မေတ္တာအမှန်

မေတ္တာအမှန်

ကျွန်တော်လမ်းလျှောက်က ပြန်လာချိန်တွင် အခန်းရှေ့၌ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ရပ်နေသည်။ သူက ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး လမ်းလျှောက်ကပြန်လာပြီလား” “ဟုတ်ကဲ့” “သမီးကစောင့်နေတာ” “ဪ … ကျွန်တော့်ဆီကို လာတာလား” “ဟုတ်ကဲ့” ကျွန်တော်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ “ထိုင်ပါဗျာ။ ဘာကိစ္စပါလိမ့်” “ဆရာကြီးကို လာကန်တော့တာ” “ဘယ်ကလဲ မသိဘူး” “တောင်ငူကပါဆရာကြီး” “သိပ်မမှတ်မိဘူးဖြစ်နေတယ်” “အဲဒီတုန်းက ဆရာတွေ ဆရာမတွေက အများကြီးဆိုတော့ ဘယ်မှတ်မိပါ့မလဲ။ သင်တန်းမှာလာပြီး ဆရာကြီးဟောပြောခဲ့တာလေ” “ဆရာမပဲလား” “ဟုတ်ကဲ့” “ရန်ကုန်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာတာလား” “မဟုတ်ဘူးဆရာကြီး CDM ကြောင့်ထွက်ပြေးနေရတာ။ ဖမ်းမိန့်လည်း အထုတ်ခံထားရတယ်” “အို ဖြစ်ရလေ” “ခု အစ်မဆီလာလည်ရင်း ဆရာကြီး ဒီမှာနေတယ်ဆိုတာ သိလို့ ဝင်ကန်တော့တာ” “အိုဒုက္ခရှာလို့။

ကိုယ်တိုင်လည်း ပြေးနေ လွှားနေရတာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ကန်တော့ရတာလဲ” သူက ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲမှ မုန့်ပုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို မုန့်ပုံးပေါ် တင်ပြီး “သမီးကန်တော့ပါတယ် ဆရာကြီး” ဟုဆိုကာ အတင်းကန်တော့သည်။ ကျွန်တော်က ဆုပေးပြီးနောက် “စာအိတ်ထဲကဘာလဲ” “ပိုက်ဆံပါဆရာကြီး များတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပေမယ့် သမီးလည်း တတ်နိုင်သလောက်ပါ” ကျွန်တော်က စာအိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီလိုအချိန်မှာ ဘယ်သူမှ အဆင်ပြေတာ မဟုတ်ဘူး။ အခက်အခဲတွေကြားမှာ လှုပ်ရှား ရုန်းကန်နေရတာ။ ပြေးနေ လွှားနေရချိန်ဆိုတော့ ပိုက်ဆံလိုမယ်။

ကျွန်တော်မယူပါရစေနဲ့။ မုန့်ကိုတော့လက်ခံလိုက်မယ်။ ပိုက်ဆံကိုတော့ ပြန်ယူသွားပါ” သူပိုက်ဆံကို လက်ခံစေရန် အတင်းပြန်ပေးရပါသည်။ နောက်ဆုံး ပိုက်ဆံမယူလျှင် မုန့်လည်း လက်မခံဆိုမှ သူက ပိုက်ဆံစာအိတ်လေးကို ပြန်ယူသွားသည်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို စာအုပ်လေးတစ်အုပ် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ သူ့ကို ဘယ်သူမှန်း မမေးလိုက်မိ။ ဤအချိန်တွင် စပ်စုရန်မသင့်ဆိုကာ နှုတ်ဆိတ်လိုက်သည်။ သူပြန်သွားမှာ မုန့်ပုံးကို ယူကြည့်လိုက်ရာ ပုံးအောက်တွင် စာရွက်လေးနှင့် သူ့အမည်၊ သူ့ကျောင်းကို ကပ်ထားသည်။ အလယ်တန်းပြဆရာမလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က ပုံးနှင့်မုန့်များကို မစားတတ်ပါ။

