ဒုတိယမြောက်အိမ်ထောင်

ဒုတိယမြောက်အိမ်ထောင်

“ဘဝဆိုတာ အမှားတွေထဲက သင်ခန်းစာယူပြီး ပိုကောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရတဲ့ ခရီးတစ်ခုပါ။” ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ နံနက်ခင်းရဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ လေပြည်က အခန်းထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ အရင်ကလို ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ မရှိတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှာ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်မဟာ အေးစက်စက် အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ‘စိုင်း’ နဲ့ တွေ့ခဲ့တာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ လမ်းပြကြယ်လေး တစ်ပွင့်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်မနဲ့ စိုင်းရဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ လူတွေအမြင်မှာတော့ ဝေဖန်စရာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြားက ချစ်ခြင်းက ရိုးသားခဲ့တယ်။ စိုင်းက ကျွန်မကို အမြဲပြောလေ့ရှိတယ် “မမ… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ချစ်ပါ၊ ဒါမှ သူတစ်ပါးကိုလည်း စစ်မှန်စွာ ချစ်နိုင်မှာ” တဲ့။ သူ့ရဲ့ အားပေးစကားတွေကြောင့် ကျွန်မဟာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိတွေ ရလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အမျိုးသား ကိုမင်းခန့်နဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မဘဝရဲ့ အချိုးအကွေ့တစ်ခုပါပဲ။

ကိုမင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မ ထိုင်စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ အပြန်အလှန် အပြစ်တင်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့ကြားက ကွာဟချက်တွေကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံခဲ့ကြတယ်။ “ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ပျော်ရွှင်ခွင့် ရှိသင့်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားကို ကိုမင်းခန့်ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာပါ။ ကျွန်မတို့ဟာ ရန်သူတွေအဖြစ် လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်စေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျသွားသလိုပါပဲ။

စိုင်းနဲ့ ချက်ချင်း လက်တွဲလိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အချိန်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဝါသနာပါတဲ့ ပန်းချီအလုပ်ကို ပြန်လုပ်တယ်၊ အလုပ်အကိုင်သစ်တစ်ခုကို ကြိုးစားတည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ စိုင်းကတော့ ကျွန်မဘေးနားမှာ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို၊ အကြံပေးတစ်ယောက်လို အမြဲရှိနေပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ဟာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ရင့်ကျက်တဲ့ နားလည်မှုတွေနဲ့ တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။

လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ စကားလုံးတွေကို ကျွန်မတို့ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့ဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေနေတာဖြစ်လို့ပါ။ စိုင်းက ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကိုလည်း သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ” တစ်ခုလပ် ” ဆိုတဲ့ အမည်နာမအောက်မှာ ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ “ဇနီး” အဖြစ် တန်ဖိုးထားဖို့ အမြဲကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။

အခုဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ စိုင်းဟာ တရားဝင် လက်တွဲနေကြပါပြီ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်လေးဟာ သေးငယ်ပေမဲ့ နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မနက်ခင်းတိုင်းမှာ သူဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီနံ့လေးနဲ့ နိုးထရတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပါပဲ။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေဟာ အခုတော့ အတွေ့အကြုံကောင်းတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ “ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အမှားကို ပြင်ဆင်နိုင်တဲ့ ခွန်အားရှိတယ်” ဆိုတာ ကျွန်မ လက်တွေ့သိခဲ့ရတယ်။

ကျွန်မတို့ကြားမှာ အငြင်းအခုံတွေ ရှိတတ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားထောင်ပေးဖို့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ကြဘူး။ စိုင်းက ကျွန်မကို ပန်းချီဆွဲဖို့ အမြဲတိုက်တွန်းတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ရဲ့ အလုပ်ခွင်မှာ အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားနေတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီခိုနေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုကောင်းအောင် ပံ့ပိုးပေးနေတဲ့ အဖော်မွန်တွေပါ။

ကိုမင်းခန့်လည်း အခုဆိုရင် သူ့ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ တွေ့နေပြီလို့ ကြားရတယ်။ အဲဒီအတွက် ကျွန်မ တကယ်ဝမ်းသာမိပါတယ်။ အမုန်းတရားတွေ မရှိဘဲ လမ်းခွဲနိုင်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မတို့ အားလုံးအတွက် ကောင်းကျိုးတွေပဲ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အတိတ်က “အမှား” လို့ ထင်ခဲ့တဲ့အရာတွေဟာ အခုတော့ “မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှု” တွေ ဖြစ်နေပါပြီ။

စိုင်းက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြောလေ့ရှိတယ် “မမ… ကျွန်တော်တို့ အတူတူ အိုမင်းသွားကြမယ်နော်” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ဘဝရဲ့ လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ စည်းစိမ်တွေ မရှိပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ နှလုံးသားတွေ ရှိနေတာပဲ အဓိကပါ။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အသက်ရှူရတာ ဝဝလင်လင် ရှိနေပါပြီ။

အခု ကျွန်မ ရေးနေတဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဒါဟာ အမှောင်ထဲက ရုန်းထွက်ပြီး အလင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတဲ့ “အောင်ပွဲရ ဇာတ်လမ်း” တစ်ပုဒ်ပါ။ ကျွန်မချစ်သော စိုင်း… မင်းဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ ဒုတိယမြောက် အခွင့်အရေးပါပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှေ့ဆက်မယ့် နေ့ရက်တွေဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး လှပနေတော့မှာ သေချာပါတယ်။ “အချစ်စစ်ဆိုတာ အချိန်အခါ မရွေးဘူး… ရိုးသားမှုရှိရင် ဘယ်လို အခက်အခဲကိုမဆို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါတယ်…”