ခဲအိုနဲ့ဖောက်ပြန်သောမယား

ခဲအိုနဲ့ဖောက်ပြန်သောမယား

 ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးက စွေနေဆဲ။ သည်းသည်းမဲမဲရွာသွန်းနေတဲ့ မိုးစက်တွေဟာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက်ခုန်ပေါက်ကျနေရင်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲနေကြတယ်။ ကျွန်းသားကုလားထိုင်ဟောင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ချောင်းကြားထဲက ဆေးလိပ်ငွေ့တွေဟာ အခန်းထဲမှာ ဝေ့ဝဲလို့။ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေဟာ ဒီဆေးလိပ်ငွေ့တွေလိုပဲ ဝေဝါးလိုက်၊ ထင်ရှားလိုက်နဲ့။ လူ့ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပျက်စီးသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရတဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒီညမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက နောင်တအနည်တွေဟာ ခါးသက်သက်ကော်ဖီတစ်ခွက်လို လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေတော့တယ်။

 ကျွန်တော့်ဇနီး ‘နှင်း’ ကတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာ အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်နေလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်တစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးမျှသာပါလား။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ဒဏ်ရာဟာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဘာလို့စောစောက မသိခဲ့ရတာလဲ။

ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီး ‘ဦးမင်းခေါင်’။ သူဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဖေတစ်ဦးလို၊ ဆရာတစ်ဦးလို အားကိုးထိုက်တဲ့ ခဲအိုကြီးတစ်ယောက်ပါ။ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမတွေကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ နွေးထွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေက ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲအထိ ကူးစက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။ သွေးသားရင်းချာတွေကြားထဲမှာ ဖောက်ပြန်မှုဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ကျွန်တော့်ဦးနှောက်တွေဟာ ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရပါတယ်။

အမှတ်တရတွေဟာ ဓားသွားတွေလိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က မိသားစုစုံစုံလင်လင်နဲ့ ထမင်းလက်ဆုံစားခဲ့ကြတဲ့ ညနေခင်းတွေကို သတိရမိတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကြည့်ချင်းဆုံတာတွေ၊ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြတာတွေကို ကျွန်တော်က မောင်နှမရင်းချာတွေမို့ ခင်မင်ကြတာပဲလို့ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုဟာ သူတို့အတွက်တော့ လုံခြုံတဲ့ ကန့်လန့်ကာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ တိမ်တွေက ဖုံးကွယ်ထားပေမဲ့ လမင်းဟာ တစ်နေ့တော့ ထွက်ပေါ်လာမြဲပါပဲ။ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးဖိထားလို့မရတဲ့ မီးလျှံတစ်ခုလိုပါပဲ။

 အဲဒီနေ့က ရုံးကနေ စောစောပြန်လာခဲ့တဲ့ ညနေခင်းကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့အတွက် ဖိနပ်သံကို သူတို့မကြားလိုက်ကြဘူးထင်ပါရဲ့။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ခဲအိုဖြစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုဝင်နေတဲ့ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ ပုံရိပ်။ သူတို့ရဲ့ စကားသံတိုးတိုးလေးတွေဟာ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ “ဒါဟာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါစေ” လို့ ဆုတောင်းခဲ့မိပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ရုန်းထွက်လို့မရတဲ့ ကျော့ကွင်းတစ်ခုပါ။

 လူသားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ နက်နဲပြီး ကြောက်စရာကောင်းရတာလဲ။ ကိုယ့်သွေးရင်းသားရင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကိုမှ တပ်မက်မိတဲ့ ခဲအိုရဲ့ စိတ်ရိုင်းနဲ့၊ ကိုယ့်အိမ်ထောင်ဖက်ကို သစ္စာဖောက်ရက်တဲ့ ဇနီးရဲ့ မာယာတွေ။ အချစ်ဆိုတာ မြတ်နိုးခြင်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ခဲ့ကြပေမဲ့ သူတို့အတွက်တော့ အချစ်ဟာ တဏှာရဲ့ ကျွန်ဖြစ်နေတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုမျှသာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သူတို့ကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုပစ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ အသံတွေက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲနေသလို အပူရှိန်တွေ တက်လာခဲ့ရတယ်။

 ကျွန်တော်ဟာ အခန်းထဲကို တိတ်တဆိတ်ပဲ ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အရှက်မဲ့မှုကို လူသိရှင်ကြား ချပြလိုက်ရင် ကျွန်တော့်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို တားဆီးထားတယ်။ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ နာကျင်မှုထက် ပိုဆိုးတာကတော့ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့လူတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပြိုလဲသွားတာပါပဲ။ ဖန်ခွက်တစ်ခွက် ကွဲသွားရင် ပြန်ဆက်လို့ရပေမဲ့ အက်ကြောင်းကတော့ ထင်ကျန်နေဦးမှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝဟာလည်း အဲဒီနေ့ကစပြီး ပြန်ဆက်လို့မရတော့တဲ့ အက်ကြောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီ။

