အဖေကိုပြစ်မှားတဲ့သမီး
အစားထိုးမရတဲ့ အရိပ် ကျွန်မနာမည် သဇင်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝအစဟာ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ သားအဖနှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲမှာ အဖေက ကျွန်မရဲ့ အရာရာပါပဲ။ အမေဆုံးပါးသွားကတည်းက အဖေဟာ ကျွန်မအတွက် အမေရော၊ အဖေပါ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ဖဝါးတွေ၊ နေလောင်ခံထားရလို့ ညိုမည်းနေတဲ့ အသားအရေတွေဟာ ကျွန်မကို လူတလုံး သူတလုံးဖြစ်အောင် ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တဲ့ သက်သေတွေဆိုတာ ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက သိခဲ့ပါတယ်။ အဖေက ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီဆွဲတယ်။ ရတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေကို စုပြီး ကျွန်မကို ကျောင်းထားတယ်။ “ငါ့သမီးလေး ပညာတတ်ကြီးဖြစ်မှ အဖေ့လို မပင်ပန်းမှာ” ဆိုတဲ့ စကားကို အဖေ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ချွေးနံ့တွေ၊ ဖုန်ပေနေတဲ့ အင်္ကျီအဟောင်းလေးတွေကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မရွံခဲ့ပါဘူး။ အဖေ အိမ်ပြန်ရောက်လာရင် ပြေးဖက်ပြီး အဖေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်စက်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အလုံခြုံဆုံး အချိန်တွေပါပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းကတော့ ကျွန်မတို့ သားအဖရဲ့ မေတ္တာတရားဟာ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၂) မြို့ပြရဲ့ မျက်လှည့် ကျွန်မ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ရန်ကုန်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံး စတင်ပြောင်းလဲခဲ့ပါတယ်။ မြို့ကြီးပြကြီးရဲ့ တောက်ပမှု၊ လူတွေရဲ့ အဝတ်အစား၊ အသုံးအဆောင်တွေက ကျွန်မရဲ့ မျက်စိကို ကန်းစေခဲ့တယ်။ အဖေ ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ ချွေတာသုံးစွဲရတဲ့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အားငယ်လာမိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ‘ဝေယံ’ ဆိုတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်မ ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်။ ဝေယံက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မ အရည်ပျော်ခဲ့ရတယ်။ သူနဲ့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ဇာတိကို၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု နောက်ခံကို ဖွင့်ပြောဖို့ ရှက်ရွံ့လာမိတယ်။ “သဇင့် မိဘတွေက ဘာလုပ်တာလဲ” လို့ ဝေယံ မေးလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်တုန်သွားတယ်။ အဖေ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီဆွဲတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် သူ ကျွန်မကို အထင်သေးသွားမလား ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ဝင်လာတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်မ လိမ်ညာခဲ့မိတယ်။ “အဖေက နယ်မှာ ပွဲရုံလုပ်ပါတယ်” လို့ ကျွန်မ နှုတ်က ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီ လိမ်လည်မှုလေး တစ်ခုကနေ စပြီး ကျွန်မဟာ အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာကို သစ္စာဖောက်ဖို့ ခြေလှမ်းစတင်ခဲ့မိမှန်း အဲ့ဒီတုန်းက မသိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၃) ရင်ကိုခွဲတဲ့ စကားတစ်ခွန်း အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မ အိမ်ပြန်တာတွေ နည်းလာတယ်။ အဖေ ဖုန်းဆက်ရင်တောင် အလုပ်များတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ခပ်မြန်မြန်ပဲ ချပစ်လိုက်တတ်တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မ ဝေယံနဲ့အတူ ကုန်တိုက်တစ်ခုမှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်း ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ ကျွန်မဆီကို ပြုံးပြီး လျှောက်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အဖေပါပဲ…။ အရောင်လွင့်နေတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီအဟောင်းလေးကို ဝတ်လို့၊ လက်ထဲမှာလည်း ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး ဒေသထွက် မုန့်တွေထည့်ထားတဲ့ ပလတ်စတစ်အိတ် အနွမ်းလေးကို ဆွဲထားတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို တွေ့ချင်လွန်းလို့ ရန်ကုန်ကို အရောက်လာခဲ့တာပါ။ “သဇင်… အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ” ဆိုတဲ့ ဝေယံ့ရဲ့ အမေးသံက ကျွန်မကို လန့်ဖျပ်သွားစေတယ်။ အဖေက ကျွန်မတို့နားကို ရောက်လာပြီး “သမီး…” လို့ ဝမ်းသာအားရ ခေါ်လိုက်ချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အတ္တနဲ့ ရှက်ရွံ့မှုတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဝေယံ ကျွန်မကို ထားသွားမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်နဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ပြောချလိုက်မိတယ်။ “သူက… သူက… ကျွန်မတို့အိမ်က အလုပ်သမားဟောင်း တစ်ယောက်ပါ… ရန်ကုန်ရောက်တုန်း လာနှုတ်ဆက်တာ နေမှာပါ” လို့ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။
အခန်း (၄) နှုတ်ဆိတ်သွားတဲ့ မေတ္တာ ကျွန်မရဲ့ စကားအဆုံးမှာ အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတယ်။ အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှု၊ အံ့သြမှု၊ ပြီးတော့ ကြေကွဲမှုတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ လောကကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ အဖေက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေရင်းကနေ မျက်လွှာကို ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဝေယံ့ဘက်ကို လှည့်ကာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးပြလိုက်ပြီး… “ဟုတ်ပါတယ် ကလေးရယ်… ဦးက သူတို့အိမ်က အလုပ်သမားဟောင်းပါ။ သမီးလေးကို သတိရလို့ လာတွေ့တာပါ” လို့ တုန်လှုပ်နေတဲ့ အသံကြီးနဲ့ ဝင်ပြောပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ လက်ထဲက မုန့်အိတ်လေးကို ကျွန်မလက်ထဲ အတင်းထည့်ပေးခဲ့ပြီး “ဦး သွားလိုက်ပါဦးမယ်” ဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ကျောပြင်လေး တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်ပြီး ဝေးကွာသွားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေအောင် နာကျင်ရတယ်။ မျက်ရည်တွေ ကျလာမလို ဖြစ်ပေမယ့် ဝေယံ့ရှေ့မှာမို့လို့ အတင်းအောင့်ထားခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး အဖေ့ဆီက ဖုန်းဝင်မလာတော့ပါဘူး။ ကျွန်မ ပြန်ဆက်ရင်လည်း ဖုန်းက အမြဲစက်ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ အချိန်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့ ကျွန်မ ထင်ထားသလို ဝေယံဟာ ကျွန်မအပေါ် သစ္စာမရှိခဲ့ပါဘူး။ ပိုချမ်းသာပြီး ပိုလှတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့သွားတဲ့အခါ ကျွန်မကို ရက်ရက်စက်စက် လမ်းခွဲသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှသာ ကျွန်မရဲ့ အတုအယောင် ကမ္ဘာလေး ပြိုကျသွားပြီး ကျွန်မကို အမှန်တကယ် ချစ်တဲ့သူဟာ လောကမှာ အဖေတစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်ဆိုတာ နာကျင်စွာ သဘောပေါက်ခဲ့ရတော့တယ်။
အခန်း (၅) နောင်တရဲ့ အစ ဝေယံ ထားခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာထက် အဖေ့ကို ပြစ်မှားမိခဲ့တဲ့ နောင်တက ကျွန်မကို ပိုပြီး လောင်ကျွမ်းစေခဲ့တယ်။ အဖေ့ကို တောင်းပန်ဖို့ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ကားလက်မှတ်ဖြတ်ပြီး နယ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကားပေါ်မှာ တစ်လမ်းလုံး ငိုလာခဲ့တယ်။ “အဖေရယ်… သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ သမီး တကယ်ကို မှားသွားပါတယ်” လို့ ရင်ထဲကနေ ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်နေမိတယ်။ ဒါပေမယ့် အိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အိမ်လေးက တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတယ်။ အိမ်နီးချင်း ဒေါ်လှက ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေဝဲပြီး ပြေးလာတယ်။ “ညည်း အခုမှ ပြန်လာသလား သဇင်… ညည်းအဖေ ဆေးရုံမှာ။ လေဖြတ်သွားတာ တစ်ပတ်ကျော်ပြီ။ စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ဘူး” ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ ခွေယိုင်ကျသွားခဲ့ရတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲကို ဓားရာထောင်ချီပြီး ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၆) နောက်ကျသွားတဲ့ တောင်းပန်စကား ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ ပိုက်တွေ အသွယ်သွယ် တပ်ထားရတဲ့ အဖေ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မ အသံထွက်အောင် ရှိုက်ငိုမိတော့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို ပိန်ချုံးနေပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲနေရှာတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့နားကို ပြေးသွားပြီး ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ အဖေ့လက်ကြီးကို ဆွဲယူကာ ကျွန်မ ပါးပြင်မှာ အပ်ထားလိုက်တယ်။ “အဖေ… သမီး ပြန်လာပြီ။ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ အဖေရယ်။ သမီး လူမိုက်ပါ… သမီး မှားသွားပါတယ်” လို့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ အဖေက မျက်လုံးကို အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်တယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ အဖေ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲကနေ မျက်ရည်ပူတစ်ပေါက် လိမ့်ဆင်းကျလာတယ်။ အဖေ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားပေမယ့် အသံထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်တယ် ဆိုတာကိုတော့ အဖေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတဆင့် ကျွန်မ ခံစားသိရှိလိုက်ပါတယ်။ အဖေက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အားမရှိတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ တင်းနေအောင် ဆုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ပြီးတော့… တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဖေ့ရဲ့ လက်ကိုင်ထားမှုတွေ လျော့ရဲသွားပြီး စက်ပေါ်က နှလုံးခုန်သံ မျဉ်းကြောင်းလေး ဖြောင့်တန်းသွားခဲ့ပါတော့တယ်။ “အဖေ… မသွားပါနဲ့ဦး အဖေရယ်… သမီးကို အပြစ်ပေးပါဦး” ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေက ဆေးရုံအခန်းလေးထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပေမယ့် အဖေကတော့ ကျွန်မကို ထာဝရ ထားရစ်ခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၇) အသေအချာဆုံးသော သင်ခန်းစာ ယခုဆိုလျှင် နှစ်တွေ တော်တော်ကြာခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ အခုအချိန်မှာ အလုပ်အကိုင် အဆင်ပြေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမယ့် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက ဟာတာတာ နေရာလွတ်ကြီးကိုတော့ ဘယ်အရာနဲ့မှ အစားထိုးလို့ မရခဲ့ပါဘူး။ အဖေ့ရဲ့ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မ အမြဲ တွေးမိတယ်။ လူတွေဟာ ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး အတုအယောင် တောက်ပမှုတွေနောက်ကို လိုက်တတ်ကြတယ်။ မိဘဆိုတာ သားသမီးအတွက် အရာရာကို ပေးဆပ်ရဲတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ မေတ္တာကို အသိအမှတ် မပြုဘဲ ရင်နာအောင် လုပ်ခဲ့မိတဲ့ အပြစ်ဟာ သေရာပါလောက်အောင် နာကျင်ရတဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တွေ့ ခံစားခဲ့ရပါပြီ။ လောကကြီးမှာ အချိန်နှောင်းမှ ရလာတဲ့ နောင်တလောက် နာကျင်ရတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အဖြစ်အပျက်လေးကနေတဆင့် လူတိုင်းကို သိစေချင်တာကတော့… ကိုယ့်ဘေးနားမှာ မိဘတွေ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေတုန်း အချိန်လေးမှာ သူတို့ကို တန်ဖိုးထားပါ။ ဂရုစိုက်ပါ။ ကျွန်မလိုမျိုး “အဖေ့ကို ပြစ်မှားတဲ့ သမီး” တစ်ယောက်ရဲ့ နောင်တမီးမျိုး ဘယ်သူမှ မလောင်ကျွမ်းရပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းပေးချင်ပါတော့တယ်။
