“အပေါက်ဆိုးတဲ့မိန်းမ”
ညနေစောင်း မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့အချိန်၊ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားလေးထဲက တိုက်ခန်းတစ်ခုအတွင်းမှာ ဟင်းအိုးစင် ရိုက်ခတ်သံတွေက ဆူညံနေတယ်။
“ရှင် အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူးလား ကျော်သူ… တောက်! ဒီယောင်္ကျားတော့ ဖုန်းလည်းမကိုင်၊ အသုံးကိုမကျဘူး”
မနှင်းရဲ့ အသံက တိုက်ခန်းနံရံတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး အိမ်နီးချင်းတွေဆီအထိ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး လက်ထဲမှာလည်း ယောင်္ကျားဖြစ်သူအတွက် ပြင်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းက အေးစက်လို့နေပြီ။
ခဏအကြာမှာတော့ တံခါးဂျက်ဖွင့်သံနဲ့အတူ စိုရွှဲနေတဲ့ ထီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး ကိုကျော်သူ အိမ်ထဲ ဝင်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အထပ်ထပ်။
“ဘာလဲ… ခုမှ ပြန်လာတာလား။ ရှင် ဘယ်မှာ လေလွင့်နေတာလဲ။ ကျွန်မကတော့ ဒီမှာ ထမင်းချက်၊ အိမ်အလုပ်လုပ်နဲ့ ကျွန်မကို ရှင်က အခိုင်းအစေ မှတ်နေတာလား”
မနှင်းက စကားကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပြောဘူး။ ဆီးကြိုလိုက်တာက အဆဲအတီးနဲ့ ဝေဖန်သံတွေ။ ကိုကျော်သူ သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေးချလိုက်တယ်။ သူ အလုပ်မှာ ဒီနေ့ အဆူခံထားရတယ်၊ လမ်းမှာလည်း ကားပိတ်လို့ မိုးမိလာတာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရောက်ရင် နားရမယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ သူ့မျှော်လင့်ချက်က မီးခိုးလို ပျောက်ဆုံးသွားရတယ်။
“နှင်းရယ်… ကိုယ် အလုပ်နည်းနည်း နောက်ကျသွားလို့ပါ။ လမ်းမှာလည်း မိုးက အရမ်းရွာနေတာနဲ့…”
“မဆင်ခြေပေးနဲ့! ရှင်က အမြဲတမ်း ဆင်ခြေပဲ။ ရှင့်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အရက်သောက်နေတာ မဟုတ်လား။ ရှင်တို့ယောင်္ကျားတွေက ဒီလိုချည်းပဲ။ ပိုက်ဆံကျတော့ တစ်ပြားမှ ပိုမရှာနိုင်ဘဲ အချိန်ဖြုန်းဖို့ကျတော့ တော်ကြတယ်”
မနှင်းက ပြောရင်းဆိုရင်း စားပွဲပေါ်က ရေခွက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ချလိုက်တယ်။ ရေတွေက စားပွဲပေါ် ဖိတ်စင်သွားတယ်။ ကိုကျော်သူ ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ရေစိုအင်္ကျီကို လဲဖို့ အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး မနှင်းက နောက်ကနေ ဆက်ဆဲနေတုန်းပဲ။
“အေး… ဝင်သွားလိုက်။ စကားပြောရင် အမြဲတမ်း ရှောင်ပြေးနေတာ။ ရှင် ကျွန်မကို တန်ဖိုးမထားဘူးမလား။ သိတယ်… အစကတည်းက ရှင့်လိုလူမျိုးကို ယူခဲ့မိတာ ကျွန်မ အမှားပဲ”
ဒီစကားက ကိုကျော်သူ့ရင်ထဲကို လှံနဲ့ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ‘အမှား’ တဲ့လား။ သူတို့ ချစ်သူသက်တမ်း ၅ နှစ်၊ အိမ်ထောင်သက် ၃ နှစ်အတွင်းမှာ သူ မနှင်းကို တစ်ခါမှ ပြန်မအော်ခဲ့ဖူးဘူး။ မနှင်း လိုချင်တာ မှန်သမျှကိုလည်း ဖြစ်အောင် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မနှင်းကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလာခဲ့တယ်။
အိမ်နီးချင်းတွေကတော့ “ကျော်သူ့ခမျာ မယားဆိုးနဲ့တိုးပြီး ဘဝပျက်နေတာ” လို့ ကွယ်ရာမှာ ပြောကြတယ်။ ဒါကို ကိုကျော်သူ သိပေမဲ့ ပြုံးရုံပဲ ပြုံးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ ကိုကျော်သူရဲ့ သည်းခံခြင်းခွက်လေးဟာ ပြည့်လျှံလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဆိုတာ မနှင်း မသိခဲ့ဘူး။
အမှောင်ထုက တိုက်ခန်းလေးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပေမဲ့ အထဲမှာတော့ ဒေါသမီးတွေက တောက်လောင်နေဆဲ။ ဒီညစာစားပွဲဟာ သူတို့အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကိုကျော်သူ အလုပ်သွားရန် အိမ်ပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။ ညက မနှင်းရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကြောင့် ဘေးအိမ်က ဒေါ်ကြီးမြက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် “ဟဲ့… ကျော်သူ၊ ညက မင်းမိန်းမ အသံကလည်း ကမ္ဘာပျက်နေတာပဲ။ မင်းလည်း သည်းခံနိုင်လွန်းပါတယ်အေ” ဟု လှမ်းပြောသည်။ ကိုကျော်သူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ လမ်းထိပ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ရောက်တော့လည်း အခြေအနေက မထူးခြား။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကိုအောင်က “ဟေ့လူ… မျက်ကွင်းတွေလည်း ညိုလို့ပါလား။ အိမ်က ‘ကျားသစ်မ’ က ဒီနေ့ရော ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့ ထဟောက်လိုက်ပြန်ပြီလဲ” ဟု နောက်ပြောင်သည်။ ဆိုင်ထဲရှိ လူအချို့က တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောနေကြသည်။
