ကွယ်ဝှက်ထားသည့် ဆည်းဆာ

ကွယ်ဝှက်ထားသည့် ဆည်းဆာ

“လူသေတွေဆီက စာပို့လို့ ရတယ်ဆိုတာ ဆရာ ယုံသလား” ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်သူမှာ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် အသက် ၅၀ ကျော်ခန့် အမျိုးသားဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ နွမ်းပါးပုံမရသော်လည်း မျက်ဝန်းအိမ်များမှာမူ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ချိုင့်ဝင်နေသည်။ သူ၏ အမည်မှာ ‘ဦးမင်းဟန်’ ဟု မှတ်တမ်းတွင် ရေးထားသည်။ ကျွန်တော် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားမိသော်လည်း ဆရာဝန်တစ်ယောက်၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းကာ ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးပြလိုက်မိသည်။ “ဦးလေးက ဘာလို့ အဲဒီလို မေးတာလဲဗျ။ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ကြုံခဲ့လို့လား” ဦးမင်းဟန်က တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ ကွဲအက်နေသော်လည်း ပွင့်နေဆဲ။

သူက Viber app ကို ဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ပြသည်။ “ဒါ… ဒါ ကျွန်တော့် ဇနီးဆီက လာတဲ့စာတွေပါ ဆရာ။ သူ ဆုံးသွားတာ ခြောက်လ ရှိပြီ” ကျွန်တော် ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ စာပို့ထားသည့် အကောင့်အမည်မှာ “မမ” ဟု အမည်ပေးထားပြီး ပရိုဖိုင်ပုံမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နောက်ကျောပုံဖြစ်သည်။ စာထဲတွင်မူ… ‘မင်းဟန်… ကလေးတွေကို ဂရုစိုက်ပါ။ ကျွန်မ ထားခဲ့တဲ့ ရွှေအိတ်ကို ရောင်းပြီး ကျောင်းထားပေးပါ’ ‘မင်းဟန်… ခြံထဲက သရက်ပင်အောက်မှာ အထုပ်တစ်ထုပ် ရှိတယ်’ “ဒါတွေက သူဆုံးပြီး တစ်ပတ်အကြာက ပို့တဲ့စာတွေပါ။ အဲဒီတုန်းက သူညွှန်ပြတဲ့နေရာမှာ ပစ္စည်းတွေ အမှန်တကယ်ပဲ ကျွန်တော် ပြန်တွေ့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့… အခု လာတဲ့ စာကတော့ ကျွန်တော့်ကို သေချင်စိတ် ပေါက်အောင် ခြောက်လှန့်နေတယ် ဆရာ” ဦးမင်းဟန်က နောက်ဆုံးစာတစ်စောင်ကို ပြသည်။ စာသားက ပြတ်သားလွန်းလှသည်။

‘မင်းဟန်… နင်လည်း မကြာခင် ငါ့ဆီ လာရတော့မယ်။ နင့် သွေးထဲမှာ ငါ့အဆိပ်တွေ ရှိနေပြီ’ “ဒီစာ ရပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော် နေမကောင်းဖြစ်လို့ သွေးစစ်ကြည့်တာ HIV ပိုးရှိနေတယ်လို့ အဖြေထွက်လာတာပဲ ဆရာ။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သစ္စာရှိခဲ့ကြတာပါ။ သူက ကင်ဆာနဲ့ ဆုံးတာ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ပိုးရှိနေတာလဲ။ ပြီးတော့… သူက ဘယ်လိုလုပ် စာပို့နေတာလဲ” ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်မိသည်။ လူနာကို Counselling မလုပ်ခင် စဉ်းစားစရာတွေက ရှုပ်ထွေးလွန်းနေသည်။ အကယ်၍ ဇနီးသည်တွင် ပိုးရှိနေခဲ့လျှင် ဦးမင်းဟန်ဆီ ကူးစက်နိုင်သည်မှာ ဆေးပညာအရ ယုတ်တိရှိသော်လည်း၊ သေဆုံးသူက စာပို့နေသည်ဆိုသည့် ကိစ္စမှာမူ နည်းပညာအရသော်လည်းကောင်း၊ နာမ်လောကအရသော်လည်းကောင်း စဉ်းစားစရာပင်။ “ဦးလေး… အခု လောလောဆယ် ဦးလေးသွေးထဲမှာ ပိုးရှိနေတာကတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီရောဂါက သေမိန့် မဟုတ်ပါဘူး။ ဆေးသောက်ရင် လူ့သက်တမ်းစေ့ နေနိုင်ပါတယ်။

