မိန်းမယုတ်နောင်တရချိန်

မိန်းမယုတ်နောင်တရချိန်

အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း

မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းက အတော်လေးအေးစက်တယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်းလေးက တုန်ခါနေပေမဲ့ ဖြေဖို့ ခွန်အားမရှိဘူး။ မြင်ရတဲ့ နံပါတ်က ကျွန်မရဲ့ ယောင်္က္ကား ကိုသန့်ဆီက။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မကိုင်ရဲဘူး။ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေက ကျွန်မ လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွတ်ထားသလို အသက်ရှူရ ကြပ်လွန်းနေပြီ။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရင်း မှန်ထဲက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ လှပတဲ့ မျက်နှာနောက်ကွယ်မှာ ပုပ်ပွနေတဲ့ စိတ်ထားတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ သိတာပေါ့။ လူတွေက ကျွန်မကို “မိန်းမယုတ်” လို့ ခေါ်ကြမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မမှာ ငြင်းပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။

အခန်း (၂) — နီးစပ်မှုနှင့် အိပ်မက်တု

ကိုသန့်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ သူက ရိုးသားလွန်းတဲ့ လူစားမျိုး။ ကျွန်မအပေါ်မှာဆို အလွန်အလိုလိုက်ပြီး အရာရာကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တဲ့သူ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက လောဘကြီးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး နွယ် ကို အောင်မြင်စေချင်တယ်၊ ချမ်းသာစေချင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်မ ကိုသန့်ရဲ့ လုပ်ငန်းထဲက ငွေတွေကို ခိုးထုတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ညီမလေး နွယ်က ကျွန်မရဲ့ အသက်ပဲ။ သူတစ်ပါးထက် နိမ့်ကျမှာကို ကျွန်မ အသေအလဲ ကြောက်ခဲ့တယ်။ နွယ်ကလည်း ကျွန်မကို အရမ်းချစ်ပြခဲ့တာကိုး။ “မမသာ မရှိရင် နွယ် ဘာမှလုပ်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ သာယာပြီး ကိုယ့်လင်ယောင်္က္ကားကိုတောင် သစ္စာဖောက်ဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃) — လမ်းခွဲဂိတ်

အလှည့်အပြောင်းက အမှတ်မထင်ပဲ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ ကိုသန့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီက အရေးကြီးတဲ့ စာချုပ်တချို့ကို ခိုးယူပြီး တခြားပြိုင်ဘက် ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ရောင်းစားခဲ့တယ်။ အဲဒီကရတဲ့ ငွေတွေကို နွယ်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ဘဏ်ထဲမှာ စုထားပေးခဲ့တာ။ ကိုသန့်ကတော့ သူ့လုပ်ငန်းတွေ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ထိုးဆင်းသွားလဲဆိုတာ မသိဘဲ ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေရှာတယ်။ သူ ကျွန်မကို လာတိုင်ပင်တိုင်း ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အားပေးသလိုလိုနဲ့ အတွင်းက လှိုက်စားနေခဲ့တာ။ “ကိုသန့်ရယ်… စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ” လို့ ပြောနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဟာ ဘယ်လောက်တောင် စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းလဲ။ ကျွန်မကတော့ နွယ်အတွက် အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ပေးနေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။

အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ကိုသန့် စတင်ရိပ်မိလာတယ်။ သူ့အိမ်ထဲမှာတင် သူခိုးရှိနေတယ်ဆိုတာ သူသိသွားတဲ့နေ့က သူ အတော်လေး ခံစားသွားရပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ကျွန်မကို တိုက်ရိုက်မမေးဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးပြီး နာကျင်မှုတွေပဲ အစားထိုးလာတာ ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နွယ်က ကျွန်မအနားကို ရောက်လာပြီး “မမ… ကိုသန့် သိသွားရင် မမ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်၊ အခု ရသမျှ ငွေတွေယူပြီး ခဏ ရှောင်နေပါလား” လို့ အကြံပေးတယ်။ ကျွန်မကလည်း နွယ် စကားဆိုရင် ဘုရားဟောထက် တောင် ပိုယုံခဲ့တာ။ ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကိုသန့်ကို စာတစ်စောင်ပဲ ထားခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့ ပေါင်းထားတဲ့ ငွေတွေအားလုံးကို နွယ်နဲ့အတူ ယူပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

