လှောင်အိမ်လေး (ဝတ္ထုတို) ‎

လှောင်အိမ်လေး (ဝတ္ထုတို) ‎

သမီးနှင့်ဖေဖေ ဈေးထဲမှာ ပျော်ရွှင်နေသည်။ ‎ ‎“သမီးလေး မွေးနေ့လက်ဆောင် ဘာဝယ်ပေးရမလဲ” ‎ ‎ထိုအချိန်တွင် သူတို့ တိရစ္ဆာန်များရောင်းသည့် အတန်းကို ရောက်လာသည်။ သမီးလေးက ခုန်ပေါက်ပြီး ပျော်နေသည်။ ‎ ‎“ဖေဖေ ငှက်လေးတွေလှလိုက်တာ” ‎ ‎“အေးလှတယ်” ‎ ‎“ဟို အဝါရောင်ငှက်လေး လိုချင်လိုက်တာ” ‎ ‎“သမီးလေး တိရစ္ဆာန်မွေးတယ်ဆိုတာ သူတို့ကို ပြုစုယုယနိုင်ရတယ်။ သူတို့ကို ချစ်ဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ပေးရတယ်။ ပြီးတော့ ငှက်ကလေးတွေဆိုတာ လှောင်အိမ်ထဲမှာ နေချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူး။ လာပါ သမီးလေးရယ် ဟိုဘက်မှာ လက်ပတ်နာရီတွေရှိတယ်။

လက်ပတ်နာရီ ဝယ်ပေးမယ်” ‎ ‎“ဟင့်အင်း ငှက်ဝါလေးပဲယူမယ်” ‎ ‎“သမီးရယ် ငှက်လေးတစ်ခုခုဖြစ်ရင် သမီးခံစားရလိမ့်မယ်” ‎ ‎“ရဘူး … ငှက်ပဲယူမယ်” ‎ ‎နောက်ဆုံး ဖေဖေက သမီးကို အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။ ငှက်ကလေးကို လှောင်အိမ်လေးနှင့်အတူ ဝယ်ပေးလိုက်ရသည်။ ‎ ‎သမီးလေးက လှောင်အိမ်လေးကို ကိုင်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသည်။ သမီးကိုကြည့်ပြီး ဖေဖေလည်း ပျော်သည်။ ‎ ‎အိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက လှောင်အိမ်နားကမခွာ။ ငှက်ကလေးကို အစာကျွေးသည် မစား။ ရေတိုက်သည် မသောက်။ ‎ ‎“ဖေဖေ ငှက်လေးက အစာလည်းမစား၊ ရေလည်း မသောက်ဘူး” ‎ ‎“သမီးရယ် ဖေဖေပြောသားပဲ။ ငှက်ကလေးတွေက လှောင်အိမ်ထဲနေရတာ မပျော်ဘူး” ‎ ‎နောက်နှစ်ရက်လောက် အကြာတွင် ငှက်ကလေး သေသွားသည်။

သမီးလေး ငိုသည်။ သမီး ငိုသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ဖေဖေ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ သို့သော် နောက် သုံးရက်လောက်အကြာတွင် မေ့သွား သည်။ ဖေဖေက သမီးလေးကို လက်ပတ်နာရီလှလှလေးတစ်လုံး ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ‎ ‎နှစ်တွေကြာခဲ့ပါပြီ။ ‎ ‎“သမီး … ဖေဖေ သမီးကို အဲဒီကောင်လေးနဲ့ လုံးဝသဘောမတူဘူး” ‎ ‎“ဖေဖေ သမီးတို့သိပ်ချစ်ကြတာပါ” ‎ ‎“လောကမှာ ချစ်နေရုံနဲ့ မပြီးဘူးသမီး။ လုပ်စရာတွေအများကြီးရှိသေးတယ်။ သမီး လုပ်ရမှာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ သမီး ပညာတွေ သင်ရဦးမယ်။ အလုပ်အကိုင်တစ်ခုခု အခြေချရဦးမယ်။ သမီးဘက်မှာ ဘာမှ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးမီ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ရင် ဒုက္ခရောက်မယ်” ‎ ‎“ဖေဖေ … သမီးတို့ လက်ထပ်ကြမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ” ‎ ‎“ဖေဖေ ပြောတာကို သမီး နားမထောင်ရင် သဘောပဲ” ‎ ‎သမီးလေးက အိမ်ပေါ်မှ ခြေဆောင့်ပြီး ဆင်းသွားသည်။ ‎ ‎ဖေဖေက စာကြည့်ခန်းထဲဝင်သွားပြီး ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။

