**အိမ်ထောင်ရေး သုခ**

**အိမ်ထောင်ရေး သုခ**

“အိမ်ထောင်ရေး သုခ ဆိုတာ နှင်းတို့ကို ကြည့်ပြီး ပြောတာပဲ ဖြစ်ရမယ်…” မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေ စုံတိုင်း ဒီစကားကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ ခင်ပွန်း ကိုသီဟဟာ ပတ်ဝန်းကျင်က အားကျရတဲ့ စံပြယောက်ျား တစ်ယောက်ပါ။ အလုပ်အကိုင် အောင်မြင်သလို၊ အိမ်ထောင်ရှင်မဖြစ်တဲ့ ကျွန်မအပေါ်မှာလည်း အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်တတ်လွန်းလို့ပါ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ရှစ်နှစ်တောင် ပြည့်ခဲ့ပြီ။ မနက်လင်းတိုင်း ကျွန်မ နိုးလာရင် ကုတင်ဘေးမှာ သူဖျော်ထားပေးတဲ့ ကော်ဖီပူပူလေး တစ်ခွက် အမြဲရှိနေတတ်တယ်။ “ချစ်ဇနီးလေး… ကော်ဖီသောက်ပြီးမှ ထတော့နော်” လို့ နဖူးလေးကို ဖွဖွနမ်းပြီး အလုပ်သွားတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အကြင်နာတွေဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အသက်ရှူပေါက်လေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။ အိမ်ထောင်သက် ကြာလာပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြားက ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေဟာ နွေးထွေးနေဆဲ၊ လတ်ဆတ်နေဆဲလို့ ကျွန်မ အပိုင် ယုံကြည်ထားခဲ့ပါတယ်။

**အခန်း (၂)** ဒီလို ပြည့်စုံတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ ကျွန်မဘက်ကလည်း အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရပါတယ်။ အိမ်ထောင်မကျခင်က ကျွန်မဟာ နိုင်ငံခြား ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ လစာကောင်းကောင်းရတဲ့ မန်နေဂျာ တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုသီဟရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး စတင်တဲ့အချိန်မှာ သူ အရမ်း ပင်ပန်းနေတာကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်ခဲ့ဘူး။ “နှင်း… ကိုယ် အလုပ်တွေ တစ်ဖက်နဲ့ အိမ်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ နှင်း အလုပ်ထွက်ပြီး အိမ်မှာပဲ နားနားနေနေ နေပါလား။ ကိုယ် ရှာကျွေးပါ့မယ်” လို့ သူက တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ ယောက်ျားရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုပဲ ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ အိပ်မက်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အိမ်ထောင်ရှင်မ ဘဝကို ခံယူခဲ့ပါတယ်။ သူ့အတွက် နေ့စဉ် ဟင်းလျာတွေကအစ အာဟာရဖြစ်အောင် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်တယ်၊ သူ့အင်္ကျီတွေကို ကိုယ်တိုင် မီးပူတိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေ၊ ငယ်ရွယ်မှုတွေ အားလုံးကို “ကိုသီဟ” ဆိုတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာပဲ အမြစ်တွယ် စိုက်ပျိုးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စွန့်လွှတ်မှုတွေဟာ ဒီနေ့ ခံစားနေရတဲ့ “အိမ်ထောင်ရေး သုခ” အတွက် အဖိုးအခတွေလို့ တွေးပြီး ကျေနပ်နေခဲ့မိတယ်။

