အိမ်ထောင်

အိမ်ထောင်

စာရေးသူ-ကိုလူအေး

ညက ရွာထားတဲ့ မိုးစက်တွေက သစ်ရွက်ဖျားမှာ တွဲခိုနေတုန်းပဲ။ အိမ်ရှေ့က ကားလမ်းမပေါ်မှာ သီဟရဲ့ ကားလေး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတာကို ကြည့်ရင်း သက်မွန် နံရံကို မှီချလိုက်မိတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာက သူတို့ သမီးလေးရဲ့ ကစားစရာအရုပ်တွေနဲ့ ခြောက်ကပ်ကပ်နိုင်လှတဲ့ လေထုပဲ။ သီဟ ထွက်သွားတာ ပစ္စည်းတွေအကုန်ယူသွားတာမဟုတ်ဘူး၊ သက်မွန်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကိုပါ တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်သွားတာ။ အရင်က ဒီအိမ်လေးဟာ ရယ်သံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ယုံရခက်လွန်းလှတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ဖယောင်းတိုင်လိုပဲ၊ တောက်ပနေတုန်းမှာ နွေးထွေးပေမဲ့ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ အမှောင်ထုက ပိုပြီး သိသာထင်ရှားလာတတ်တာပဲ။

သူတို့ ဘယ်နားမှာ လွဲချော်သွားခဲ့တာလဲ။ သီဟက အလုပ်ခွင်မှာ ရာထူးတက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အိမ်ပြန်နောက်ကျလာခဲ့တယ်။ သက်မွန်ကတော့ ကလေးအလုပ်၊ အိမ်အလုပ်တွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို တစ်ယောက်က အသိအမှတ်မပြုနိုင်တော့တဲ့အခါ စကားနာထိုးမှုတွေက နေ့စဉ်ဟင်းလျာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ “မင်းက အိမ်မှာပဲ နေတာ ဘာပင်ပန်းလို့လဲ” ဆိုတဲ့ သီဟရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက သက်မွန်ရဲ့ နှလုံးသားကို အဆိပ်ခတ်လိုက်သလိုပဲ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူတို့ဟာ တစ်အိမ်တည်းနေပြီး အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်သွားခဲ့ကြတယ်။ နားလည်မှုတွေအစား သံသယတွေနဲ့ အငြိုးအတေးတွေကပဲ နေရာယူလာခဲ့တယ်။

ဒီဇာတ်လမ်းမှာ အနာကျင်ရဆုံးက သူတို့နှစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘူး။ ငါးနှစ်အရွယ် သမီးလေး ‘မေ’ ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရတာ သက်မွန်အတွက် ငရဲကျသလိုပဲ။ “ဖေဖေ ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေဖို့ သက်မွန်မှာ ခွန်အားမရှိဘူး။ ကလေးကတော့ ဘာမှမသိရှာဘဲ ဖေဖေ့ဖိနပ်စင်ကို ခဏခဏ သွားကြည့်တတ်တယ်။ အိမ်ထောင်ကွဲတယ်ဆိုတာ လူကြီးနှစ်ယောက် လမ်းခွဲတာထက် ပိုတယ်၊ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ။ သီဟနဲ့ သက်မွန် ရန်ဖြစ်တိုင်း အခန်းထောင့်မှာ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပုန်းနေတတ်တဲ့ သမီးလေးကို သတိရတိုင်း သက်မွန် ရင်ထဲမှာ ဒီရေတက်သလို နာကျင်မှုတွေက လှိုက်တက်လာခဲ့တယ်။

အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတိုင်းမှာ သမိုင်းကြောင်းတွေ ရှိနေတယ်။ ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာကြီးက သူတို့ ပထမဆုံး လစာနဲ့ အတူတူသွားဝယ်ခဲ့တာ။ မီးဖိုချောင်က နံရံကပ်နာရီက သီဟက သက်မွန် မွေးနေ့မှာ လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီအမှတ်တရတွေက သက်မွန်ကို ပြန်ပြီး ထိုးနှက်နေတဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်နေပြီ။ တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားရတဲ့အခါ၊ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရတဲ့အခါ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ နေရာလွတ်ကြီးက တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ သီဟရဲ့ အနံ့အသက်တွေ ကျန်နေသေးတဲ့ အင်္ကျီအဟောင်းတစ်ထည်ကို ဖက်ပြီး သက်မွန် တစ်ညလုံး ငိုခဲ့မိတယ်။ လမ်းခွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာကတော့ တွက်ဆထားတာထက် ပိုပြင်းထန်နေတယ်။

တစ်ပတ်အကြာမှာ သီဟဆီက ဖုန်းလာတယ်။ လွမ်းလို့ ခေါ်တာမဟုတ်ဘဲ ကွာရှင်းပြတ်စဲရေး စာရွက်စာတမ်းတွေအကြောင်း ပြောဖို့ပါ။ ဖုန်းထဲက သီဟရဲ့ လေသံက အရင်ကလို နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘဲ စိမ်းကားလွန်းလှတယ်။ “ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြီးလိုက်ကြရအောင်” တဲ့။ သက်မွန် ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ သူတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ (၁၀) နှစ်တာကို “အေးအေးဆေးဆေး” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အဆုံးသတ်ချင်နေတဲ့ သီဟကို သူမ မုန်းလည်းမုန်းသလို သနားလည်း သနားမိတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကနေ မုန်းတီးမှုဆီကို ကူးပြောင်းဖို့က ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတာလား။

အိမ်ထောင်ကွဲပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သက်မွန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားရတယ်။ အရင်က သီဟ မကြိုက်လို့ မချက်ခဲ့တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်စားကြည့်တယ်။ သီဟ မကြိုက်လို့ မဝတ်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ကြည့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရရှိလာတဲ့ လွတ်လပ်မှုက ဆားမပါတဲ့ ဟင်းတစ်ခွက်လိုပဲ အရသာ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လှတယ်။ လူဆိုတာ အဖော်နဲ့နေမှ ပြည့်စုံတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့၊ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူ မရှိတော့တဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကလည်း လျော့ကျသွားသလို ခံစားရတတ်တယ်။ သူမ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ကြည့်ရင်း မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးနေမိတယ်။ “ငါ ဘာတွေ မှားသွားခဲ့တာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက အဖြေမရှိဘဲ လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတယ်။

ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးဖို့ တွေ့ကြတဲ့နေ့က ကောင်းကင်ကြီးက မှိုင်းညို့နေတယ်။ သီဟက ပိန်သွားသလိုပဲ၊ မျက်ကွင်းတွေလည်း ညိုနေတယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဝေးကနေ ငေးကြည့်နေမိကြပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ရှေ့တိုးမလာခဲ့ကြဘူး။ လက်မှတ်ထိုးပြီးတဲ့နောက် သီဟက သက်မွန်နားကို တိုးလာပြီး “တောင်းပန်ပါတယ် သက်မွန်၊ မင်းကို ပျော်အောင် မထားနိုင်ခဲ့လို့” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ အဲဒီစကားက သက်မွန်ကို ပိုပြီး ကြေကွဲစေတယ်။ တောင်းပန်စကားဆိုတာ အချိန်မီပြောရင် ဆေးဖြစ်ပေမဲ့၊ အချိန်လွန်မှပြောရင်တော့ အဆိပ်ဖြစ်စေတာပဲ။

သက်မွန် အိမ်အသေးလေးတစ်လုံးကို ပြောင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီအိမ်မှာ သီဟရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ မရှိတော့ဘူး။ သူမ သမီးလေးအတွက်ပဲ အာရုံစိုက်ပြီး အလုပ်တွေ ကြိုးစားလုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ညနက်သန်းခေါင်မှာ ကလေးက အိပ်မက်ယောင်ပြီး “ဖေဖေ” လို့ ခေါ်တဲ့အခါတိုင်း သက်မွန်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပြိုကျပျက်စီးသွားပြန်ရော။ အိမ်ထောင်ရေးကွဲတယ်ဆိုတာ ဒဏ်ရာတစ်ခုလိုပဲ၊ အမာရွတ်တော့ ကျန်ခဲ့မှာပဲ။ အဲဒီအမာရွတ်က မနာတော့ရင်တောင် ရာသီဥတု ပြောင်းလဲတိုင်း ပြန်ပြီး ယားယံနာကျင်တတ်စမြဲပါ။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတဲ့အခါ သက်မွန် သီဟကို မမုန်းတော့ဘူး။ မုန်းတီးနေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နှိပ်စက်နေတာနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ သူမ သိလာတယ်။ သီဟကလည်း သမီးလေးဆီကို ပုံမှန်လာတွေ့ပြီး တာဝန်ကျေဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ လင်မယားအဖြစ် ရှေ့ဆက်လို့ မရတော့ပေမဲ့ မိဘအဖြစ်တော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လေးစားမှု ထားရှိလာကြတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ သက်မွန် ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီး တစ်ခု ကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ အချစ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ခါတလေမှာတော့ လွှတ်ချလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး အဖြေဖြစ်တတ်ပါတယ်။

ဒီနေ့တော့ သက်မွန် မနက်စောစော နိုးလာတယ်။ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ လတ်ဆတ်တဲ့ လေအေးလေးတွေက သူမပါးကို လာထိတွေ့တယ်။ သူမ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အေးချမ်းမှုကို ခံစားရတယ်။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို ပစ္စုပ္ပန်ရဲ့ ခွန်အားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ အိမ်ထောင်ကွဲတာက ဇာတ်သိမ်းခန်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ဘဝရဲ့ အခန်းသစ်တစ်ခု စတင်တာပဲ။ သူမ သမီးလေးရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး နိုးတော့မယ့် သမီးလေးကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေမိတယ်။ “အမေတို့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ သမီးလေး” လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း သူမရဲ့ ဘဝသစ်ကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ စတင်လိုက်ပါတော့တယ်။