အဖေရဲ့ လက်များ
တစ်နေ့မှာတော့ လူငယ်တစ်ယောက်ဟာ နာမည်ကြီး ပုံနှိပ်ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အရေးပါတဲ့ ရာထူးတစ်ခုအတွက် အင်တာဗျူးသွားဖြေပါတယ်။ ပထမအဆင့်ကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ အခု ဒါရိုက်တာနဲ့ နောက်ဆုံးအင်တာဗျူး ဖြေဖို့ရှိပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအကျဉ်း (CV) က ပြစ်ချက်မရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းပါတယ်။ ဒါနဲ့ ဒါရိုက်တာက မေးခွန်းတွေ စမေးပါတော့တယ်။ “ကျောင်းတက်တုန်းက ပညာသင်ဆု (Scholarship) ရဖူးလား” လို့ ဒါရိုက်တာက မေးတယ်။ “မရဖူးပါဘူး” လို့ လူငယ်က ဖြေတယ်။ “ဒါဆို မင်းရဲ့ ပညာရေးကို မိဘတွေက ကျခံပေးခဲ့တာလား” “ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်အဖေပါ” လို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြန်ဖြေတယ်။ “မင်းအဖေက ဘာအလုပ်လုပ်လဲ” “ပန်းပဲဆရာပါ” လို့ သူက မာနအနည်းငယ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒါရိုက်တာက သူ့ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်ပြီး လက်ကို ပြခိုင်းတယ်။ သူ့လက်တွေက နူးညံ့ပြီး အမှတ်အသားတစ်ခုမှ မရှိပါဘူး။ “မင်း အဖေရဲ့ အလုပ်ကို တစ်ခါမှ မကူညီဖူးဘူးလား” “မကူညီဖူးပါဘူး။ ကျွန်တော့်မိဘတွေက စာကျက်တာနဲ့ စာဖတ်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်စေချင်ခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဖေက အမြဲတမ်း ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး လုပ်တတ်သူပါ” လို့ လူငယ်က ရှင်းပြတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ဒါရိုက်တာက ပြောလိုက်တယ်။ “ဒီည မင်းအိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းအဖေရဲ့လက်တွေကို ဆေးကြောပေးလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန် မင်းဘာခံစားရလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါ။”
လူငယ်က ဒီစကားကို ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာအဖြစ် ခံယူလိုက်တယ်။ ရာထူးရဖို့ အခွင့်အရေးများတယ်လို့ သူခံစားလိုက်ရတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ အဖေ့ကို ခွင့်တောင်းလိုက်တယ်။ အဖေက အံ့သြသွားပေမယ့် သူ့လက်တွေကို ဆန့်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါမှ သားဖြစ်သူဟာ သူ့အဖေရဲ့ လက်တွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် သေသေချာချာ မြင်ဖူးတော့တယ်။ လက်တွေက မာကျောတဲ့ အရေပြားတွေ၊ အမာရွတ်တွေနဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ သူ ဆေးကြောပေးနေတုန်းမှာ အဖေဟာ နာကျင်မှုကို မနည်းထိန်းထားရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သားဖြစ်သူဟာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်ဆိုတာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားတယ်။ ဒီနေ့စဉ်ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ သူ့အဖေဟာ သူ့ရဲ့ပညာရေးနဲ့ အနာဂတ်ကို ပေးဆပ်ခဲ့တာပဲ။
လက်ဆေးပေးပြီးတဲ့နောက် လူငယ်လေးဟာ ဆက်မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူဟာ ပန်းပဲဖိုတစ်ခုလုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်တယ်၊ ကိရိယာတွေကို စီစဉ်ပေးတယ်။ အဲဒီညက သူတို့သားအဖ နာရီပေါင်းများစွာ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ သားဖြစ်သူက အဖေ့ကို အရင်လိုမဟုတ်ဘဲ လေးစားမှု၊ ကျေးဇူးတင်မှု၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ ကြည့်ရှုနေခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့မှာ လူငယ်လေးဟာ ဒါရိုက်တာဆီ ပြန်သွားတယ်။ ဒါရိုက်တာက သူ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေကို သတိထားမိပြီး မေးလိုက်တယ်။
“မင်း အိမ်မှာ ဘာလုပ်ခဲ့လဲ။ ဘာတွေ သင်ယူခဲ့ရလဲ” “ကျွန်တော် အဖေရဲ့လက်တွေကို ဆေးကြောပေးပြီး ပန်းပဲဖိုကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့ပါတယ်” လို့ လူငယ်လေးက ဖြေတယ်။ “အဖေရဲ့ ဒီလိုကြိုးစားအားထုတ်မှုမရှိရင် ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ မိသားစုတစ်စုကို ထောက်ပံ့ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်ကုန်ကျလဲဆိုတာ သိခဲ့ရပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ချစ်တဲ့သူတွေရဲ့ အကူအညီဟာ ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရပါတယ်” ဒါရိုက်တာက ပြုံးလိုက်တယ်။ “ဒါပဲ၊ ဒါမျိုးလူကို ငါ့ကုမ္ပဏီမှာ လိုချင်တာ။
သူတစ်ပါးရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို တန်ဖိုးထားပြီး ငွေကြေးဆိုတာ အရာရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ နားလည်တဲ့သူမျိုး။ မင်း အလုပ်ရပြီ။” ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သားသမီးတစ်ယောက်ကို အားထုတ်စရာမလိုဘဲ အရာရာကို ပေးလိုက်တဲ့အခါ၊ သူတို့ဟာ အရာအားလုံးကို ရသင့်တယ်လို့ ထင်ပြီး ကြီးပြင်းလာတတ်တယ်။ သူတို့ဟာ ကိုယ်ကျိုးရှာလာတယ်၊ သူတစ်ပါးအပေါ် စာနာထောက်ထားမှု ကင်းမဲ့လာပြီး သူတို့ကို အရာအားလုံး ပေးခဲ့တဲ့သူတွေကို မေ့သွားတတ်တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သားသမီးတွေကို ကောင်းမွန်တဲ့အိမ်၊ ကောင်းမွန်တဲ့အစားအစာနဲ့ အကောင်းဆုံး ဖုန်းတွေ ပေးနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကြမ်းပြင်လှဲတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နံရံဆေးသုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ကို ကူညီဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ခိုင်းနိုင်ပေမယ့်၊ ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် အလုပ်ကို တန်ဖိုးထားတတ်အောင် သင်ပေးနိုင်တယ်။ ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် ကြိုးစားပြီး ရယူတတ်အောင် သူတို့ နားလည်ဖို့အတွက်ပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ဆံပင်တွေ မီးခိုးရောင်ပြောင်းတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် မိဘရဲ့စံနမူနာကို သတိရနေမှာပါ။ သားသမီးတစ်ယောက် သင်ယူသင့်တဲ့ အရေးအကြီးဆုံးအရာက အောင်မြင်ဖို့ တစ်ခုတည်းမဟုတ်ပါဘူး၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှု၊ အခက်အခဲတွေကို ကျော်လွှားနိုင်မှုနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ အလုပ်လုပ်ခြင်းတွေမှာ တန်ဖိုးကို ရှာဖွေတတ်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ 💛
