ပထွေးနဲ့ မိုးရွာတဲ့ ညတည

အပြင်မှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ သွပ်မိုးပေါ်ကို ကျတဲ့ မိုးစက်သံတွေက နားထဲမှာ ဆူညံနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက မုန်းတီးမှုတွေလောက်တော့ မကျယ်လောင်ပါဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲက သစ်သားကုလားထိုင်ဟောင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဦးမြင့်အောင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ သူကတော့ အမြဲတမ်းလိုလိုပဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ငြိမ်နေတတ်တာ။ အဲဒီ အေးစက်စက် နှုတ်ဆိတ်နေမှုတွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တာပါ။

အမေ ဆုံးသွားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အမေရှိစဉ်က အမေ့မျက်နှာကို ထောက်ပြီး သူ့ကို အိမ်ပေါ်က မနှင်ချခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ “ဦးမြင့်အောင်… ခင်ဗျား အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့” လို့ ကျွန်တော် အော်ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အသံက မိုးသံတွေကို ဖောက်ထွက်သွားတယ်။ သူက မော့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေသလိုလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ဟန်ဆောင်မှုတွေလို့ပဲ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။

“သားရယ်… မိုးက သည်းနေတာ။ အပြင်မှာလည်း မှောင်နေပြီ။ မနက်ကျမှ…”

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်တော်က “မရဘူး… အခု ထွက်သွား။ အမေ့ဆီက ခင်ဗျား ဘာတွေ ထပ်ယူချင်သေးတာလဲ။ အမေ့အသက်ကိုလည်း ခင်ဗျားပဲ ယူခဲ့ပြီးပြီ။ အခု ဒီအိမ်ကိုပါ ထပ်မက်နေတာလား” လို့ ခါးခါးသီးသီး တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အမြဲရှိနေတာက အမေဟာ ဒီလူနဲ့ လက်ထပ်ပြီးမှ ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး ရောဂါရကာ ဆုံးပါးသွားခဲ့ရတာဆိုတဲ့ အသိပဲ။

သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ စိုထိုင်းနေတဲ့ သူ့အဝတ်အစား အထုပ်ကလေးကို ဆွဲပြီး မိုးထဲကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တင်းကျပ်နေတာတွေ ပေါ့သွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ပိုပြီး လေးလံလာသလိုပဲ။ အိမ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ မိုးသံကလွဲလို့ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။

ကျွန်တော် အမေ့အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး အမေ့ဗီရိုထဲက ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ အမေ့ကို လွမ်းတဲ့စိတ်နဲ့အတူ ဦးမြင့်အောင်အပေါ် ထားတဲ့ အမေ့ရဲ့ နားမလည်နိုင်စရာ သံယောဇဉ်ကိုလည်း ကျွန်တော် ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ။ ဗီရိုအောက်ခြေက သေတ္တာအိုလေးတစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဖုန်တွေတက်နေတဲ့ စာအိတ်အထပ်လိုက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

စာအိတ်တွေထဲမှာ ငွေသွင်းချလန်တွေ၊ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေနဲ့ စာတိုလေးတွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖတ်ကြည့်မိတယ်။

“ကျော့်အဖေ တောထဲမှာ အကြွေးတွေတင်ပြီး ဆုံးသွားတုန်းက အကြွေးရှင်တွေ အိမ်ရှေ့အထိ လာဝိုင်းခဲ့တာကို ဦးမြင့်အောင်က သူ့မှာရှိတဲ့ လယ်တွေ အကုန်ရောင်းပြီး ဆပ်ပေးခဲ့တာလား…”

ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်မိတယ်။ အမေ ကင်ဆာဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော့်ကို မသိစေချင်လို့ ဦးမြင့်အောင်က တောင်းပန်ပြီး တိတ်တိတ်လေး ဆေးကုပေးခဲ့တာ။ အမေဆုံးခါနီးမှာ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