ကျွန်မ နွယ်နဲ့ ချိန်းထားတဲ့နေရာကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးက ပြောင်းပြန်ဖြစ်ကုန်တယ်။ နွယ် ရောက်မလာဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်ပေမဲ့ သူမကိုင်ဘူး။ တစ်နာရီ… နှစ်နာရီ… ဆယ်နာရီလောက်ထိ ကျွန်မ စောင့်နေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး ဖုန်းဝင်သွားတဲ့အခါ နွယ်ရဲ့ အသံက ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ ညီမလေးရဲ့ အသံမဟုတ်တော့ဘူး။ အေးစက်ပြီး ရက်စက်လွန်းတဲ့ အသံ။ “မမ… မမက တကယ်ပဲ မိုက်မဲတာပဲနော်။ မမရဲ့ အမှားတွေကို ကျွန်မက ကိုသန့်ဆီ အကုန်ဖွင့်ပြောလိုက်ပြီ။ အခု မမရဲ့ နာမည်နဲ့ ရှိသမျှ အိမ်တွေ၊ ကားတွေကိုလည်း ကျွန်မ နာမည်ပြောင်းပြီးပြီ။ မမမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကိုသန့်လည်း မမကို ရဲတိုင်ထားပြီ” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ အသက်ထက်ချစ်တဲ့ ညီမလေးက ကျွန်မကို တွင်းထဲ တွန်းချလိုက်တာလား။

အခန်း (၆) — အမှောင်ဆုံး အချိန်နာရီ

ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ရဲကားတွေ ရှိနေတယ်။ ကိုသန့်ကတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျပြီး ထိုင်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ရှေ့ကို ဒူးထောက်ကျလိုက်တယ်။ “ကိုသန့်… ကျွန်မ မှားပါတယ်၊ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ” လို့ အော်ဟစ်ငိုယိုပေမဲ့ သူ ကျွန်မကို မကြည့်ဘူး။ အဲဒီအစား နွယ်က အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး ကိုသန့်ရဲ့ ပခုံးကို ဖေးမလိုက်တယ်။ “ကိုကို… စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့တော့၊ ဒီလို မိန်းမယုတ်မျိုးအတွက် မျက်ရည်မကျပါနဲ့” လို့ ပြောလိုက်တဲ့ နွယ်ရဲ့ အကြည့်တွေက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေတယ်။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ နွယ်ဟာ ကျွန်မကို အသုံးချပြီး ကိုသန့်ကိုရော၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုရော လုယူဖို့ အစကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ “မိန်းမယုတ်” ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က နွယ် ခင်းပေးတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် လျှောက်ခဲ့မိတာပဲ။

အခန်း (၇) — နောင်တနှင့် သင်ခန်းစာ

အခု ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်ရတဲ့သူလည်း မရှိတော့ဘူး၊ နောက်ဆုံး ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သွေးသားရင်းချာကတောင် ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်သွားပြီ။ အကျဉ်းခန်းထဲက သံတိုင်တွေကို ကိုင်ရင်း ကျွန်မ နေ့တိုင်း ငိုနေမိတယ်။ ကိုသန့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး လောဘနောက် လိုက်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ သတ်သေချင်စိတ်တွေ ပေါက်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေဖို့တောင် ကျွန်မမှာ သတ္တိမရှိဘူး။ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကံတွေက ကျွန်မကို ပြန်တိုက်ခိုက်နေတာ။ အပြင်လောကမှာတော့ နွယ်ဟာ လူတော်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ကိုသန့်အနားမှာ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ကျွန်မကတော့ လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံရင်း ဒီအမှောင်ထဲမှာ ပုပ်သိုးသွားရတော့မယ်။

ဘဝမှာ ကိုယ်အယုံကြည်ရဆုံးလူက ကိုယ့်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင်းထဲ တွန်းချနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေတတ်သလို၊ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း လောဘကြောင့် မျက်စိကန်းနေရင် အမှားနဲ့ အမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားတတ်ပါတယ်။

သင်ခန်းစာ – သစ္စာဖောက်ခြင်းရဲ့ အစဟာ အယုံလွယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နောင်တရဲ့ အဆုံးဟာ ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိတဲ့ အချိန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။