“စေတနာ”
နွေဦးရဲ့ အပူရှိန်က ရန်ကုန်မြို့ပြရဲ့ လမ်းမထက်မှာ တရိပ်ရိပ် တက်နေတယ်။ ပလက်ဖောင်းပေါ်က သစ်ပင်အိုကြီးအောက်မှာ ဦးဟန်တင် တစ်ယောက် ဖုန်တွေတင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဖိနပ်ပြင်ကိရိယာတွေကို အိတ်ထဲ သိမ်းကျုံးထည့်နေမိတယ်။
“ဒီနေ့တော့ ထမင်းချိုင့် မပါဘူးလား ဦးလေးကြီး”
ဘေးနားက ကွမ်းယာဆိုင်က ကောင်လေးက လှမ်းမေးတော့ ဦးဟန်တင်က ဖျော့တော့တော့ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်နေသလို ခံစားနေရတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က အဖြစ်အပျက်က ဦးဟန်တင်ရဲ့ စိတ်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာပါ။ အမြဲတမ်း စေတနာထားပြီး ဖိနပ်ပြင်ပေးတတ်တဲ့ ဦးဟန်တင်ဆီကို လူငယ်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ တန်ဖိုးကြီးပုံရတဲ့ အသားရေဖိနပ်တစ်စုံက ကွဲအက်နေလို့ ဦးဟန်တင်က စေတနာအပြည့်နဲ့ သေချာချုပ်ပေး၊ ဆေးတင်ပေးခဲ့တယ်။
“သား… ဒါက အသားကောင်းတယ်၊ စိုနေအောင် တိုက်ပေးထားတယ်” လို့ ပြောပြီး သင့်တင့်တဲ့ လက်ခပဲ တောင်းခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်မှာတော့ အဲ့ဒီလူငယ်က သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ရောက်လာပြီး ဦးဟန်တင်ကို လူပုံအလယ်မှာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုပါတော့တယ်။
“ခင်ဗျား ဘာဆေးတွေ သုံးလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော့်ဖိနပ် အရောင်တွေ ကွက်ကုန်ပြီ။ ခင်ဗျားလို လမ်းဘေးဖိနပ်ချုပ်သမားက ဒါမျိုးကို ဘာနားလည်မှာလဲ။ မပြင်တတ်ရင် မပြင်နဲ့လေဗျာ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ဖိနပ် အလကားဖြစ်သွားပြီ”
ဦးဟန်တင်က ကြောင်စီစီနဲ့ ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ အဲ့ဒီလူငယ်က ဆိုင်ရှေ့က ဖိနပ်ချုပ်တဲ့ ခုံလေးကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်ချသွားခဲ့တယ်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက ဝိုင်းကြည့်နေကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ဝင်မတားကြဘူး။ အဆိုးဆုံးကတော့ ဦးဟန်တင် အခမဲ့ ပြင်ပေးနေကျ၊ ခင်မင်ရပါပြီဆိုတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက လူအချို့တောင်မှ “အေးလေ… အိုပြီပဲ၊ မလုပ်နိုင်ရင် နားပေါ့” ဆိုတဲ့ လှောင်ပြုံးနဲ့ ကြည့်သွားကြတာပဲ။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အသက် (၇၀) ကျော် အဘိုးအိုဟာ မှောင်ရိပ်ကျနေတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။
“ငါ့စေတနာက အမှိုက်ဖြစ်သွားတာလား” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတယ်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ‘စေတနာသည် ကံ’ ဆိုတဲ့ စကားကို ယုံကြည်ပြီး တစ်ပါးသူအပေါ် မေတ္တာထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒီစေတနာကပဲ သူ့ကို လူအများရှေ့မှာ အရှက်ရစေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို အထင်သေးစေခဲ့တယ်။
“နောက်ဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ စေတနာ မပိုတော့ဘူး။ ပေးတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်မယ်။ ခိုင်းသလောက်ပဲ လုပ်မယ်” လို့ စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးမိပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေတယ်။
ဒီနေ့တော့ ဦးဟန်တင် ဖိနပ်ပြင်ခုံကို လမ်းဘေးမှာ မချတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အိတ်ကလေးကို ပုခုံးမှာလွယ်ပြီး လမ်းမကြီးအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိ လျှောက်လာခဲ့မိတယ်။
လမ်းထောင့်တစ်ခုအရောက်မှာ ကလေးမလေးတစ်ယောက် ငိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ကျောင်းစိမ်းဝတ်စုံလေးက နွမ်းဖတ်နေပြီး လက်ထဲမှာတော့ ပြတ်ထွက်နေတဲ့ ဖိနပ်လေးတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားတယ်။
ဦးဟန်တင် ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
သူ့စိတ်ထဲမှာ “မလုပ်နဲ့တော့… စေတနာထားရင် မင်းပဲ နာကျင်ရမှာ” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ “ဒီကလေးမလေး ကျောင်းနောက်ကျတော့မယ်၊ ကူညီလိုက်ပါ” ဆိုတဲ့ အသံနှစ်ခု တိုက်ပွဲဖြစ်နေတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ဦးဟန်တင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ကလေးမလေးနားကို တိုးသွားလိုက်တယ်။
“လာ… သမီး။ အဘိုး ပြင်ပေးမယ်”
သူ့လက်တွေက အလိုအလျောက် အပ်နဲ့အပ်ချည်ကို ထုတ်နေမိပြီ။ တစ်ခါတလေမှာ စေတနာဆိုတာ ဆုလာဘ်ရဖို့ လုပ်တာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ လူသားဆန်မှုကို မပျောက်ပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းရတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်တာကို ဦးဟန်တင် နားလည်သွားပုံရတယ်။
နေပူရှိန်အောက်မှာ အဘိုးအိုက ဖိနပ်လေးကို ငုံ့ချုပ်နေတယ်။ လောကကြီးက သူ့အပေါ် ရက်စက်ချင် ရက်စက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ လောကကြီးကို ရက်စက်ဖို့ သင်ယူလို့ မရနိုင်သေးဘူးလေ။
လောကမှာ အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေတွေကြားမှာ နနွင်းခါးပင်လေးလိုပဲ၊ စေတနာဟာ ခါးသက်ပေမဲ့ ကုသနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပါပဲ။