ထို့ကြောင့် အခြားစားနိုင်မည့် သူတစ်ဦးဦးကို ပေးလိုက် သည်ကများပါသည်။ ယနေ့လည်း ကိုယ့်ကိုအမြဲကူညီနေသည့် ဆိုက်ကားဆရာကို ဖုန်းဆက်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။ သူ့ကလေးတွေ စားပါစေဆိုသည့် စေတနာနှင့်ဖြစ်သည်။ ဆိုက်ကားဆရာက ကျွန်တော်ဘာခိုင်းခိုင်း တောက်တိုမည်ရ လိုက်လုပ်ပေးတတ်သူဖြစ်သည်။ “ဆရာ ဘာခိုင်းမလို့လဲ” “ဘာမှ မဟုတ်ဘူး … ခင်ဗျား ကလေးတွေအတွက် မုန့်လက်ဆောင်ပေးမလို့” “ကျေးဇူးပါဆရာ” ကိုယ်မစားသော်လည်း အခြားမိသားစုတစ်စု ပျော်ရွှင်စွာစားနိုင်မည့် အရေးကို ကြည်နူးမိသည်။ ဆရာမလေး ခွင့်လွှတ်စေချင်ပါသည်။

ပေးသင့်ကျွေးထိုက်သူဖြစ်နေသောကြောင့် ပေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ကြာပါပြီ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် တစ်ပတ်လောက်ရှိချိန်တွင် ကွန်ပျူတာရှေ့ထိုင်ကာ စာရေးနေသော ကျွန်တော့်မှာ တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားသည်။ ဤကာလကား တံခါးလာခေါက်လျှင် စိုးထိတ်နေရသော ကာလဖြစ်သည်။ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရာ လူတစ်ယောက်လက်ထဲတွင် အထုပ်တစ်ထုပ်ဆွဲထားသည်။ “ဆရာ ဦးတင်ညွန့်လား” “ဟုတ်ကဲ့ပါ” “ ………… ကျောင်းက ဆရာတော် ………. လွှတ်လိုက်လို့ပါ” “ဟုတ်ကဲ့ ဘာကိစ္စများလဲမသိဘူး” “ဒီမှာ စာနဲ့ မုန့်ပုံး ပေးခိုင်းလိုက်တယ်” စာကိုဖတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဒကာကြီး ဆရာတော်က ဆီးချိုကြောင့် အချိုစားလို့မရဘူး ဒကာကြီးကို သတိရတာနဲ့ သူများလှူထားတဲ့ မုန့်ပုံးကို ပြန်စွန့်လိုက်တာ ကျောင်းကိုလာခဲ့ပါဦး။ နောက်ဆုံးထွက်တဲ့ တက္ကသိုလ်စာအုပ်လည်း လိုချင်တယ်။ ကျွန်တော်ကစာလေးကို ဖတ်ပြီး မုန့်ပုံးကို လက်ခံထားလိုက်မိသည်။ မုန့်ပုံးကတော့ခက်နေပြီ။ ဘာပြောပြော နောက်တစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး လက်ဆင့်ကမ်းရပေဦးတော့မည်။ ဘယ်သူ့ကို ဒီတစ်ခါ ပေးရပါ့။ ကျွန်တော်က မုန့်ပုံးလေးကို ကိုင်ထားရာမှ ပုံးဖင်ကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်မိသည်။ “အို” ကျွန်တော့်ကို စားစေချင်သဖြင့် တောင်ငူကပြေးရင်း ရှောင်ရင်း လာကန်တော့သွားသော ဆရာမလေး၏ မုန့်ပုံးဖြစ်နေသည်။

သူကပ်ထားသည့် စာရွက်လေးက ယခင်အတိုင်းရှိနေသည်။ ကျွန်တော်က မနေသာတော့။ ဆိုက်ကားဆရာထံ ဖုန်းဆက်ရသည် “ဟေ့ ဟိုတစ်လောက ပေးလိုက်တဲ့ မုန့်ပုံး စားကောင်းရဲ့လား” “ကျွန်တော်တို့ မစားဘူးဆရာ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို သွားလှူလိုက်တယ်။ ဆရာ့ကို ရည်မှန်းပြီးတော့ လှူခဲ့တာ။ သာဓုခေါ်ပါဆရာ” ကျွန်တော် သာဓုခေါ်လိုက်ပါသည်။ ဘာပြောပြော ဤမုန့်ပုံးကိုတော့ စားဖြစ်အောင် စားတော့မည်။

တင်ညွန့် ၁၁.၆.၂၀၂၁