“အမေအိုရဲ့သောက”(စ/ဆုံး)

“အမေအိုရဲ့သောက”(စ/ဆုံး)

ရွာဦးကျောင်းကုန်းပေါ်က နေရီအိမ်လေးမှာ အမေအိုဒေါ်မြိုင်တစ်ယောက် ထင်းမီးဖိုဘေးထိုင်ရင်း မျက်ရည်တွေဝဲနေတယ်။ ညနေစောင်းနေရောင်က အိမ်နံရံကို ရွှေရောင်သန်းစေပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ မှောင်မိုက်လို့နေတယ်။ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်တဲ့ ကိုထွန်းအောင် ရန်ကုန်မှာ အလုပ်သွားလုပ်တာ သုံးနှစ်ပြည့်တော့မယ်။ ဖုန်းဆက်ခဲသလို အိမ်ကိုလည်း ပြန်မလာဘူး။ “သားလေးရယ် အမေကို မေ့များသွားပြီလား” လို့ တတွတ်တွတ်ရွတ်ရင်း သက်ပြင်းချနေမိတယ်။ အိမ်ရှေ့က ရှားစောင်းလက်ပတ်ပင်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း ငယ်ငယ်က ကိုထွန်းအောင် ဒီအပင်လေးကို ရေလောင်းပေးခဲ့တာကို ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။ အခုတော့ အပင်လေးက ကြီးထွားနေပေမယ့် သူ့သားကတော့ အဝေးမှာ။ မျက်ရည်စတွေနဲ့ နေရီကွယ်ပျောက်သွားတဲ့အထိ ငေးနေမိတယ်။

မနက်မိုးလင်းတော့ ဒေါ်မြိုင် ရွာဦးကျောင်းကိုသွားပြီး ဆရာတော်ကို ရှိခိုးတယ်။ “ဆရာတော်ဘုရား တပည့်တော်ရဲ့သား ကိုထွန်းအောင်အကြောင်း စိတ်ပူလို့ပါဘုရား။ ရန်ကုန်ရောက်ပြီးကတည်းက အဆက်အသွယ်သိပ်မရှိတော့လို့ပါ”။ ဆရာတော်က တည်ကြည်တဲ့မျက်နှာနဲ့ “ဒကာမကြီးရဲ့သောကကို ဘုန်းကြီးနားလည်ပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကံကောင်းရင် ပြန်လာမှာပါ။ မေတ္တာပို့ပေးပါ။ မေတ္တာတရားက အရာရာကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပါတယ်” လို့ မိန့်တော်မူတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က ဆရာတော်ကို ရှိခိုးပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဆရာတော်ရဲ့စကားတွေက သူ့အတွက် အားဆေးတစ်ခွက်လိုပါပဲ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မေတ္တာသုတ်ရွတ်ဖတ်ပြီး သားအတွက် အမြဲ ဆုတောင်းပေးနေမိတယ်။

တစ်နေ့မှာ စာပို့သမားလေး အိမ်ကို စာတစ်စောင်လာပို့တယ်။ ဒေါ်မြိုင် ဖွင့်ဖတ်ကြည့်တော့ သား ကိုထွန်းအောင်ဆီက စာဖြစ်နေတယ်။ စာထဲမှာ “အမေ ကျွန်တော် ဒီမှာ အလုပ်တွေရှုပ်နေလို့ အိမ်ကို မပြန်နိုင်သေးပါဘူး။ ကျွန်တော်နေကောင်းပါတယ်။ အမေလည်း ကျန်းမာအောင်နေပါ။ ကျွန်တော် အမေ့ကို သတိရပါတယ်” လို့ ရေးထားတယ်။ စာကိုဖတ်ပြီး ဒေါ်မြိုင် မျက်ရည်တွေဝဲလာတယ်။ ဝမ်းသာလို့ငိုတာလား၊ ဝမ်းနည်းလို့ငိုတာလား သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိတော့ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သားက သူ့ကို သတိရသေးတယ်ဆိုတဲ့အသိက သူ့ကို အားဖြစ်စေပါတယ်။

ရွာဈေးထဲမှာ ဈေးရောင်းနေတဲ့ အမေတွေကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်မြိုင် သားကို ပိုပြီးသတိရလာတယ်။ တခြားအမေတွေက သူတို့သားသမီးတွေအကြောင်း ပြောနေကြတာကို နားထောင်ရင်း သူ့ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်လာတယ်။ “ငါ့သားလေးသာ ငါ့ဘေးမှာရှိရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ” လို့ တွေးမိတယ်။ ဈေးထဲကပြန်တော့ အမေတစ်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်တယ်။ “ဒေါ်မြိုင် သားအကြောင်းကြားရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ တစ်နေ့ပြန်လာမှာပါ” လို့ အားပေးစကားပြောတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က ပြုံးပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောတယ်။

ညနေစောင်းတော့ အိမ်မှာ ဖုန်းမြည်လာတယ်။ ဒေါ်မြိုင် အလန့်တကြား ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်တယ်။ ဖုန်းထဲကအသံက “အမေ ကျွန်တော် ထွန်းအောင်ပါ။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် အိမ်ကို ပြန်လာမယ်” တဲ့။ ဒေါ်မြိုင် ဝမ်းသာလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။ “သားလေး တကယ်လား။ တကယ်ပြန်လာမှာလား” လို့ မယုံနိုင်စွာနဲ့ ပြန်မေးနေမိတယ်။ ထွန်းအောင်က “တကယ်ပါ အမေ။ မနက်ဖြန် ရောက်မယ်” လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဒေါ်မြိုင် ဖုန်းချပြီး အိမ်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ဟိုဒီလျှောက်သွားနေမိတယ်။