“သား… မင်းအဖေက မင်းထင်သလို သူရဲကောင်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ မင်းအဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အကြွေးတွေနဲ့ အရှုပ်အထွေးတွေကို ဦးမြင့်အောင်က သူ့ဘဝနဲ့ရင်းပြီး ရှင်းပေးခဲ့တာ။ မင်းကို အဖေရင်းအပေါ် အထင်မသေးစေချင်လို့ သူက လူဆိုးအဖြစ် အပြောခံပြီး အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ပေးထားတာပါ။ သူ့ကို နားလည်ပေးပါ သားရယ်…”

ကျွန်တော့်လက်ထဲက စာရွက်လေး လွတ်ကျသွားတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဦးမြင့်အောင်ရဲ့ ဆေးအိတ်ဟောင်းလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ နှလုံးအားဆေးတွေနဲ့အတူ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘွဲ့နှင်းသဘင်တုန်းက ဓာတ်ပုံလေးကို သေသေချာချာ ထည့်ထားတာ တွေ့ရတယ်။ ဓာတ်ပုံနောက်ကျောမှာ “ငါ့သားလေး လူလားမြောက်တာ မြင်ရလို့ ကျေနပ်ပါပြီ” တဲ့။

ကျွန်တော် ရူးမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ အပြင်မှာ မိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ ကျွန်တော် တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ပြီး မိုးထဲကို ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ “ဦးလေး… ဦးမြင့်အောင်…” လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်နေမိပေမဲ့ မိုးသံတွေကြားထဲမှာ ကျွန်တော့်အသံက ပျောက်ကွယ်နေတယ်။ လမ်းမကြီးပေါ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ လူနာတင်ကားတစ်စီးရဲ့ ဥသြသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

လူအုပ်စုလေးက လမ်းဘေးမှာ ဝိုင်းနေကြတယ်။ ကျွန်တော် ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ တိုးဝှေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ… လမ်းဘေးက ရေမြောင်းထဲမှာ လဲကျနေတဲ့ ဦးမြင့်အောင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံး ငှက်ပျောကြော်ထုတ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတုန်းပဲ။ မိုးထဲမှာ ထွက်သွားတုန်းက ကျွန်တော့်အတွက် သူ ဝယ်ပေးချင်ခဲ့တာ ထင်ပါရဲ့။

“ဦးလေး… သတိထားပါဦး။ ကျွန်တော် မှားသွားပြီ။ ကျွန်တော့်ကို ဆဲပါ၊ ရိုက်ပါဦး”

ကျွန်တော် သူ့ကို ဖက်ပြီး ငိုကြွေးနေပေမဲ့ သူ့ဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ လေးလံလို့။ သူက ကျွန်တော့်ကို ချစ်လွန်းလို့ အရာရာကို အနစ်နာခံခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အမုန်းတွေနဲ့ပဲ သူ့ကို တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။

လူနာတင်ကားပေါ်ကို တင်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ကားနောက်ကနေ ငေးကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ မိုးရေတွေက ကျွန်တော့်မျက်ရည်တွေနဲ့ ရောထွေးနေတယ်။ ဘဝမှာ အမုန်းဆိုတာက ခဏလေးနဲ့ တည်ဆောက်လို့ ရပေမဲ့၊ တောင်းပန်ခွင့်ဆိုတာကတော့ တစ်ခါတလေ တစ်သက်လုံး စောင့်ရင်တောင် ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရတယ်။

အဲဒီညက ရွာတဲ့မိုးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံးနဲ့ အနွေးထွေးဆုံး လူတစ်ယောက်ကို ထာဝရ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပါပြီ။ နောင်တဆိုတာ တကယ်တော့ ပြန်ပြင်လို့ မရတဲ့ အမှားတွေအတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးကြီးလွန်းတဲ့ အခကြေးငွေတစ်ခုပါပဲ။

သင်ခန်းစာ – ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အမုန်းမျက်မှန်နဲ့ ကြည့်နေသရွေ့ အမှန်တရားကို သင် ဘယ်တော့မှ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ကျမှရတဲ့ နောင်တဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလေးလံဆုံး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ။