မာယာများတဲ့ မယားငယ်

မာယာများတဲ့ မယားငယ်

ကျွန်မတို့ရဲ့ အစက အရမ်းကို ရိုးရှင်းခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းဆက်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တုန်းက နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ ကြီးကြီးမားမား မရှိခဲ့ပါဘူး။ ငှားနေရတဲ့ သစ်သားအိမ်လေးထဲမှာ မိုးရွာရင် ခေါင်မိုးကယိုတဲ့ ရေတွေကို ခွက်လေးတွေနဲ့ လိုက်ခံရင်း ရယ်မောခဲ့ကြဖူးတယ်။ “သီရိ… ကိုယ့်လို ဘာမှမရှိတဲ့ကောင်ကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါကွာ။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ကိုယ် စံအိမ်ကြီးနဲ့ ထားနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်” ညဘက်တွေဆို သူဆွဲထားတဲ့ အင်ဂျင်နီယာပုံစံကြမ်းလေးတွေကို ပြရင်း ကျွန်မကို အမြဲကတိပေးတတ်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကမှာ အပျော်ဆုံးအချိန်တွေပါပဲ။ ပင်ပန်းပေမယ့် ကိုမင်းဆက်ရဲ့ အချစ်တွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက ကျွန်မအတွက် ခွန်အားတွေဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မဘက်ကလည်း သူ အလုပ်မှာ ပူပင်သောကမရှိရအောင် အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်ပီပီ အစစအရာရာ ချွေတာပြီး သူ့နောက်ကနေ အရိပ်လို လိုက်ပံ့ပိုးခဲ့တယ်။ ကိုမင်းဆက်က ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးပါပဲ။

အခန်း (၂) အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အသီးအပွင့်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုမင်းဆက်ရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီလေးက တဖြည်းဖြည်း နာမည်ရလာပြီး အခြေအနေတွေ အများကြီး ကောင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး ဝယ်နိုင်ခဲ့သလို၊ လူရာဝင်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကုမ္ပဏီကို ‘နွေးနွေး’ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမက အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးပြီး အရမ်းကို ချောမောလှပတယ်။ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့၊ စကားပြောရင်လည်း အသံချိုချိုလေးနဲ့ လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးပါ။ “အစ်မသီရိက အရမ်းကံကောင်းတာပဲနော်။ အစ်ကိုမင်းဆက်လို ယောက်ျားမျိုးရထားတာ။ နွေးသာဆို အစ်မလိုမျိုး အိမ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေလိုက်တော့မယ်” လို့ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီကိုသွားတိုင်း သူမက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ပြောတတ်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ သူမရဲ့ စကားတွေနောက်က မာယာတွေကို ကျွန်မ လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ပါဘူး။ ကိုမင်းဆက်ကလည်း “နွေးနွေးက ကလေးသာသာပဲ ရှိသေးတာ မိန်းမရဲ့၊ အလုပ်ကြိုးစားရှာပါတယ်” လို့ အမြဲချီးကျူးတတ်တာမို့ ကျွန်မလည်း ညီမလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ခင်မင်ခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၃) ပြဿနာတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း အစပျိုးလာခဲ့တယ်။ ကိုမင်းဆက် အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ များလာတယ်။ အရင်က ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ထမင်းကို ဘယ်လောက်မိုးချုပ်ချုပ် စောင့်စားတတ်တဲ့သူက အခုတော့ “အပြင်မှာ ဧည့်သည်နဲ့ စားခဲ့ပြီ မိန်းမ၊ ကိုယ်ပင်ပန်းလို့ အိပ်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ တွင်တွင်ပြောလာတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ် (Intuition) က တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို ခံစားမိလာတယ်။ သူ့အင်္ကျီတွေဆီကနေ ရနေကျမဟုတ်တဲ့ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးတွေ ရလာတယ်။ အရင်က ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်ထားတတ်တဲ့သူက အခုတော့ ရေချိုးခန်းထဲအထိ ဖုန်းကို ယူသွားတတ်လာတယ်။ ဖုန်းကိုလည်း Password အသစ် ပြောင်းထားလိုက်သေးတယ်။ “ကိုမင်းဆက်… ရှင် အခုတလော တစ်ခုခု ပြောင်းလဲနေသလိုပဲနော်” လို့ ကျွန်မ မေးလိုက်တိုင်း သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “မင်းကလည်းကွာ… အလုပ်တွေရှုပ်နေရတဲ့အထဲ အိမ်ရောက်ရင် စိတ်အေးချမ်းအောင်ထားပါ။ လျှောက်ပြီး သံသယဝင်မနေနဲ့” လို့ ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်တတ်လာတယ်။ အရင်က အရမ်းနွေးထွေးခဲ့တဲ့ ယောက်ျားရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အခုတော့ စိမ်းကားမှုတွေ အပြည့်နဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်လာခဲ့ပြီ။

