**ချစ်ခဲ့မိလို့ မှားခဲ့မိပြီ** **

**ချစ်ခဲ့မိလို့ မှားခဲ့မိပြီ** **

အေးချမ်းတဲ့ မိုးရာသီ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုမှာ သူ့ကို ကျွန်မ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ သာမန်ဘဝလေးကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဖြတ်သန်းနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို သူဟာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့သူပါ။ သူ့နာမည်က ဇေယျာ။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ အပြုအမူတွေက တစ်ခါမှ အချစ်ကို အလေးအနက် မတွေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့တယ်။ “နေမကောင်းဘူးဆို ဆေးသောက်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်၊ ကိုယ် စိတ်ပူလို့ပါ” ဆိုတဲ့ သာမန်စကားလေးတွေကအစ ကျွန်မအတွက်တော့ ရင်ခုန်စရာတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ကျွန်မ လုံခြုံမှုကို ခံစားလာရတယ်။ တစ်နေ့တာရဲ့ အမောတွေဟာ သူ့အသံလေး ကြားလိုက်ရုံနဲ့ ပြေပျောက်သွားတတ်သလို၊ သူဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အရေးပါဆုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် တိတ်တဆိတ် နေရာယူလာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စတင်ချစ်မိသွားခဲ့ပါပြီ။

**အခန်း (၂)** အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အနာဂတ်အကြောင်းတွေ အတူတူ တိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။ ညဘက်တွေဆို ဖုန်းပြောရင်း အိပ်ပျော်သွားတတ်တဲ့ အထိပါပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်တွေကို မှတ်မိတတ်ပြီး၊ ကျွန်မ ဝမ်းနည်းနေချိန်တိုင်း ဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေပေးခဲ့တယ်။ “မင်းလေးက ကိုယ့်အတွက် အဖိုးတန်ဆုံးပါပဲ” လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ဝဲတဲ့အထိ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဘက်ကလည်း သူ့အတွက်ဆို အရာရာကို အနစ်နာခံဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ပါဘူး။ သူ့အလုပ်တွေ အဆင်မပြေချိန်မှာ အားပေးခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ စိတ်တိုင်းကျမှုတွေတိုင်းကို နားလည်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးဟာ သူပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကျွန်မ အရမ်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒီလူဟာ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားဘူးလို့ ရူးမိုက်စွာ ထင်မှတ်ခဲ့မိတယ်။

**အခန်း (၃)** ဒါပေမယ့် အချစ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း သာယာနေတဲ့ ပန်းခင်းသောလမ်း မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ နှစ်နှစ်လောက် အတူတူ ဖြတ်သန်းပြီးချိန်မှာတော့ သူ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အရင်လို ဂရုတစိုက် မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင် “အလုပ်များနေလို့” ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ များလာတယ်။ ညဘက်တွေဆို သူ့ဖုန်းဟာ အမြဲတမ်း busy ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာ သိပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး သူ့ကို ဆက်ယုံကြည်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ တစ်ည… သူ့ဖုန်းကို မတော်တဆ ကြည့်မိတဲ့ အချိန်မှာတော့ ပက်စကုတ် ပြောင်းထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မေးကြည့်တော့လည်း “ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ကျွန်မကို ပြန်အော်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အလိမ်အညာတွေ၊ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ စတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ မသိစိတ်က ခံစားနေရပေမယ့်၊ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်နဲ့ အရာရာကို ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့ပါတယ်။

**အခန်း (၄)** ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေဟာ တစ်နေ့မှာတော့ အမှန်တရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူ အိပ်ပျော်နေချိန် ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှာ လင်းလာတဲ့ မက်ဆေ့ချ်လေးတစ်ခု… “အိမ်ရောက်ပြီလား ကို… သတိရနေတယ်နော်” ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်… အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်လာပြီး မျက်ရည်တွေ အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ သူ့ကို နှိုးပြီး မေးတော့ သူက အစပိုင်းမှာ ငြင်းပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဇာတ်လမ်းစနေတာ ခြောက်လတောင် ရှိနေပြီတဲ့။ ကျွန်မ အရမ်း နာကျင်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရူးမိုက်လွန်းတဲ့ ကျွန်မက သူ့ကို မထားခဲ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ “အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို ဖြတ်လိုက်ပါ၊ ကျွန်မ အရာရာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ့မယ်” လို့ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့စွာ တောင်းဆိုခဲ့မိတယ်။ သူကလည်း ဖြတ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ညတွေဟာ မျက်ရည်တွေနဲ့ချည်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ ယုံကြည်မှု ပျက်စီးသွားတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ဆွဲထားရတာ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းလဲဆိုတာ ကျွန်မ အသေအချာ သိလာခဲ့ရတယ်။

