မာနကြောင့် ခင်ပွန်းကိုဆုံးရှုံးရ

မာနဆိုတဲ့ အရာဟာ ခါးသက်လွန်းတဲ့ အသီးတစ်လုံးလိုပါပဲ။ ဝါးမြိုလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ရင်ထဲကို လောင်မြိုက်စေရုံတင်မကဘဲ ကိုယ်အမြတ်နိုးဆုံး လူသားကိုပါ အဝေးဆုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မနာမည် သန္တာ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အရာရာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကိုတော့ ကျွန်မရဲ့ မာနနဲ့ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့မိတယ်။

ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ မင်းခန့်က ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းတဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ပါ။ သူက စိတ်ရှည်တယ်၊ နွေးထွေးတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အဆိုးအနွဲ့ အားလုံးကို ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးတတ်တဲ့သူ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အဲဒီလို အေးချမ်းမှုကို အားနည်းချက်တစ်ခုလို မြင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ အမိန့်ပေးချင်တဲ့စိတ်၊ အမြဲတမ်း အမှန်ဖြစ်ချင်တဲ့စိတ်တွေက အိမ်ထဲအထိ ပါလာခဲ့တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကစပြီး မင်းခန့် တစ်မျိုးဖြစ်လာတယ်။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတတ်လာတယ်။ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ လာတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မရှေ့မှာ မပြောဘဲ အပြင်ထွက်ပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနက သူ့ကို အကောင်းမမြင်တော့ဘူး။ “သူ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်နေပြီလား” ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မရဲ့ အတ္တနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မမေးဘူး။ သူ့ဘက်က ရှင်းပြလာမယ့် စကားကိုလည်း မစောင့်ဘူး။ ကျွန်မ သိချင်တာကိုပဲ စွပ်စွဲပြီး စကားလုံးကြမ်းကြမ်းတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ။

ညတိုင်းလိုလို အပြန်နောက်ကျတဲ့ သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တွေ၊ ကဲ့ရဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကြိုဆိုခဲ့တယ်။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ “သန္တာ… ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပေးပါ” လို့ပဲ တိုးတိုးလေး ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မအတွက်တော့ လှောင်ပြောင်သံလိုပဲ။ “ယုံကြည်ပေးရအောင် ရှင်က ဘာတွေလုပ်နေလို့လဲ” ဆိုပြီး ကျွန်မက ပြန်အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက တံတိုင်းတစ်ခုလို ခြားလာခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းခေါ်ရင် ကျွန်မ မကိုင်ဘူး။ သူ ပေးပို့တဲ့ စာတွေကိုလည်း Seen ပြပြီး ပြန်စာမပို့ဘဲ ထားခဲ့တယ်။ သူ့ကို နာကျင်စေချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ မာနက ကျွန်မကိုပဲ ပြန်ပြီး အကျဉ်းချထားခဲ့တာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အဲဒီညက အဆိုးဆုံးပဲ။ မင်းခန့် အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ည နာရီ ရှိနေပြီ။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေပြီး သူဝင်လာတာနဲ့ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားထုတ်တွေကို အိမ်ရှေ့ကို ပစ်ထုတ်လိုက်တယ်။ “ရှင် သွားချင်တဲ့ဆီ သွားတော့။ ကျွန်မဘဝထဲမှာ ရှင့်လို လူမျိုး မလိုချင်တော့ဘူး။ ရှင် ဘယ်သူနဲ့ ဖောက်ပြန်နေနေ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အခု ထွက်သွားပေးပါ” လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အနိုင်ရလိုက်ပြီဆိုတဲ့ မာနနဲ့ ရင်ကို ကော့ထားခဲ့တယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါ သူနဲ့ ကျွန်မ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။

သုံးလကြာတဲ့အထိ ကျွန်မ သူ့ဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရဘူး။ ကျွန်မဘက်ကလည်း လုံးဝ မဆက်သွယ်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ်က မှန်တယ်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မဆီကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ အဲဒါ မင်းခန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဒေါက်တာ ရဲရင့်ပါ။ သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။

မင်းခန့်မှာ ဦးနှောက်အာရုံကြောနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရောဂါအပြင်းအထန် ခံစားနေရတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီတဲ့။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျနေတာ၊ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ပြောနေတာတွေဟာ ကျွန်မကို မသိစေချင်ဘဲ ဆေးကုသမှု ခံယူနေရလို့တဲ့။ သူက ကျွန်မကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်ဘူး။ သူ မရှိတော့ရင်တောင် ကျွန်မအတွက် ငွေကြေး အခက်အခဲ မရှိအောင် အချိန်ပိုတွေ အလုပ်လုပ်ပြီး စုဆောင်းပေးခဲ့တာတဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်တဲ့ ညက သူ ဆေးရုံမှာ တက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အချိန်ပေါ့။

ကျွန်မ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အဖြူရောင် ပိတ်စအောက်မှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ မာနတွေ၊ အတ္တတွေအားလုံး အမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ စာအိတ်လေး တစ်အိတ် ရှိနေတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မအတွက် သူရေးထားတဲ့ နောက်ဆုံးစာလေး ရှိနေတယ်။ “သန္တာ… ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။ မင်းရဲ့ မာနတွေကို ကိုယ် နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို စိတ်မချတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ကိုယ် မရှိတဲ့နောက်ပိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ” တဲ့။

ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့ပေမဲ့ သူ ပြန်မနိုးလာတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မာနက ကျွန်မကို အနိုင်ရစေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကိုတော့ ဆုံးရှုံးစေခဲ့ပြီ။ မင်းခန့်ကို ကျွန်မ အနိုင်ယူခဲ့မိတာဟာ တကယ်တော့ ကိုယ့်နှလုံးသားကိုယ် ဓားနဲ့ မွှန်းနေခဲ့တာပါပဲ။ အခုတော့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေတယ်။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဖုန်းထဲက Seen ပြထားပြီး ပြန်စာမပို့ခဲ့တဲ့ စာတိုလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ နေ့တိုင်း နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတယ်။ ကျွန်မ မာနကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ။

တန်ဖိုးရှိတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကို မာနနဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းဟာ ကိုယ်တိုင်အတွက် ငရဲတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချစ်မှာ အနိုင်ရဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ အရှုံးအားလုံးရဲ့ အစပြုခြင်းပါပဲ။