 နှင်းဟာ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ဟန်ဆောင်ကောင်းနေဆဲ။ ဟင်းကောင်းတွေချက်ကျွေးတယ်၊ အဝတ်အစားတွေ ပြင်ဆင်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အထိအတွေ့တွေမှာ နွေးထွေးမှုမရှိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လှောင်ပြုံးတွေလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ခဲအိုကြီး ဦးမင်းခေါင်ကလည်း ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး “ညီလေး… အလုပ်တွေ အရမ်းမပင်ပန်းစေနဲ့ဦး” လို့ ပြောတတ်သေးတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုအနုပညာဟာ ပြဇာတ်မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေတောင် အရှုံးပေးရလောက်ပါတယ်။ လူ့လောကကြီးဟာ ဒီလောက်တောင် ရွံစရာကောင်းသလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ သနားမိတော့တယ်။

 ကျွန်တော် ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲ။ ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီး သူတို့ကို စွန့်ခွာသွားရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမသိသလိုပဲ တစ်သက်လုံး မျိုသိပ်ပြီး နေသွားရမလား။ ဒီအတွေးတွေဟာ ညတိုင်း ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်နေတယ်။ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးရမှာက လွယ်ပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကွယ်က ပါလာမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေကို ကျွန်တော် ကြောက်နေမိတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်ဟာ အားနည်းလွန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်မို့လို့လား။ အချစ်ကနေ အမုန်းကို ကူးပြောင်းဖို့က ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတာဆိုပေမဲ့ အဲဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းဖို့ကတော့ ခဲယဉ်းလွန်းလှပါတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်တော်ဟာ မြစ်တစ်စင်းလိုပဲ ငြိမ်သက်နေမိတယ်။ အပေါ်ယံမှာ ကြည့်ရင်တော့ အေးချမ်းနေပေမဲ့ ရေအောက်မှာတော့ ဝဲဂယက်တွေ၊ သဲသောင်တွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတာပေါ့။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ မြစ်ရေဟာ နောက်ကျိသွားခဲ့ပြီ။ ဘယ်လောက်ပဲ သန့်စင်အောင် ကြိုးစားပါစေ၊ အတိတ်က ဖောက်ပြန်မှုဆိုတဲ့ ရွှံ့ညွန်တွေကတော့ အနည်ထိုင်နေဦးမှာပဲ။ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်အနုအရင့်ဟာ မှန်တစ်ချပ်လိုပဲ၊ တစ်ခါအက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ မူလအတိုင်း ပြန်မလှပတော့ဘူးဆိုတာ အခုမှ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်လိုက်ရတော့တယ်။

အခုတော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပါပြီ။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ဆက်နေရင် ကျွန်တော်ဟာ ရူးသွေးသွားရုံပဲ ရှိတော့မယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အပြစ်တွေကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ သိပါစေတော့။ ကျွန်တော်ဟာ ဘာစကားမှမပြောဘဲ၊ ဘာရန်ပွဲမှမဖန်တီးဘဲ ထွက်ခွာသွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ အရှုံးပေးတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပြန်လည်ရှာဖွေတာပါ။ သစ္စာမရှိတဲ့ လူတွေကြားမှာ နေထိုင်ရတာဟာ အဆိပ်ငွေ့တွေကြားမှာ အသက်ရှူနေရသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ထွက်ခွာမှုဟာ သူတို့အတွက်တော့ အကြီးမားဆုံးသော ဒဏ်ခတ်မှု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

မိုးက စဲသွားပြီ။ လင်းကြက်သံတွေတောင် ကြားနေရပြီ။ မိုးသောက်ယံရဲ့ အလင်းတန်းလေးတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အခန်းထဲကို တိုးဝင်လာနေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ခရီးဆောင်အိတ်လေးကို ဆွဲပြီး တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်ခဲ့လိုက်တယ်။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေ၊ သစ္စာဖောက်မှုတွေနဲ့ ညစ်နွမ်းခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ကြီးကို ကျွန်တော် ကျောခိုင်းလိုက်ပြီ။ လမ်းမပေါ်မှာတော့ လတ်ဆတ်တဲ့ လေထုက ကျွန်တော့်ကို ကြိုဆိုနေတယ်။ ဘဝသစ်မှာတော့ သစ္စာရှိခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို နားလည်တဲ့သူတွေနဲ့ပဲ ဆုံတွေ့ပါရစေလို့ ဆုတောင်းရင်း၊ မြူခိုးတွေကြားထဲကို ကျွန်တော် တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။