲ ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ရပြီလေ။