အခန်း (၄) အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်မရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲကြေသွားသလို ခံစားရတဲ့နေ့ပါ။ ကိုမင်းဆက်ရဲ့ ကားလေး ဟိုတယ်တစ်ခုထဲ ဝင်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ ကျွန်မ နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ဟိုတယ်ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်ခန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ထိုင်နေကြတယ်။ နွေးနွေးက ကိုမင်းဆက်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကိုမင်းဆက်ကလည်း သူမကို အကြင်နာတွေအပြည့်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အနားကို လျှောက်သွားလိုက်တော့ ကိုမင်းဆက် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။ နွေးနွေးကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးနေပြီး ချက်ချင်းပဲ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာအောင် ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။ “ရှင်… ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ရက်တာလဲ ကိုမင်းဆက်” ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ “အစ်မ… နွေးတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ နွေးတို့က တကယ်ချစ်ကြတာပါ။ အစ်ကိုက အစ်မနဲ့နေရတာ ပျော်ရွှင်မှုမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောလို့ နွေးက သနားပြီး…” နွေးနွေးက ငိုသံပါကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေတယ်။ “တောက်! နင် ဘာစကားပြောတာလဲ” ကျွန်မ ဒေါသမထိန်းနိုင်ဘဲ နွေးနွေးဆီ ပြေးသွားပေမယ့် ကိုမင်းဆက်က ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ “မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ သီရိ! လူပုံလယ်မှာ ရူးမနေနဲ့။ နွေးနွေးမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။ အိမ်ပြန်တော့!” အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်… ကျွန်မ ငယ်ဘဝတွေ၊ ချွေးနှဲစာတွေနဲ့ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တဲ့၊ ဘာမှမရှိတဲ့ဘဝကနေ လူရာသွင်းပေးခဲ့တဲ့ ယောက်ျားက အခုတော့ မာယာများတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ကျွန်မကို ရန်သူတစ်ယောက်လို ကြည့်နေခဲ့ပြီ။

အခန်း (၅) အိမ်ရောက်တော့ သူ ကျွန်မကို ရှင်းပြဖို့တောင် မကြိုးစားတော့ဘူး။ “မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ရှင်းရှင်းပဲ ပြောမယ်။ ကိုယ် နွေးနွေးကို ချစ်တယ်။ သူ့မှာ ကိုယ်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ မင်းက သန်စွမ်းတယ်၊ ကိုယ်မရှိလည်း ရပ်တည်နိုင်တယ်။ ကွာရှင်းကြရအောင် သီရိ” တဲ့။ “ရှင် ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီစကားကို အလွယ်လေး ပြောထွက်ရတာလဲ။ ကျွန်မတို့ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေက ရှင့်အတွက် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူးလား” လို့ ကျွန်မ အော်ငိုရင်း မေးခဲ့တယ်။ “အတိတ်ဆိုတာ အတိတ်ပဲလေ။ အခု ကိုယ့်နှလုံးသားက နွေးနွေးဆီမှာပဲ ရှိတော့တယ်” လို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ နောက်ရက်မှာ နွေးနွေးဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ “အစ်မ… အစ်ကိုက နွေးကိုပဲ လိုချင်နေတာလေ။ အစ်မ အရှက်ရှိရင် ဖယ်ပေးလိုက်သင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ အစ်မက အိုနေပြီလေ၊ အစ်ကို့ကို နွေးလိုမျိုး ပျော်ရွှင်အောင် မထားနိုင်တော့ပါဘူး။” သူမရဲ့ လှောင်ပြောင်တဲ့ ရယ်သံက ကျွန်မ နားထဲမှာ စူးဝင်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ မာယာများတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို အနိုင်ရဖို့ ကြိုးစားနေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိပ်ခတ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာကိုပါ။