သူက စာအုပ်စင်အပေါ်ဆုံးကို လှမ်းကြည့် လိုက်မိသည်။ လှောင်အိမ်လေးတစ်လုံး။ ‎ ‎သူက လှောင်အိမ်လေးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သမီးကို ငယ်ငယ်က ဝယ်ပေးခဲ့ဖူးသည့် လှောင်အိမ်ကလေး။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်တွေ လိမ့်ဆင်းလာသည်။ လှောင်အိမ်လေးကို ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။ ‎ ‎“ကောင်းပါတယ် … လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်” ‎ ‎တစ်နေ့ သူက ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် စာထိုင်ဖတ်နေသည်။ စာပေါက်လေးတစ်ကောင် သူ့ရှေ့ကို ပြုတ်ကျလာသည်။ ‎ ‎“အို မပျံနိုင်တဲ့ ကောင်လေးပါလား” ‎ ‎သူက စာပေါက်လေးကို ယူလိုက်ပြီး လက်ပေါ်တင်ထားသည်။ ‎ ‎“ကျစ် … ကျစ် … ကျစ်” ‎ ‎စာကလေးက သူ့ကိုမော့ကြည့်ပြီး အော်နေသည်။ ချမ်းနေသလားမသိ။ သူက အဝတ်လေးကြားထဲတွင် စာပေါက်လေးကို ထည့်ပေးထားသည်။

နွေးသွား၍ထင်သည် ငြိမ်နေသည်။ ‎ ‎“ဒေါက် … ဒေါက်” ‎အိမ်ရှေ့မှ တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။ ‎ ‎“ဘယ်သူလဲ” ‎ ‎သူက တုန်ချိချိဖြင့် တံခါးဆီ လျှောက်လာသည် ‎ ‎“ဘယ်သူလဲ” ‎ ‎တစ်ဖက်က ပြန်ဖြေသံမကြားရ ‎ ‎“ဘယ်သူလဲ … သတင်းစာလာပို့တာလား” ‎ ‎တစ်ဖက်ကပြန်မဖြေ ‎ ‎သူက တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းလေး ဆွဲဖွင့်လိုက်သည် ‎ ‎“သမီးလေး” ‎ ‎တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်က သမီးလေး ‎ ‎“လာလေ သမီး … ဝင်လေ … အိမ်ထဲကို။ အပြင်မှာ အေးတယ်” ‎ ‎သမီးက ဗိုက်ပေါ်တွင် လက်ကလေးကိုတင်ပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာသည်။ လက်ထဲတွင် အိတ်တစ်လုံးလည်း ပါလာသည်။ ‎ ‎“ပေး … ပေး … ဖေဖေ့ကို အိတ်ပေး” ‎ ‎“ရပါတယ် ဖေဖေ … အိတ်ထဲမှာ ထဘီတွေပါလို့” ‎ ‎“လာ … လာ … ထိုင် … သမီးလေး … ထိုင်” ‎ ‎သမီးက မျက်ရည်တွေနှင့်ဖြစ်သည် ‎ ‎“ဖေဖေ” ‎ ‎“ဘာမှ မပြောနဲ့ သမီး … ဘာမှ မပြောနဲ့နော်” ‎ ‎ဖေဖေက စာကြည့်ခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် စာပေါက်လေးကို သတိရလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စာပေါက်လေးမရှိတော့။ ပျံထွက်သွားပြီ။ ဖေဖေက စာအုပ်စင်ပေါ်က လှောင်အိမ်လေးကို ယူပြီး အပြင်ဘက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ‎ ‎သူက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲကို ပြန်ထွက်လာသည်။ ‎ ‎“ဖေဖေ … နေကောင်းတယ်နော်” ‎ ‎“သမီး … ဘာလေးလဲ … ယောက်ျားလေးလား … မိန်းကလေးလား … ဘယ်တော့မွေးမလဲဟင်” ‎ ‎“ဖေဖေ” ‎ ‎“ဘာမှ မပြောပါနဲ့ကွယ် … သမီးပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ အားလုံး ပြည့်စုံသွားပါပြီ” ‎ ▪️▪️▪️

တင်ညွန့် ‎၂၉.၈.၂၀၁၈