အပျော်မယ်ဘဝ
မူရင်းရေးသူ ဆရာလူချော (Handsome)
ညနေ ၆ နာရီဆိုတာ လူတွေအလုပ်သိမ်းပြီး အိမ်ပြန်နားရမယ့်အချိန်ဖြစ်ပေမဲ့ နှင်းအတွက်တော့ ဘဝတိုက်ပွဲ စတင်ရမယ့်အချိန်ပါ။ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ပါးပြင်ပေါ်က အမာရွတ်လေးကို ဖောင်ဒေးရှင်းနဲ့ ဖုံးအုပ်နေရတာဟာ သူမရဲ့ နေ့စဉ်အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်လို့နေပြီ။ အခန်းထဲမှာတော့ အတူနေသူငယ်ချင်းတွေက အပြိုင်အဆိုင် ပြင်ဆင်နေကြတယ်။ ရေမွှေးနံ့တွေက မွှန်ထူနေပေမဲ့ နှင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အိမ်က အမေနဲ့ မောင်လေးဆီက ဖုန်းကို စောင့်နေမိတယ်။ သူမဝတ်ထားတဲ့ စကတ်တိုတိုနဲ့ ရင်ဟိုက်အင်္ကျီဟာ သူမရဲ့ စိတ်ဆန္ဒမဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်က အကြွေးတွေနဲ့ မောင်လေးရဲ့ ကျောင်းလစာက သူမရဲ့ ရှက်ကြောက်စိတ်တွေကို မျိုချခိုင်းခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မှန်ထဲက မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း “ဒီညတော့ အဆင်ပြေပါစေ” လို့ ဆုတောင်းနေမိတဲ့ နှင်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ အသက်မဲ့လို့နေပါတယ်။
အခန်း (၂) “နံပါတ် ၃၀၅ အခန်းကို လာခဲ့ပါ” ဆိုတဲ့ မန်နေဂျာရဲ့ အော်သံကြောင့် နှင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်တယ်။ အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ အရက်နံ့၊ စီးကရက်နံ့တွေက ဆီးကြိုနေတယ်။ ဗိုက်ရွှဲရွှဲနဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်က သူမကို သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး လက်ကို လာကိုင်တယ်။ နှင်း ရင်ထဲမှာ ရွံရှာပေမဲ့ မျက်နှာမှာတော့ အတုအယောင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားရတယ်။ “ဘယ်နှစ်ခွက် သောက်နိုင်လဲ ညီမ” လို့ မေးတဲ့ မေးခွန်းကို နှင်းက “အစ်ကို တိုက်သလောက်ပါပဲ” လို့ ဖြေလိုက်ရတယ်။ ပထမဆုံး ဖန်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်တဲ့အခါ လည်ချောင်းထဲမှာ ပူကနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီ အပူက သူမရဲ့ သိက္ခာကို လောင်ကျွမ်းနေသလိုပါပဲ။
အခန်း (၃) အခန်းထဲက ခေတ္တထွက်ပြီး အိမ်သာထဲမှာ အန်နေတုန်း အိတ်ထဲက ဖုန်းလေး မြည်လာတယ်။ အမေပါ။ “နှင်းရေ… နေကောင်းလား သမီး။ အလုပ်ကော အဆင်ပြေလား။ အမေတို့တော့ သမီးပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဆန်ဝယ်ပြီးပြီ” တဲ့။ အမေ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အသံကို ကြားရတဲ့အခါ နှင်း အန်ဖတ်တွေကို ဆေးချပြီး ပါးစပ်ကို ပလုတ်ကျုံးလိုက်တယ်။ “ဟုတ်ကဲ့ အမေ… သမီး အလုပ်ကော၊ လူကော အဆင်ပြေပါတယ်။ သမီး ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်များနေလို့ ခဏနေမှ ပြန်ဆက်မယ်နော်” လို့ လိမ်ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်ရတယ်။ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတဲ့ အမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြဖို့ သူမမှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄) ညဉ့်နက်လာလေ၊ ဧည့်သည်တွေက ရမ်းကားလာလေပါပဲ။ ခေါင်းစဉ်တပ်ရခက်တဲ့ လက်ချောင်းတွေက သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပြေးလွှားနေတယ်။ နှင်းကတော့ အိမ်က အမေ့မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်ရင်း အံကြိတ်ခံနေရတယ်။ ရုတ်တရက် ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ပိုက်ဆံအထုပ်လိုက်ထုတ်ပြီး “ဒီည ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား” လို့ မေးလာတယ်။ နှင်း ခေါင်းကို ခါလိုက်မိတယ်။ “ညီမ အဖော်ပဲ ထိုင်ပေးတာပါ အစ်ကို” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ထိုသူက သူမရဲ့ ပါးကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်တယ်။ “KTV က စော်ကများ မာနကြီးနေသေးတယ်” တဲ့။ အဲဒီစကားက ရိုက်ချက်ထက် ပိုနာကျင်စေတယ်။
အခန်း (၅) အလုပ်သိမ်းလို့ အဆောင်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မနက် ၃ နာရီရှိပြီ။ သူငယ်ချင်းတွေ အတူတူ ထမင်းဝိုင်းလေးမှာ ထိုင်မိကြတယ်။ တစ်ယောက်က သူ့မျက်နှာပေါ်က မိတ်ကပ်တွေကို ဖျက်ရင်း ငိုနေတယ်။ “ငါ့သမီးလေးက ငါ့ကို မုန်းနေပြီဟ။ သူငယ်ချင်းတွေက သူ့အမေက ဘာလုပ်တာလဲလို့ မေးတိုင်း သူက အော်ဟစ်ပြီး ပြန်လာတယ်တဲ့” တဲ့။ အဲဒီစကားက အခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်သွားစေတယ်။ သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်စီ အနာဂတ်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခြေအနေက သူတို့ကို ဒီအမှောင်ထဲ ဆွဲသွင်းခဲ့တာပါ။
အခန်း (၆) နှင်းက အမြဲတမ်း စုဘူးလေး တစ်လုံး ဝယ်ထားတယ်။ သူမ ရသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို အဲဒီဘူးထဲ ထည့်တယ်။ “နောက်နှစ်ဆိုရင်တော့ ငါ ဒီအလုပ်က ထွက်ပြီး အိမ်မှာ စတိုးဆိုင်လေး ဖွင့်မယ်” လို့ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောဂါသည် အမေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးတွေက အဲဒီဘူးလေးကို ခဏခဏ ဗလာဖြစ်စေခဲ့တယ်။ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ KTV က မီးရောင်တွေလိုပဲ ခဏတာ လင်းလက်ပြီး ပြန်မှောင်သွားတာမျိုးလားလို့ သူမ တွေးမိတယ်။
အခန်း (၇) တစ်ခါတလေ ဧည့်သည်တွေထဲမှာ အချစ်ကို ရှာမိတတ်တဲ့ ကောင်မလေးတွေလည်း ရှိတယ်။ “သူက ငါ့ကို ဒီအထဲက ထုတ်ပေးမယ်တဲ့” လို့ ပြောတဲ့ သူငယ်ချင်းမလေးကို ကြည့်ပြီး နှင်း စိုးရိမ်မိတယ်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း အဲဒီလူက အပျော်ရှာပြီး ထားခဲ့တာပါပဲ။ KTV လောကမှာ အချစ်စစ်ဆိုတာ သဲထဲရေသွန်သလိုပါပဲ။ နှင်းကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားရဲဘူး။ သူမကို ချစ်မယ့်သူထက် နှိမ်မယ့်သူက ပိုများမယ်ဆိုတာ သူမ သိနေလို့ပါ။
အခန်း (၈) ညနက်ထိ သောက်ရတာ၊ အိပ်ရေးပျက်တာတွေက နှင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်လာတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်အောင့်လာပေမဲ့ ဆေးခန်းမပြနိုင်ဘူး။ ဆေးခန်းပြမယ့် ပိုက်ဆံနဲ့ မောင်လေးအတွက် ဖုန်းတစ်လုံး ဝယ်ပေးချင်နေမိတာ။ “သမီး နေမကောင်းဘူးလား” လို့ အမေက ဖုန်းထဲက မေးရင် “အိပ်ရေးမဝလို့ပါ အမေ” လို့ လွယ်လွယ်ပဲ ဖြေလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူမရဲ့ အဆုတ်တွေက စီးကရက်ငွေ့တွေကြောင့် ညှိုးနွမ်းနေပါပြီ။