**အခန်း (၃)** ဒါပေမဲ့ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်မှာ မမြင်ရတဲ့ အက်ကြောင်းတွေ ရှိနေတတ်မှန်း ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်က စပြီး ကိုသီဟ ခရီးထွက်တာတွေ များလာတယ်။ နယ်ဘက်မှာ လုပ်ငန်းခွဲတွေ ဖွင့်ဖို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ တစ်လကို သုံးလေးရက်လောက် အိမ်ပြန်မလာဖြစ်ဘူး။ ပြန်လာတိုင်းလည်း ကျွန်မအတွက် တန်ဖိုးကြီး လက်ဝတ်ရတနာတွေ၊ အမှတ်တရ ပစ္စည်းတွေ အမြဲ ဝယ်လာတတ်တယ်။ “နှင်းကို ထားခဲ့ရလို့ ကိုယ် အရမ်း လွမ်းနေတာ” လို့ ပြောရင်း လက်ဆောင်တွေ ပေးတိုင်း ကျွန်မကတော့ သူ့အလုပ်တွေ ပင်ပန်းနေတာကိုတောင် ကိုယ်ချင်းမစာဘဲ သနားမိသေးတယ်။ တစ်နေ့… ကိုသီဟ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကျွန်မ ရှင်းပေးနေခဲ့တယ်။ အိတ်ရဲ့ အောက်ခြေ အကန့်လေးထဲမှာ သေသေချာချာ ခေါက်ထားတဲ့ ဆေးခန်းပြ ပြေစာလေး တစ်ရွက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ ဆေးခန်းနာမည်က ကလေးဆေးခန်း တစ်ခု။ လူနာနာမည် နေရာမှာ “မောင်သုတ”၊ အသက် “နှစ်နှစ်” လို့ ရေးထားပြီး၊ ဖခင်အမည် နေရာမှာတော့ “ဦးသီဟ” တဲ့။ ကျွန်မ လက်တွေ ဆတ်ခနဲ တုန်သွားတယ်။ “ဒါ… ဒါဘာလဲ။ တိုက်ဆိုင်တာလား” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်း ငြင်းဆန်ရင်း ရင်တွေ ပူလောင်လာတယ်။ အိတ်ကို ဆက်မွှေကြည့်လိုက်တော့ အောက်ဆုံးမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဖုန်းအဟောင်းလေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဖုန်းက ပတ်စ်ဝေါ့ဒ် ခတ်မထားဘူး။ ဂယ်လာရီ (Gallery) ထဲကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတော့…

**အခန်း (၄)** အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်…။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး နှလုံးခုန်သံတွေ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ ကိုသီဟရယ်၊ မိန်းမတစ်ယောက်ရယ်၊ ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ရယ်။ သုံးယောက်သား ကိတ်မုန့်ခွဲနေတဲ့ပုံ၊ ပန်းခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ပုံ၊ ကလေးလေးကို ကိုသီဟက ပခုံးပေါ် တင်ထားတဲ့ပုံတွေ…။ ဓာတ်ပုံတိုင်းမှာ သူတို့ မိသားစုလေးဟာ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြတယ်။ ပိုပြီး ရင်ကွဲဖို့ ကောင်းတာက အဲဒီမိန်းမရဲ့ ဗိုက်ဟာ ခပ်ရွှဲရွှဲလေး ဖြစ်နေပြီး ဒုတိယကိုယ်ဝန်ကို လွယ်ထားပုံ ရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရှစ်နှစ်တာ အိမ်ထောင်ရေး၊ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ “အိမ်ထောင်ရေး သုခ” ဆိုတာ သဲထဲမှာ ဆောက်ထားတဲ့ ရဲတိုက်လိုပဲ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ ခွေယိုင်ကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပူလောင်စွာနဲ့ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ စွန့်လွှတ်မှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံးဟာ တခြားမိန်းမ တစ်ယောက်နဲ့ ကလေးတွေအတွက် အကာအကွယ် လုပ်ပေးတဲ့ ခြံစည်းရိုး တစ်ခုသာသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီလား။