မနက်မိုးလင်းတော့ ဒေါ်မြိုင် စောစောထပြီး သားအတွက် အကြိုက်ဆုံးဟင်းတွေ ချက်ပြုတ်တယ်။ ရွာဦးကျောင်းကုန်းပေါ်ကို သွားပြီး သားကိုကြိုဖို့ စောင့်နေတယ်။ နေတွေပူလာပေမယ့် ဒေါ်မြိုင် မရွေ့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေက လမ်းမကို စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။ ခဏအကြာမှာ ကားတစ်စီး ရွာထဲကို ဝင်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့သူက သူ့သား ကိုထွန်းအောင်။ ဒေါ်မြိုင် အားရဝမ်းသာနဲ့ သားကို ပြေးဖက်လိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်သား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားရင်း မျက်ရည်တွေ တသွင်သွင်စီးကျလာတယ်။

ညနေစာစားပြီးတော့ ဒေါ်မြိုင်က သားကို “သားလေး အမေကို ဘာလို့ အဆက်အသွယ်မလုပ်တာလဲ” လို့ မေးတယ်။ ထွန်းအောင်က ခေါင်းငုံ့ပြီး “အမေ သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်တွေရှုပ်နေလို့ အမေ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အမေ့ကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ပြောတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က သားရဲ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး “ရပါတယ် သားလေးရယ်။ အမေက သားကို နားလည်ပါတယ်။ နောင်ကို အမေ့ကို မေ့မထားပါနဲ့” လို့ ပြောတယ်။

နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ဒေါ်မြိုင်နဲ့ ထွန်းအောင် ရွာဦးကျောင်းကို သွားပြီး ဆရာတော်ကို ရှိခိုးတယ်။ ထွန်းအောင်က ဆရာတော်ကို “တပည့်တော် အမေကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ဘုရား” လို့ ပြောတယ်။ ဆရာတော်က “ဒကာလေး အမှားကို သိပြီး ပြင်နိုင်တာဟာ ကောင်းတဲ့အရာပါ။ နောင်ကို အမေကို ကောင်းကောင်းပြုစုပါ။ ဒါဟာ ကုသိုလ်ပါပဲ” လို့ မိန့်တော်မူတယ်။ ထွန်းအောင်က ဆရာတော်ကို ကတိပေးတယ်။

ရက်တွေကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ဒေါ်မြိုင်နဲ့ ထွန်းအောင်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး နွေးထွေးလာတယ်။ ထွန်းအောင်က အမေ့ကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်တယ်။ ဈေးဝယ်ထွက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျောင်းကန်သွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် အမြဲ အတူတူသွားတယ်။ ဒေါ်မြိုင်ကလည်း သားရဲ့ဘေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးစေတယ်။ အိမ်လေးကလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး သာယာလှပလာတယ်။

ရွာသူရွာသားတွေကလည်း ဒေါ်မြိုင်နဲ့ ထွန်းအောင်ကို ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံကြတယ်။ ထွန်းအောင်ကို ရွာမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ အကြံပေးကြတယ်။ ထွန်းအောင်ကလည်း ရွာမှာပဲ အခြေချဖို့ စဉ်းစားနေတယ်။ သူက ရန်ကုန်မှာ ရခဲ့တဲ့အတွေ့အကြုံတွေကို အသုံးချပြီး ရွာကို တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်တယ်။ ဒေါ်မြိုင်ကတော့ သားရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထောက်ခံတယ်။

တစ်နေ့မှာ ထွန်းအောင်က ဒေါ်မြိုင်ကို “အမေ ကျွန်တော်တို့ ရွာမှာပဲ အမြဲတမ်းနေကြမယ်။ အမေ့ကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားတော့ဘူး” လို့ ပြောတယ်။ ဒေါ်မြိုင်က သားရဲ့စကားကိုကြားပြီး ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သားလေးရယ်။ အမေ သားကို အရမ်းချစ်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အနာဂတ်အတွက် အတူတူ မျှော်လင့်ချက်တွေ ထားကြတယ်။

နှစ်တွေ အတော်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒေါ်မြိုင်ဟာ အသက်အရွယ်ရလာပြီး အိပ်ရာထဲမှာ လဲနေတယ်။ ထွန်းအောင်က အမေ့ကို အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်တယ်။ တစ်နေ့မှာ ဒေါ်မြိုင်က သားကို “သားလေး အမေ သွားတော့မယ်။ အမေ သားကို အရမ်းချစ်တယ်။ သား အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်ပါစေ” လို့ ပြောတယ်။ ထွန်းအောင်က မျက်ရည်တွေနဲ့ “အမေ မသွားပါနဲ့။ အမေ ကျွန်တော့်ကို ထားမသွားပါနဲ့” လို့ တားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒေါ်မြိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းသွားပြီး ထာဝရငြိမ်းချမ်းသွားတယ်။ ထွန်းအောင်က အမေ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပြီး ငိုကြွေးနေတယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ အမေ့ရဲ့မေတ္တာတရားတွေ ထာဝရတည်ရှိနေမှာ အသေအချာပါပဲ။ ရွာဦးကျောင်းက ခေါင်းလောင်းသံကတော့ တညံညံမြည်နေဆဲပါ။