အိမ်ထောင်ဆက်

အိမ်ထောင်ဆက်

မေသက်ရဲ့ ပထမဆုံး အိမ်ထောင်ရေးဟာ မိဘသဘောတူ စီစဉ်ပေးခဲ့တဲ့ ပန်းနုရောင် အိမ်မက်တစ်ခုပါ။ သူဌေးသား “မင်းမော်” နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တုန်းက တစ်ရွာလုံးက အားကျခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာတင် မေသက် သိလိုက်ရတာက မင်းမော်ဟာ လောင်းကစားနဲ့ ဆေးစွဲနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ညတိုင်း အိမ်ကို ပြန်မလာဘဲ ပိုက်ဆံတောင်းတဲ့အခါ မပေးရင် မေသက်ရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး နံရံနဲ့ ဆောင့်တတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ မင်းမော်ဟာ အကြွေးရှင်တွေရန်ကနေ ပြေးရင်း မေသက်ကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ အကြွေးရှင်တွေရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြောအဆိုတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကြားမှာ မေသက်ဟာ တုန်ရီနေခဲ့ရတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အိမ်ကိုပါ သိမ်းသွားကြတဲ့အခါ မေသက်ဟာ လမ်းဘေးရောက်ခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ ပထမဆုံး အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ နိဂုံးပါပဲ။ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ “ငါ့ဘဝ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ” ဆိုတဲ့ အမေးခွန်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ အပိုင်း(၂) ယောက်ျားဖြစ်သူက ပစ်ပြေးသွားပြီး အိမ်ထောင်ပျက်သွားတဲ့ မေသက်ကို ပတ်ဝန်းကျင်က “ကံဆိုးမ” လို့ နာမည်ပေးခဲ့ကြတယ်။ မိဘတွေကလည်း မျက်နှာငယ်ရလို့ဆိုပြီး သူမကို အိမ်ထဲက အိမ်ပြင် မထွက်ခိုင်းတော့ဘူး။ မေသက်ဟာ အမှောင်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့တောင် ကြံစည်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ အသက်ရှင်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒလေး တစ်ခုတော့ ကျန်ပါသေးတယ်။ “ငါက ဘာအပြစ်လုပ်ခဲ့လို့လဲ” လို့ သူမ ညတိုင်း ငိုပြီး မေးခဲ့တယ်။ လူတွေက အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ အမှားကို ခွင့်လွှတ်ပေးတတ်ကြပေမဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုတော့ ရက်ရက်စက်စက် ဝေဖန်တတ်ကြတာကို သူမ နာကျင်စွာ သိမြင်ခဲ့ရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ မေသက်ဟာ လူတောမတိုးဘဲ အထီးကျန်စွာ ရှင်သန်ခဲ့ရတယ်။

အပိုင်း (၃) ဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံး အချိန်မှာ “ဦးကျော်” ဆိုတဲ့ အသက်ကြီးကြီး လူတစ်ယောက် မေသက်ရဲ့ ဘဝထဲ ရောက်လာတယ်။ သူက မေသက်ကို သနားစရာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပြီး အားပေးခဲ့တယ်။ “အတိတ်ကို မေ့လိုက်ပါ၊ ကိုယ် မင်းကို စောင့်ရှောက်မယ်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက မေသက်အတွက်တော့ နတ်ရေကန်ထဲ ကျသွားသလိုပါပဲ။ ဒုတိယအကြိမ် အမှားမခံနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ရှိပေမဲ့ ဦးကျော်ရဲ့ နူးညံ့မှုတွေမှာ သူမ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်။ ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဦးကျော်ရဲ့ စရိုက်အမှန်က ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူက မေသက်ကို ဇနီးတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ အခိုင်းအစေတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ သူမှာ အရင်က အိမ်ထောင်ရှိပြီးသားဖြစ်ကြောင်း၊ သားသမီးတွေရှိကြောင်းကို မေသက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်။ မေသက်ဟာ ဒုတိယအကြိမ်မှာလည်း လိမ်လည်လှည့်ဖျားခံလိုက်ရပြန်ပါပြီ။

အပိုင်း (၄) ဦးကျော်ရဲ့ သားသမီးတွေက မေသက်ကို “ဖေဖေ့ကို မြှူဆွယ်တဲ့ မိန်းမ” လို့ စွပ်စွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းခဲ့ကြတယ်။ ဦးကျော်ကလည်း သူ့သားသမီးတွေဘက်ကပဲ ရပ်တည်ပြီး မေသက်ကို ကာကွယ်မပေးခဲ့ဘူး။ “မင်းက အရင်ကလည်း လင်ပစ်ထားတဲ့ မိန်းမပဲ၊ ငါက ကယ်တင်ထားတာကို ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ” လို့ သူအော်ဟစ်ခဲ့တဲ့နေ့က မေသက်ရဲ့ နှလုံးသားဟာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့တယ်။ မေသက်ဟာ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် အထုပ်ကလေးတစ်ထုတ်နဲ့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့ပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမ မငိုတော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေဟာ ခမ်းခြောက်သွားခဲ့ပြီ။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်နေရင်း သူမ ခံစားရတာက နာကျင်မှုထက် ပိုတဲ့ “ထုံထိုင်းခြင်း” ပါပဲ။ ဘဝက သူမကို ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး ရက်စက်ဦးမှာလဲ? အပိုင်း (၅) အခုဆိုရင် မေသက်ဟာ “အိမ်ထောင်နှစ်ဆက်” ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ရွာပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကဲ့ရဲ့သံတွေက အရင်ထက် ဆယ်ဆမက ပိုကျယ်လာခဲ့တယ်။ “ဒီမိန်းမ ကံကိုက မကောင်းတာ”၊ “သူ့မှာ တစ်ခုခု ချို့ယွင်းချက်ရှိလို့ ဖြစ်မှာပေါ့” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက မြားစိပ်တွေလို သူမကို ထိုးနှက်နေခဲ့တယ်။ မေသက်ဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောတော့ဘဲ ဈေးထဲမှာ အသီးအရွက်ရောင်းပြီး သူ့ဘာသာသူ အေးအေးဆေးဆေး ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက သူမကို အနားမပေးခဲ့ဘူး။

ဈေးဝယ်တဲ့သူတွေတောင် သူမကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ကြည့်တတ်ကြတယ်။ မေသက်ဟာ လူသားတစ်ယောက်ထက် အမနာပ တံဆိပ်တစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အပိုင်း (၆) ကာလတွေ ကြာလာတဲ့အခါ မေသက်ဟာ အထီးကျန်ခြင်းကို မိတ်ဆွေဖွဲ့တတ်လာတယ်။ သူမမှာ ယောက်ျားမရှိလည်း ဖြစ်တယ်၊ အားကိုးရာ မရှိလည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို နားလည်လာတယ်။ သူမဟာ ကိုယ်တိုင်ရုန်းကန်ပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ပန်းပင်လေးတွေ စိုက်ပြီး သူမရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားခဲ့တယ်။ တစ်ခါတလေတော့လည်း ညဘက်တွေမှာ အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ရင်ထဲ ဟာတာတာ ဖြစ်တတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အရင်လိုတော့ နာကျင်မနေတော့ဘူး။ “ငါဟာ အိမ်ထောင်ဆက် များတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ ငါဟာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ” လို့ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောတတ်လာတယ်။ အပိုင်း (၇) တစ်နေ့မှာတော့ ရွာထဲက လူပျိုကြီးတစ်ယောက်က မေသက်ကို လာပြီး ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။

သူက မေသက်ကို တကယ်ချစ်တာပါလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ မေသက်က ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ “ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အချစ်ဆိုတာထက် လွတ်လပ်မှုက ပိုတန်ဖိုးရှိသွားပြီ” လို့ သူမ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ မေသက်ဟာ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ထပ်ပြီး အစမပျိုးတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ဘဝကို သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ပိုင်ဆိုင်ချင်တော့တယ်။ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်တိုင်းကျ ရှင်သန်ရတဲ့ ဘဝကို သူမ စိတ်ကုန်သွားခဲ့ပြီ။ အပိုင်း (၈) မေသက်ဟာ အခုဆိုရင် အသက် (၄၀) ကျော်သွားပြီ။ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေမှာ ငွေရောင်အမျှင်အချို့ စွဲနေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ သူမဟာ ရွာထဲက မိဘမဲ့ကလေးတွေကို စာပြပေးတယ်၊ ကူညီပေးတယ်။ လူတွေက သူမကို အရင်လို “အိမ်ထောင်ဆက်” လို့ မခေါ်ကြတော့ဘဲ “မမသက်” လို့ လေးလေးစားစား ခေါ်လာကြတယ်။ သူမရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်းဟာ အရှုံးတွေနဲ့ စခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အောင်မြင်မှု သရဖူ မဟုတ်တောင်မှ “ငြိမ်းချမ်းမှု” ဆိုတဲ့ ဆုလာဘ်ကို ရရှိထားခဲ့ပြီ။ သူမဟာ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနိုင်ခဲ့တယ်။

အပိုင်း (၉) “မင်းမော်နဲ့ ဦးကျော်တို့သာ ငါ့ဘဝထဲ မရောက်လာခဲ့ရင် ငါဟာ ဒီလောက်အထိ ကြံ့ခိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ မေသက် တွေးမိတယ်။ နာကျင်မှုတွေဟာ သူမကို လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ပိုပြီး ပြည့်စုံစေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အမာရွတ်တွေဟာ သူမအတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာ သမိုင်းကြောင်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ညနေခင်း နေဝင်ချိန်တွေမှာ မေသက်ဟာ သူမရဲ့ ခြံထဲမှာ ထိုင်ရင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားတတ်တယ်။ သူမရဲ့ ဘဝဟာ အပိုင်းအစတွေနဲ့ ဖာထေးထားရတာ မှန်ပေမဲ့ အခုတော့ အကောင်းဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်နေပါပြီ။

အပိုင်း (၁၀) မေသက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ အိမ်ထောင်ဆက်တွေအကြောင်း မဟုတ်တော့ဘဲ “ရှင်သန်ခြင်း” အကြောင်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူမဟာ လောကဓံကို အပြုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အခုတော့ သူမဟာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကထက်မဆို ပိုပြီး ပြည့်စုံနေခဲ့ပါပြီ။