အခန်း (၆) ကျွန်မ ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မပိုင်ဆိုင်သင့်တဲ့ အစုရှယ်ယာတချို့ကိုယူပြီး ကျွန်မတို့ အတူတူတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးထဲကနေ ခေါင်းမော့ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ငိုတော့ မငိုတော့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက တန်ဖိုးမသိတဲ့ သူတွေအတွက် စီးကျခွင့် မရှိတော့လို့ပါ။ နှစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်… ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလေးတစ်ခုနဲ့ အေးချမ်းစွာ ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့ပြီ။ တစ်နေ့တော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက သတင်းကြားလိုက်ရတယ်။ ကိုမင်းဆက်ရဲ့ ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီတဲ့။ အကြောင်းရင်းက နွေးနွေးက ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေတွေကို လိမ်လည်ထုတ်ယူပြီး တခြား ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားလို့ပါတဲ့။ တစ်ညနေခင်းမှာ ကျွန်မဆိုင်ရှေ့ကို ကိုမင်းဆက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ အရင်က တည်ကြည်ခန့်ညားခဲ့တဲ့ သူက အခုတော့ အရက်နံ့တွေ နံစော်ပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတယ်။ “သီရိ… ကိုယ် မှားသွားပါတယ်။

ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါကွာ။ နွေးနွေးက ကိုယ့်ကို လှည့်စားသွားတာ။ တကယ်တော့ ကိုယ့်ကို အချစ်ဆုံးက မင်းဆိုတာ ကိုယ် အခုမှ သိတော့တယ်… ကိုယ်တို့ အသစ်ကနေ ပြန်စရအောင်ပါကွာ” လို့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ဒူးထောက် တောင်းပန်ရှာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အေးစက်စက်သာ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ “ဖန်ကွဲစကို ပြန်ဆက်လို့ရပေမယ့် အရာကတော့ ထင်နေဆဲပဲ ကိုမင်းဆက်။ ကျွန်မက ခင်ဗျား ဘာမှမရှိတဲ့အချိန်မှာ အတူတူရပ်တည်ပေးခဲ့ပေမယ့် ခင်ဗျားက ပြည့်စုံလာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကို လွှင့်ပစ်ခဲ့တာလေ။ အခု ခင်ဗျားကျမှ ကျွန်မဆီ ပြန်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

ပြန်သွားပါတော့၊ ကျွန်မမှာ ခင်ဗျားအတွက် ခံစားချက်ဆိုတာ အစအနတောင် မကျန်တော့ဘူး” သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေခဲ့ပါပြီ။ — ဘဝသင်ခန်းစာ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ခဲ့၊ ချစ်ခဲ့ပါစေ… တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့သူ၊ မာယာကို အမှန်တရားထင်ပြီး သစ္စာဖောက်ရက်တဲ့သူရှေ့မှာ ကိုယ့်ရဲ့အချစ်တွေက အလကားပါပဲ။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အရှုံးပေးပြီး ထွက်ခွာလာခြင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကယ်တင်ခြင်း တစ်မျိုးဆိုတာကို နာကျင်စွာနဲ့ သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ရတာဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်မှု ပျက်စီးသွားတဲ့အခါ အချစ်ဆိုတာလည်း ပြာကျသွားတဲ့ အရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။