လင်ပျောက်မ(စ/ဆုံး)

လင်ပျောက်မ(စ/ဆုံး)

‎ ‎မိခင်က သားလေးလက်ကိုဆွဲလာပြီး ဈေးထဲကိုရောက်လာသည်။ ‎ ‎ဈေးထဲတွင် လူတွေစည်ကားနေချိန်ဖြစ်သည်။ သားငယ်က မိခင်လက်ကိုဆွဲလာရင်းက ‎ ‎“အမေ” ‎ ‎“ဘာလဲသား” ‎ ‎“သား … ဟို ကောက်ညှင်းပေါင်း စားချင်လို့” ‎ ‎“သားရယ် အမေ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိသေးဘူး။ မင်းအဖေက ဈေးထဲကိုလာခဲ့ ပိုက်ဆံပေးမယ်ဆိုလို့ လာခဲ့တာ။ မင်း အဖေကို ခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး” ‎ ‎“အမေ … ရေခဲချောင်း စားချင်တယ်” ‎ ‎“သား မပူဆာနဲ့ကွယ် … အမေ မင်းအဖေကိုရှာနေတာ … သူ့ကိုတွေ့ရင် ဝယ်ကျွေးမယ်” ‎ ‎မိခင်က သူ့သားကို လက်ဆွဲကာ သွားပြန်သည်။ သူက တစ်နေရာတွင် ‎ ‎“ဒီမှာရှင် … ကုန်ထမ်းတဲ့ ကိုလှမောင်ကို တွေ့မိကြသလား” ‎ ‎“လှမောင်လား … ပြန်လာလိမ့်မယ် … ငါးတန်းကို ငါးတောင်းတွေ သွားပို့နေတယ်” ‎ ‎သူတို့သားအမိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ လှေကားတွင်ထိုင်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အကြော်သည်က သူတို့ရှေ့ဖြတ်ကာ ‎ ‎“အကြော်စုံ” ဟုအော်သွားသည်။ ‎ ‎“အမေ အကြော်စားချင်တယ်” ‎ ‎“သားရယ် ခဏ ခဏမပြောနဲ့ကွာ … မင်းအဖေတွေ့ရင် ပိုက်ဆံရမှာ။ ပိုက်ဆံရရင်ဝယ်ကျွေးမယ်” ‎ ‎“အဖေကလည်း ကြာလိုက်တာ မလာဘူး” ‎ ‎သူတို့ နာရီဝက်ခန့်အထိ ထိုင်နေကြသေးသည်။ မလာနိုင်သဖြင့် သူက သားကို လက်ဆွဲကာ ငါးဈေးဘက်ကို ထွက်ခဲ့သည်။ ငါးတန်းတွင်လည်း သူ့မိန်းမက သူ့ယောကျ်ားကို လိုက်မေးသည်။ ‎ ‎“ခုဏလေးတင် ဒီနားမှာတွေ့သေးတယ်” ‎ ‎“ဘယ် … ဒီအကောင် ပိုက်ဆံရရင် ထုံးစံအတိုင်းနေမှာပေါ့” ‎ ‎ထုံးစံအတိုင်းဆိုသည်ကို သူကကောင်းစွာသိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ‎ ‎“အစ်မ အရက်ဆိုင်က ဘယ်နားမှာလဲ” ‎ ‎“ဟို ဈေးအိမ်သာရှေ့ လမ်းတည့်တည့်ဆင်းသွား” ‎ ‎သူတို့သားအမိ အရက်ဆိုင်ကို လိုက်ခဲ့ကြပြန်သည်။ ‎ ‎“သားအပြင်မှာနေခဲ့ အမေ အထဲဝင်ရှာလိုက်ဦးမယ်” ‎ ‎မိခင်က ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး လျှောက်မေးသည်။

‎ ‎“လှမောင် … ဒီမနက် မလာသေးဘူး” ‎ ‎သူတို့သားအမိ ဈေးထဲကို ပြန်လာကြပြန်သည်။ ကလေးကို လက်ကဆွဲ၊ လင်ကိုလည်း ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် နောက်ဆုံး ကလေးက လက်လွတ်သွားသည်။ ‎ ‎“ကိုလှမောင် … ကိုလှမောင်” ‎ ‎သူက ကလေးကိုမေ့ပြီး လူအုပ်ကြားထဲပြေးလိုက်သွားသည်။ ကိုလှမောင်ကို တွေ့၍ထင်သည်။ ကလေးကို မေ့သွားသည်။ ‎ ‎“အမေ … အမေ … အမေ” ‎ ‎ကလေးက အမေဟု အော်ကာငိုသည်။ ‎ ‎လူတွေက ဝိုင်းလာသည်။ ‎ ‎“သားအမေ ဘယ်သွားလို့လဲ” ‎ ‎“အမေ အဖေ့ကိုလိုက်ရှာနေတယ် ဟီး … ဟီး” ‎ ‎“မငိုနဲ့တိတ်တိတ် … ဒီမှာ သကြားလုံးစား” ‎ ‎“စားဘူး” ‎ ‎“အမေ … အမေ … အမေရေ” ‎ ‎“ကလေးသနားစရာကွယ် … သူ့အမေ သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားတာလား” ‎ ‎“သားလေးရော့ ရော့ … ဒီမှာ ပေါင်မုန့်လေးစား” ‎ ‎“စားဘူး … အမေရေ … အမေ” ‎ ‎ကလေးက သူ့အမေကို တမ်းတပြီး အော်ငိုနေသည်။