ကိုကျော်သူ့ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု ကွဲအက်သွားသလို ခံစားရသည်။ သူဟာ အပြင်လောကမှာတော့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်၊ လူလေးစားခံရသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ကိုယ့်အိမ်တံခါးဝရောက်လျှင်တော့ “ကြောက်မယား” ဆိုသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို မမြင်ရအောင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသူဖြစ်သည်။ “ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနှိမ်ခံနေရတာလဲ” ဟူသော အတွေးက သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း နေရာယူလာသည်။
မနှင်း၏ ဒေါသနောက်ကွယ်တွင် အဓိကတရားခံမှာ “ငွေ” ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း သူများထက် နိမ့်ကျနေမည်ကို ကြောက်ရွံ့တတ်သူဖြစ်သည်။ ကိုကျော်သူ ပေးသမျှ လစာသည် မနှင်းအတွက် အလှကုန်ပစ္စည်းနှင့် အဝတ်အထည်များဝယ်ရန် ဘယ်သောအခါမှ မလုံလောက်ခဲ့။
“ကျော်သူ… ရှင့်သူငယ်ချင်း ဖြိုးဝေကို ကြည့်ဦး။ သူ့မိန်းမကို ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးနေပြီ။ ရှင်ကတော့ ဒီတိုက်ခန်းစုတ်လေးထဲမှာပဲ ကျွန်မကို အိုမင်းသွားအောင် ထားတော့မှာလား” ဟု မနှင်းက မကြာခဏ ပူညံပူညံလုပ်တတ်သည်။ ကိုကျော်သူသည် အပိုအလုပ်များ (Freelance) ကို ညလုံးပေါက် ထိုင်လုပ်ပေးသော်လည်း မနှင်းကတော့ “ဒါပဲလား” ဟူသော အထင်သေးသည့် စကားလုံးဖြင့်သာ ခရီးဦးကြိုပြုသည်။ သူမအတွက် ငွေသည် မေတ္တာထက် ပို၍ အရေးပါနေခဲ့သည်။
အဖြစ်အပျက်က တစ်ညနေမှာ စတင်ခဲ့သည်။ ကိုကျော်သူ အလုပ်မှအပြန်တွင် သူအမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော ကွယ်လွန်သူ အမေ၏ လက်စွပ်လေး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဇနီးသည် မနှင်းကို မေးလိုက်ရာ “အော်… အဲဒါလား၊ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းဆီက ပိုးအင်္ကျီ ဝယ်စရာရှိလို့ ရောင်းလိုက်ပြီ။ ရှင့်အမေလည်း သေသွားတာ ကြာပြီပဲ၊ ထားလည်း ဘာထူးမှာလဲ” ဟု ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောသည်။
ကိုကျော်သူ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။ “မင်း… မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ဆဲဆဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲ နှိမ်နှိမ် ငါသည်းခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေ အမှတ်တရကိုတော့ မင်း ဒီလိုမလုပ်သင့်ဘူး နှင်း!” ဟု သူ ပထမဆုံးအကြိမ် အော်ဟစ်မိသည်။ မနှင်းကလည်း လျှော့မပေး။ “အခု ငါ့ကို ပြန်အော်တာလား” ဟုဆိုကာ ပန်းကန်များကို ရိုက်ခွဲတော့သည်။ ကိုကျော်သူသည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ အဝတ်အိတ်ကို ဆွဲကာ အိမ်တံခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ပိတ်၍ ဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။
ကိုကျော်သူ ဆင်းသွားပြီး ၃ ရက်အကြာတွင် မနှင်း၏ ဒေါသများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျလာသည်။ အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ အရင်က သူမ အော်ဟစ်လျှင် ငြိမ်ခံနေမည့်သူ၊ ထမင်းဝိုင်းတွင် ဟင်းကောင်းသမျှ သူမဘက်ကိုပဲ ခပ်ထည့်ပေးတတ်သည့် ကိုကျော်သူ မရှိတော့။
သူမ ချက်ထားသည့် ဟင်းများကို စားမည့်သူ မရှိသဖြင့် သိုးအဲ့ကုန်သည်။ ညဘက်တွင် တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရသည်မှာ အလွန်အမင်း အထီးကျန်လှသည်။ သူမသည် စိတ်တိုတတ်သော်လည်း ကိုကျော်သူ့အပေါ် မှီခိုနေခဲ့ရသည်ကို ယခုမှ သိလိုက်ရသည်။ ကိုကျော်သူ့ ဖုန်းကို ခေါ်သော်လည်း စက်ပိတ်ထားသဖြင့် သူမ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်လာခဲ့သည်။