**အခန်း (၅)** သူ ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အချည်းနှီးပါပဲ။ တစ်ရက်၊ သူ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးသွားတယ်လို့ ပြောတဲ့နေ့မှာ၊ မြို့ထဲက ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ သူနဲ့ ထိုမိန်းကလေး အတူတူ ရယ်မောပျော်ရွှင်နေတာကို ကျွန်မ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ အပြည့်ပါပဲ။ အဲ့ဒီစက္ကန့်မှာပဲ ကျွန်မ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဝင်မသွားခဲ့ဘူး၊ ရန်မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ နေရာမှာတင် ရပ်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသား တစ်စစီ ကွဲကြေသွားသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ချစ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ အနစ်နာခံခံ၊ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ကျွန်မအတွက် နေရာမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သေချာသွားခဲ့ပြီ။ အိမ်ကို ပြန်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်။ သူ့ဆီကနေ ထာဝရ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အနာကျင်ဆုံးချလိုက်ပါတယ်။

**အခန်း (၆)** သူ့ကို လမ်းခွဲစကား ပြောခဲ့တဲ့နေ့က သူ သိပ်ပြီး တားဆီးမနေခဲ့ပါဘူး။ “မင်း သဘောပါပဲ” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှစ်ရှည်လများ ချစ်ခဲ့ရတဲ့ အချစ်ကို အဆုံးသတ်ပေးခဲ့တယ်။ သူမရှိတဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ငရဲလိုပါပဲ။ မနက်နိုးလာတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက ဟာတာတာကြီးနဲ့၊ ညဘက်တွေဆို အထီးကျန်မှုတွေက လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသလို ခံစားရတယ်။ ဖုန်းလေးမြည်လာတိုင်း သူများလားဆိုပြီး မျှော်လင့်နေမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အရမ်း မုန်းမိတယ်။ သူကတော့ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ပုံတွေကို ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ တင်နေချိန်မှာ၊ ကျွန်မကတော့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ နေ့တိုင်း ငိုကြွေးနေခဲ့ရတယ်။ ဘဝဆိုတာ ပုံပြင်တွေလို အမြဲတမ်း ဟက်ပီးအင်ဒင်း မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ အတောက်ပဆုံးနဲ့ အနာကျင်ဆုံး နားလည်ခဲ့ရတယ်။

**အခန်း (၇)** အချိန်တွေ ကြာလာတော့လည်း နာကျင်မှုတွေက အရေထူလာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မေ့လို့ မရသေးပေမယ့်၊ သူ့မပါဘဲ အသက်ရှင်တတ်အောင်တော့ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ။ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တိုင်း “ချစ်ခဲ့မိလို့ မှားခဲ့မိပြီ” ဆိုတဲ့ စကားကို အမြဲတမ်း ရေရွတ်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ အမှားက သူ့ကို ချစ်ခဲ့တာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကို ချစ်လွန်းအားကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်ဖို့ မေ့လျော့ခဲ့တာ၊ သူ့အပေါ်မှာ မှီခိုလွန်းပြီး ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တာတွေက ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတွေပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ပြောကြပေမယ့်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ ရင်းပြီး ပေးဆပ်ရမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ ကျေးကျွန်ဖြစ်ခြင်းပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ပါပြီ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်ဖို့ဆိုတာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာကိုပါ။ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ နှလုံးသားကို ဖေးမရင်း၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် တည်ဆောက်နေပါတော့တယ်။ ထပ်ပြီး မမှားတော့ဖို့ပေါ့…။