‎ ‎“ကလေးကို ပစ်ပြေးသွားတာနေမယ် … တော်တော် ယုတ်မာတဲ့ကလေးအမေ” ‎ ‎“အမေ … အမေ … ဟီး … ဟီး” ‎ ‎“သား ဒီမှာ ပြောင်းဖူးစား … ရော့ …” ‎ ‎“စားဘူး … သွား … အမေရေ … အမေ” ‎ ‎ကလေးတစ်ယောက်တွက် သူ့အမေကလွဲပြီး ဘာမျှအရေးမကြီး။ ဗိုက်ဆာတာလည်းမေ့နေပုံရသည်။ သူက မိခင်ကို အော်ခေါ်ပြီး လိုက်ရှာသည်။ ကလေးကို လူတွေက ဈေးခေါင်းရုံးကိုခေါ်သွားပြီး သွားအပ်ထားလိုက် သည်။ ကလေးမိခင်က လူအုပ်ကြားကိုရောက်လာပြီး ‎ ‎“ဒီမှာရှင် … ဒီမှာ ကျွန်မ သားလေး ပျောက်သွားလို့ပါ … ဒီနားမှာ ပျောက်သွားတာ။ အပေါ်အင်္ကျီ အနီလေးနဲ့ … တွေ့မိကြသလားရှင် … သားရေ … သားရေ” ‎ ‎“အဲဒီကလေးလေးလား … ဈေးခေါင်းရုံးမှာ သွားအပ်ထားတယ်” ‎ ‎မိခင်ဖြစ်သူက ဈေးခေါင်းရုံးကို ပြေးသည်။

‎ ‎“ကျွန်မ သားလေး … ကျွန်မသားလေး” ‎ ‎“ဒါ ခင်ဗျား သားလား” ‎ ‎“ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်” ‎ ‎“ကလေးက ငိုနေတော့တာပဲ … ဘာကျွေးလို့မှလည်း မစားဘူး” ‎ ‎“ကျွန်မလည်း လူကြားထဲမှာ လက်လွှတ်လိုက်မိတာရှင့် … ငါ့သားလေး စိတ်ဆင်းရဲသွားရပြီ” ‎ ‎“အမေကလည်း ဘယ်သွားနေတာလဲ … သားကြောက်လိုက်တာ” ‎ ‎“မကြောက်နဲ့တော့ အမေလာပြီပဲ … ကျေးဇူးပါရှင် ကျွန်မသားလေးကို ပြန်ခေါ်သွားတော့မယ်” ‎ ‎“ခေါ်သွား” ‎ ‎သူတို့ သားအမိ ဈေးခေါင်းရုံးက ထွက်ခဲ့သည်။ ‎ ‎“အမေ … အဖေ့ကိုတွေ့ခဲ့လား” ‎ ‎“မတွေ့ဘူး” ‎ ‎“သားဗိုက်ဆာလိုက်တာ” ‎ ‎“အမေလည်း ဆာတာပဲကွယ်” ‎ ‎ထိုစဉ် လူတစ်ယောက်က ‎ ‎“ဟဲ့ … နင် လှမောင်မိန်းမ မဟုတ်လား” ‎ ‎“ဟုတ်ကဲ့” ‎ ‎“နင့်လင် တံတားအောက်မှာ ဖဲရိုက်နေတယ်” ‎ ‎သူတို့သားအမိ တံတားအောက်ကို ပြေးကြသည်။

တံတားအောက်တွင် သူရှာနေသော လင်ကိုတွေ့သည်။ ‎ ‎“ကိုလှမောင်” ‎ ‎“ဘာလဲ” ‎ ‎“ကျွန်မတို့သားအမိ ဆာနေပြီ” ‎ ‎“သွားသေလိုက် … ဒီမှာ ဖဲရှုံးနေရတဲ့အထဲ” ‎ ‎“အဖေ သားဗိုက်ဆာတယ်” ‎ ‎“ဟာ … ဒီသောက်ကမြင်းမသားအမိ လာဘ်တိတ်တယ် … ထွက်သွားကြစမ်း” ‎ ‎မိခင်က သားလက်ကိုဆွဲကာ ‎ ‎“လာ သားလေး သွားကြမယ်” ‎ ‎သူတို့ ဈေးထဲပြန်ဝင်ခဲ့ကြသည်။ ‎ ‎“အမေ သားဗိုက်ဆာတယ်” ‎ ‎“လာသား” ‎ ‎သူတို့ တစ်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ‎ ‎“အစ်ကိုကြီး အစ်မကြီးတို့ရယ် … သားလေးဗိုက်ဆာလို့ တစ်ပြားတစ်ချပ်လောက် စွန့်ကြဲခဲ့ကြပါရှင်”

‎ ‎တင်ညွန့် ‎ ‎၁၆.၁.၂၀၂၅