ဒါထက်… ဒီစာတွေက ဦးလေး ဇနီးရဲ့ ဖုန်းကနေ လာတာလား” “မဟုတ်ဘူး ဆရာ။ သူ့ဖုန်းက သူဆုံးကတည်းက ကျွန်တော် အမှတ်တရ သိမ်းထားတာ။ မသုံးဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကတော့ ပိတ်မထားသေးဘူး။ ကျွန်တော် ဆက်ကြည့်ရင်တော့ ဖုန်းက မဝင်ဘူး ဆရာ” ကျွန်တော် ဦးမင်းဟန်ကို ဆေးစစ်ချက်များ ထပ်လုပ်ရန် ညွှန်ကြားပြီး လိုအပ်သည့် ဆေးဝါးများ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ သူ ထွက်သွားသည့်တိုင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ထို ‘စာ’ များအကြောင်းက ဝဲလည်နေဆဲ။ ညနေဘက် တိုက်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် ထူးထူးခြားခြား အေးစက်နေသည်။ လေးလွှာတိုက်ခန်းမှာ ‘ဦးဘဌေး’ ၏ ကိစ္စပြီးကတည်းက ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အမှောင်ရိပ်တို့က တစ်ဖန် ပြန်လည် စုဖွဲ့လာသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်ရင်း စာအုပ်ဖတ်နေစဉ်… ကျွန်တော့်ဖုန်းဆီသို့ Viber Message ဝင်လာသည်။

‘တီး… တီး…’ မသိသော နံပါတ်တစ်ခုဆီက ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မွှေးညင်းများ ဖြန်းခနဲ ထောင်တက်သွားသည်။ ‘ဆရာ… ဦးမင်းဟန်ကို ဆေးမပေးပါနဲ့။ သူဟာ လူသတ်သမားပါ’ စာပို့သူ၏ ပရိုဖိုင်ကို ကြည့်လိုက်တော့… ဦးမင်းဟန် ပြခဲ့သည့် ပုံစံတူ အမျိုးသမီး နောက်ကျောပုံပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ထိုနံပါတ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်သော်လည်း “လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါသည်” ဟုသာ အသံထွက်လာသည်။ ထိုစဉ်မှာပင်… လသာဆောင် တံခါးမှန်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်သည်းနှင့် ခြစ်လိုက်သလို “ရှပ်… ရှပ်…” ဆိုသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့… မှန်တံခါးပြင်ပေါ်တွင် ရေငွေ့များ ရိုက်နေပြီး စာတန်းတစ်ခု ရေးသားထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ “HELP ME” ကျွန်တော် ကြောက်စိတ်ကို ထိန်းပြီး လသာဆောင် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိ။ လမ်းမပေါ်က ကားသံများနှင့် ဆူညံသံများသာ ရှိနေသည်။

“ဦးမင်းဟန်က လူသတ်သမား ဟုတ်လား…” ကျွန်တော် ရေရွတ်မိရင်း ဖုန်းထဲက စာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ စာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ‘ဆရာ… နောက်ကျောကို လှည့်မကြည့်နဲ့ဦး’ ကျွန်တော် ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်တော့်နောက်ဘက် ရေချိုးခန်း တံခါးနားတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မှန်ထဲက တစ်ဆင့် မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မှန်ထဲ၌ မြင်နေရသော ထိုအမျိုးသမီး၏ အရိပ်ကြောင့် ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို တောင့်တင်းသွားသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ ညစ်ထေးနေပြီး ဆံပင်ရှည်များက မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အခန်းထဲတွင် အပုပ်နံ့ မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်လွန်းသော ဆေးရုံသုံး ပိုးသတ်ဆေးနံ့များက ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံလာသည်။ ကျွန်တော် သတိကို အသာကပ်ပြီး နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်… ဘယ်သူမှ မရှိ။ အခန်းထဲ၌ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေဆဲ။ မှန်ထဲက အရိပ်သည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ‘တီ… တီ…’ ဖုန်းမက်ဆေ့ချ် ထပ်ဝင်လာပြန်သည်။ ‘သူ့ကို ဆေးမကုပေးပါနဲ့ ဆရာ။ သူက ကျွန်မကို သတ်ခဲ့တာ’ ကျွန်တော် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိသည်။

ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနှင့် ရောဂါကုပေးရန်မှာ ကျွန်တော့်တာဝန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုကိစ္စက နာမ်လောကနှင့် ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုကြား ရောထွေးနေသည်။ နောက်နေ့မနက် ရောက်သည်နှင့် ကျွန်တော် ဆေးရုံသို့ ခါတိုင်းထက် စောစီးစွာ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဦးမင်းဟန်၏ မှတ်တမ်းကို ပြန်ယူကြည့်သည်။ သူ၏ ဇနီးသည် အမည်မှာ ‘မနှင်းဝေ’ ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ‘သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာ’ ဖြင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်ဟု ရေးထားသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် သတိထားမိသည်မှာ သူမ ကွယ်လွန်သည့် ဆေးရုံမှာ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေသည့် ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သက်ဆိုင်ရာဌာနက အသိဆရာဝန်ကြီးကို ခွင့်တောင်းပြီး မနှင်းဝေ၏ သေဆုံးမှု မှတ်တမ်းအသေးစိတ်ကို ရှာဖွေကြည့်သည်။ သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကင်ဆာကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း သေဆုံးခါနီး သွေးစစ်ချက်တွင် ထူးခြားချက်တစ်ခု တွေ့ရသည်။

သူမတွင်လည်း HIV ပိုး ရှိနေခဲ့သည်။ “ဒါဆို… ဦးမင်းဟန် ပြောတာက အမှန်ပဲ။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ပိုးရှိနေတာ” ကျွန်တော် မှတ်တမ်းများကို ဖတ်နေစဉ် သူနာပြုဆရာမကြီး တစ်ဦးက ကျွန်တော့်နား ရောက်လာသည်။ “ဆရာ… ဒီလူနာအကြောင်း စုံစမ်းနေတာလား” “ဟုတ်။ ဒီလူနာ သေဆုံးတုန်းက ထူးခြားတာ ရှိလို့လားဗျ” ဆရာမကြီးက ဘေးဘီကို ကြည့်ပြီး လေသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ “ထူးခြားတာပေါ့ ဆရာရယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ့ယောက်ျား ဦးမင်းဟန်က လူနာကို အရမ်းဂရုစိုက်သလို ဟန်ဆောင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ လူနာ မနှင်းဝေက သေခါနီးမှာ ကျွန်မလက်ကို ဆွဲပြီး ‘ဆရာမ ကျွန်မကို ကယ်ပါ၊ သူ ကျွန်မကို ဆေးအမှားတွေ တိုက်နေတယ်’ လို့ တိုးတိုးလေး ပြောသွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကင်ဆာလူနာဆိုတော့ လူတွေက သူယောင်ယမ်းနေတယ်ပဲ ထင်ကြတာလေ” ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ ဦးမင်းဟန်က သူမကို တကယ်ပဲ သတ်ခဲ့တာ ဆိုလျှင်…။