**အခန်း (၅)** ရေချိုးခန်းထဲက ကိုသီဟ ထွက်လာတော့ ကြမ်းပြင်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာ သွေးဆုတ်သွားတယ်။ “နှင်း… ကိုယ်… ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ။ အဲဒါကလေ…” သူ စကားတွေ ထစ်အကျန် ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မျက်ရည်တွေ ကြားကနေ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်တယ်။ “ရှင်းပြမယ်? ဘာကို ရှင်းပြမှာလဲ။ ရှင် ဟိုမှာ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာ၊ နောက်ထပ် တစ်ယောက်တောင် ထပ်မွေးတော့မှာကို ရှင်းပြမှာလား။ ကျွန်မကို အရူးလုပ်ပြီး ဒီအိမ်မှာ ဟန်ဆောင် ကောင်းကောင်းနဲ့ ဇာတ်ကပြနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ ကိုသီဟ” သူ ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ကျွန်မ ခြေသလုံးတွေကို ဖက်ကာ ငိုပါတော့တယ်။ “နှင်းရယ်… ကိုယ် မှားသွားပါတယ်။ အဲဒီကောင်မလေးက နယ်မှာ အလုပ်သွားလုပ်တုန်းက မတော်တဆ ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။ ကိုယ် သူ့ကို မချစ်ပါဘူး။ ကလေး ရသွားလို့ တာဝန်ယူလိုက်ရရုံပါ။ ကိုယ် တကယ်ချစ်တာ နှင်း တစ်ယောက်တည်းပါ။ နှင်းကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ ကိုယ် ဖုံးထားခဲ့တာပါ။ ကိုယ့်ကို မထားခဲ့ပါနဲ့ နှင်းရယ်…” သူ့စကားတွေ ကြားရလေ ကျွန်မ ရွံရှာမိလေပါပဲ။ တကယ်ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ညစ်ညမ်းအောင် သူ လုပ်ရက်ခဲ့တယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို တာဝန်ယူထားပြီး နောက်မိန်းမ တစ်ယောက်ကိုလည်း လိမ်ညာပေါင်းသင်းနေတဲ့ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေက ကျွန်မကို ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်စေခဲ့ပြီ။ “ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး ကိုသီဟ။ ရှင် ရှင့်ကိုယ်ရှင်ပဲ အချစ်ဆုံးပါ။ ရှင့်ရဲ့ လူမှုရေး ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ကျွန်မကို ဇနီးအဖြစ် ပြသထားပြီး၊ ရှင့်ရဲ့ သာယာမှုအတွက် ဟိုမှာ မိသားစုတစ်ခု တည်ဆောက်ထားတာလေ။ ရှင် သိပ်ရက်စက်တယ်…” ကျွန်မ သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစား တချို့ကို အိတ်ထဲ ကောက်ထည့်လိုက်တယ်။

**အခန်း (၆)** ကျွန်မ အိမ်က ဆင်းလာတဲ့ နေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေက ကျွန်မကို နားချကြတယ်။ “ယောက်ျားတွေ ဖောက်ပြန်တယ် ဆိုတာ ရှိတတ်စမြဲပါပဲ နှင်းရယ်။ သူက နှင်းကို တရားဝင် မယားအဖြစ် မြှောက်စားထားတာပဲ။ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါ။ ဒီလောက် ပြည့်စုံနေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကြီးကို အပျက်မခံပါနဲ့” တဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက အပြင်ပန်းမှာ ပြည့်စုံလှပနေတဲ့ ပန်းသီး တစ်လုံးဟာ အတွင်းထဲမှာ ပိုးကောင်တွေ ကိုက်ဖြတ်လို့ ပုပ်ပွနေပြီ ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ မာနနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို လင်ယောကျ်ား ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ဆက်ပြီး သည်းခံ မပေါင်းနိုင်တော့ပါဘူး။ ကွာရှင်းစာချုပ်ပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တဲ့ နေ့က ကိုသီဟ အရမ်း ငိုခဲ့တယ်။ သူ့ဘဝရဲ့ အလှပဆုံး အရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဆိုတာ သူ သိသွားပုံ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်ရည် မကျခဲ့ဘူး။ နာကျင်မှုတွေက အဆုံးစွန်ထိ ရောက်သွားတဲ့အခါ လူက သွေးအေးသွားတတ်တယ်လေ။

ကျွန်မရဲ့ အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ရှစ်နှစ်တာ အချိန်တွေကို နှမြောပေမဲ့၊ နောက်ထပ် ရှစ်နှစ် ထပ်ပြီး အလိမ်ခံရမယ့် ဘဝကနေ လွတ်မြောက်လာတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ **ဘဝသင်ခန်းစာ** အိမ်ထောင်ရေး သုခ ဆိုတာ ငွေကြေးတွေ ပြည့်စုံနေတာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်က အားကျအောင် ဟန်ဆောင် ပြသနိုင်တာတွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရပါဘူး။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုရဲ့ တကယ့် အနှစ်သာရဟာ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှု၊ ရိုးသားမှုနဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုတွေပေါ်မှာပဲ အခြေခံပါတယ်။ အပေါ်ယံ လှပနေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လိမ်ညာမှုတွေ ရှိနေခဲ့ရင်၊ အဲဒီအိမ်ထောင်ရေးဟာ အချိန်တန်ရင် ပြိုကျပျက်စီးရမယ့် ရွှေရောင်လူးထားတဲ့ ငရဲခန်းတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အချစ်ကြီး ချစ်မိတိုင်း ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ သိက္ခာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အနင်းခံ၊ အစတေးခံလို့ မဖြစ်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အနာကျင်ဆုံး အတွေ့အကြုံကနေ သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါပြီ။