သရဲတစ်လှည့် အောက်လမ်းတစ်လှည့်(စ/ဆုံး) အေးရွာရှိ ဆရာကြီး ဘိုးရှိုင်းအိမ်သို့ အသက်ငါး ဆယ်ဝန်းကျင် လူနှစ်ယောက် တက်လာသည်။ “လာကြဟေ့ ဒီကို” ဆရာကြီးက ထိုင်နေရာအနီးသို့ ဧည့်သည်များ လာရန် အသံပြုလိုက်သည်။ “ဆရာကြီးရှိမှ ရှိပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်နေတာ၊ ဆရာကြီးကို တွေ့လိုက်မှပဲ စိတ်ထဲက အလုံး ကြီး ကျသွားတော့တယ်” “ဘာအကြောင်းကိစ္စပေါ်လို့လဲကွဲ့” “ကျတော်တို့က မိုးမခ ရွာကပါ” “အင်း…ကြားဖူးတယ်…ပေါက်တစ်ပင်ရွာနား …

ဖုတ်ဝင်နေသောလူဝကြီး(စ/ဆုံး) —————————— *နေထွဋ်နောင်ရေးသားသည်……… သူမကိုကျွန်တော်သိသည်ထင်သည်.. သို့သော်သူမသည် အသက်လေးဆယ်တန်း မိန်းမဝဝကြီးတစ်ဦးဖြစ်နေလေပြီ… ထိုကြောင့်လဲ ငယ်ရုပ်အနည်းငယ်ဖမ်းမိသည့်တိုင် ကျွန်တော်သူမကိုဇဝေဇဝါဖြစ်နေဆဲပင်… သူမကတော့ကျွန်တော့်ကိုပြုံးပြလာနေလေပြီ… ဒီအချိန်တွင်ကျွန်တော်အလျှင်အမြန်ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်က သိသိမသိသိပြန်လည်ပြုံးပြပြီးမီးစင်ကြည့်ကရန်သာ………..`နင်ငါကို မမှတ်မိဘူးလား ငါသန်းသန်းမေလေ………..“အေးလေ ငါမှတ်မိတာပေါ့ နာမည်ကိုသာမေ့တေ့တေ့ဖြစ်နေတာ…………“ဟုတ်လို့လားဟယ် နင်ကြည့်နေတာက ကြောင်တောင်တောင်ကြီးနဲ့ရယ် မသိသလိုကြီး………….“မသေချာသေးလို့ပါဟ လူမှားနှုတ်ဆက်မိရင် ငါ့ကိုတစ်မျိုးထင်နေမယ် မဟုတ်လား ဒါကြောင့်ပါ…………. “အေးပါဟယ် နင်ကချောပြီးနုနေတာလေ ငါက ကလေးအမေ ဝတုတ်မကြီးဖြစ်နေလို့ နင်ကတော့လူငယ်လေးကျနေတာပဲ………….“သိပ်လဲမြှောက်မနေနဲ့ …