ထိုနေ့ နေ့လယ်တွင် ဦးမင်းဟန် ဆေးရုံသို့ ဆေးလာထုတ်ရန် ရောက်လာသည်။ သူသည် ခါတိုင်းထက် ပို၍ နွမ်းလျနေပုံရသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် အားကိုးတကြီး ပြုံးပြသည်။ “ဆရာ… ကျွန်တော့်ကို ဆေးပေးပါတော့။ ညဘက်ဆို ဇနီးသည်က အနားကို လာလာပြီး ပြောနေလို့ ကျွန်တော် မအိပ်ရဘူး” ကျွန်တော် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “ဦးလေး… ဦးလေးဇနီးက ဘာတွေ လာပြောတာလဲ” ဦးမင်းဟန်က ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ… “သူက… သူက သူ့ကို လိုက်ခဲ့တော့တဲ့ ဆရာ။ သူ အထီးကျန်နေတယ်တဲ့” ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်က ဦးမင်းဟန်၏ သွေးစစ်ချက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေး… ဦးလေးဇနီးက HIV ပိုးကြောင့် ဆုံးတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သူဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းမှာ တခြားအရာတွေ ပါဝင်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် သိထားတယ်” ဦးမင်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖြူဖျော့သွားပြီး လက်များက တုန်ရီလာသည်။ “ဆရာ… ဆရာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” “ဦးလေး ဇနီးက ဆုံးခါနီးမှာ ဆေးအမှားတွေ တိုက်ခံရတယ်လို့ ပြောသွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဦးလေးဆီက စာတွေ လာနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဦးလေး ဇနီးဆီက စာတွေက ကျွန်တော့်ဆီကိုပါ လာနေတာ ဦးလေး” ကျွန်တော် ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ချ်ကို သူ့အား ပြလိုက်သည်။ ဦးမင်းဟန်သည် စာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဖုန်းကို ပစ်ချကာ ထိုင်ခုံပေါ်မှ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “မဖြစ်နိုင်တာ… သူ သေသွားပြီပဲ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် စာပို့နိုင်မှာလဲ” “ဦးလေး… အမှန်အတိုင်း ပြောပါ” ဦးမင်းဟန်က ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် အုပ်ပြီး ငိုသံပါကြီးဖြင့် ဝန်ခံတော့သည်။ “ကျွန်တော်… ကျွန်တော် မှားခဲ့ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော် အပြင်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ မှားခဲ့မိလို့ ကျွန်တော့်မှာ ပိုးရှိလာတာ။

အဲဒါကို သူသိသွားရင် ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့မှာ ကြောက်လို့… သူပါ ပိုးရှိသွားရင် ကျွန်တော့်ကို ထားမသွားနိုင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ သူ့ကို တမင် ကူးအောင် လုပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကင်ဆာဖြစ်လာတော့… သူ ဝေဒနာ ခံစားနေရတာကို မကြည့်ရက်လို့… ကျွန်တော် ဆေးတွေ ပိုတိုက်ပြီး အမြန်ဆုံး သေအောင် လုပ်လိုက်တာပါ ဆရာ” ထိုစကားအဆုံးတွင်… ဆေးရုံခန်းထဲ၌ လေအေးတစ်ဝိုက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး စားပွဲပေါ်က စက္ကူများ တလွင့်လွင့် ဖြစ်သွားသည်။ အခန်းထောင့်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က ခဏမျှ ပေါ်လာပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ဦးမင်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဦးမင်းဟန်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် “တောင်းပန်ပါတယ်… နှင်းဝေရယ်… တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု အော်ဟစ်ကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။ ကျွန်တော် တိုက်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အခန်းထဲ၌ အရင်လို ပိုးသတ်ဆေး နံ့များ မရှိတော့ပေ။

ဦးမင်းဟန်လည်း ရဲစခန်း၌ သူ့ဘာသာ အဖမ်းခံခဲ့ပြီးနောက် မနှင်းဝေ၏ ဝိညာဉ်သည်လည်း ငြိမ်းချမ်းသွားပုံရသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲသို့ စာတစ်စောင် ထပ်ဝင်လာပြန်သည်။ ‘ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ အခုတော့ ကျွန်မ ကလေးတွေအတွက် စိတ်အေးရပါပြီ’ စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျွန်တော် သက်ပြင်းချရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ဆည်းဆာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ရန်ကုန်ဆိုသည့် မြို့ကြီးမှာ အလင်းရောင်တွေအောက်မှာ ကွယ်ဝှက်ထားသည့် ဆည်းဆာရှိုက်သံများက ကျွန်တော့်ဆီသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာနေဦးမည်မှာ သေချာလှသည်။

#ဟမ်စိုင်း(ဆေး-မန်း)