အခန်း (၉) တစ်ရက်မှာတော့ နှင်းဟာ မြို့ထဲကို ဈေးဝယ်ထွက်ရင်း အိမ်နီးချင်းဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ်။ ထိုသူက နှင်းကို ကြည့်ပြီး ရွံသလိုလို မျက်နှာပေးနဲ့ “ဟိုမှာ လုပ်နေတာဆို… ပိုက်ဆံတော့ ရမှာပေါ့” လို့ ကဲ့ရဲ့တယ်။ နှင်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ လူတွေက ဘာကြောင့် ဒီအလုပ်ကို လုပ်ရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ ရလဒ်ဖြစ်တဲ့ “ညမိန်းကလေး” ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုပဲ ကြည့်ကြတာပါ။
အခန်း (၁၀) မောင်လေးက ရန်ကုန်ကို အလည်လာတယ်။ နှင်း အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာကို မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားပေမဲ့ မောင်လေးက သိသွားခဲ့တယ်။ “မမ… မမက ဒီလိုနေရာမှာ အလုပ်လုပ်တာလား။ ကျနော် မမဆီက ပိုက်ဆံတွေကို မလိုချင်ဘူး” လို့ ပြောပြီး ငိုယိုကာ ရွာပြန်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက နှင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ကွဲမတတ် ငိုခဲ့တယ်။ သူမ စတေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက မောင်လေးရဲ့ အထင်သေးမှုကို ခံလိုက်ရတဲ့အခါ သူမ ဘဝမှာ ဘာမှ မကျန်တော့သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၁၁) မောင်လေးရဲ့ စကားက နှင်းကို သတိဝင်စေခဲ့တယ်။ “ငါ ဒီမှာပဲ သေသွားလို့ မဖြစ်ဘူး”။ သူမ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေနဲ့ အဆောင်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ပေါင်းပြီး အထည်ဆိုင်လေးတစ်ခု ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ညဘက်တွေမှာ KTV မသွားတော့ဘဲ အပ်ချုပ်သင်တန်း တက်တယ်။ ခက်ခဲပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အသက်ဝင်တဲ့ အလင်းရောင်တွေ ပြန်တွေ့လာရတယ်။
အခန်း (၁၂) အခုဆိုရင် နှင်းဟာ မြို့လေးတစ်မြို့မှာ အထည်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ပိုင်ဆိုင်နေပါပြီ။ သူမရဲ့ အတိတ်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ အဲဒီအတိတ်ကို မမေ့ဘူး။ အဲဒီအတိတ်ကပဲ သူမကို သန်မာစေခဲ့တာ။ ညဘက်တွေမှာ KTV ကပြန်လာတဲ့ ကောင်မလေးတွေကို မြင်ရင် နှင်းကတော့ မနှာခေါင်းရှုံ့ရက်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ရယ်မောသံနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ပူလောင်နေမလဲဆိုတာ သူမ ကိုယ်ချင်းစာလို့နေပါတယ်။ ဘဝဆိုတာ မှားယွင်းတဲ့ လမ်းပေါ် ရောက်သွားနိုင်ပေမဲ့ ပြန်လှည့်လာဖို့ အချိန်အမြဲရှိပါတယ်။ KTV က စော်လေးတွေဆိုတာလည်း လူသားတွေပါပဲ။ သူတို့မှာလည်း ချစ်တတ်၊ ငိုတတ်တဲ့ နှလုံးသားတွေ ရှိကြပါတယ်။ သူတို့ကို ကဲ့ရဲ့မယ့်အစား သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီနေရာရောက်နေရသလဲဆိုတဲ့ ဘဝပေးအခြေအနေကို နားလည်ပေးနိုင်ရင် သိက္ခာမဲ့တဲ့ လူသားဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