ကိုကျော်သူ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားပြီးနောက် ကိုအောင်ရဲ့ အိမ်မှာ ခေတ္တခဏ နားခိုနေတုန်းမှာ ကိုအောင်က သူ့ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောလာပါတယ်။
“ကျော်သူ… မင်း မနှင်းကို စိတ်ဆိုးနေတာ ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းမရှိတဲ့အချိန် ငါ မနှင်းကို လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက အရင်လို မဟုတ်ဘူးဗျ။ အရမ်းကို တွေဝေပြီး အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ပုံစံမျိုး။ မင်းကို သူ ဒီလောက်အော်နေတာဟာ မင်းကို မုန်းလို့ မဟုတ်ဘဲ မင်းက သူ့ဘဝရဲ့ အရာရာဖြစ်နေလို့ ‘မင်းသာ ငါ့ကို ထားသွားရင် ငါ ဘာဖြစ်သွားမလဲ’ ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်ကနေ အော်ဟစ်နေတာလို့ ငါ ထင်တယ်”
ကိုကျော်သူ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပါတယ်။ တကယ်တော့ မနှင်းဟာ မာန်မာနကြီးလွန်းလို့သာ “ငါ မင်းကို လိုအပ်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားကို မပြောခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
မနှင်းရဲ့ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်ရင် သူမဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘတွေရဲ့ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံခဲ့ရသူပါ။ သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် အသိအမှတ်ပြုမခံရတဲ့အတွက် လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရဖို့ ဒေါသထွက်ပြမှ၊ အော်ဟစ်ပြမှ လူတွေက သူမကို ဂရုစိုက်ကြတယ်ဆိုတဲ့ အသိမျိုး စွဲကပ်နေခဲ့တာပါ။
ကိုကျော်သူ့ကို သူမ ဆဲဆိုနေတာဟာ တကယ်တော့ “ကျွန်မကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါ၊ ကျွန်မကို အလေးထားပါ” လို့ တောင်းဆိုနေတဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကိုကျော်သူ အိမ်ကို ပြန်မလာဘဲ တစ်ပတ်လောက် နေလိုက်တဲ့အခါ မနှင်းရဲ့ မာန်မာနတွေ ပြိုကျပျက်စီးသွားပါတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ကိုကျော်သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ပြီး သူမ ငိုကြွေးနေမိတယ်။
“ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းခဲ့မိတာလဲ… ငါ့ကို သည်းခံတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူကို ငါကိုယ်တိုင် မောင်းထုတ်ခဲ့မိပြီ” ဆိုတဲ့ နောင်တတွေက သူမကို အိပ်မရအောင် နှိပ်စက်နေခဲ့ပါတယ်။ သူမဟာ ရောဂါမရှိပေမဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာနဲ့ နောင်တတွေကြောင့် လူက တဖြည်းဖြည်း ချို့တဲ့လာခဲ့ပါတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကိုကျော်သူ အိမ်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထမင်းဝိုင်းလေး ပြင်ထားပြီး ကိုကျော်သူ့ကို စောင့်ရင်း မှောက်ရက်လေး အိပ်ပျော်နေတဲ့ မနှင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဘေးမှာတော့ စာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။ အဲဒါက မနှင်းရဲ့ ဒိုင်ယာရီပါ။ ကိုကျော်သူ ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ “ဒီနေ့ ကျော်သူ့ကို ငါ ထပ်အော်မိပြန်ပြီ။ စိတ်ထဲမှာ တောင်းပန်ချင်ပေမဲ့ ပါးစပ်က ထွက်မလာဘူး။ ကျော်သူရယ်… ငါ့ကို စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဦး” ဆိုတဲ့ စာသားတွေကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ကိုကျော်သူ့ ရင်ထဲ နွေးခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။
မနှင်း နိုးလာတဲ့အချိန် ကိုကျော်သူ့ကို မြင်တော့ သူမ အံ့သြသွားပြီး ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။ “ကျွန်မကို ရိုက်ပါ၊ ဆဲပါ… ဒါပေမဲ့ ပစ်မသွားပါနဲ့တော့” လို့ သူမက ပထမဆုံးအကြိမ် ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။
ကိုကျော်သူက ပြုံးပြီး “ကိုယ် ပြန်လာတာဟာ မင်းကို ပြုပြင်ပေးဖို့ပါ။ မင်း အော်ချင်ရင် အော်ပါ… ဒါပေမဲ့ အမုန်းနဲ့ မအော်ပါနဲ့။ အချစ်နဲ့ပဲ ဆူပါ” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ မနှင်းရဲ့ ခက်ထန်မှုတွေဟာ နှင်းခဲလို အရည်ပျော်သွားပါတော့တယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ မနှင်းဟာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ စိတ်တိုစရာရှိရင်တောင် အရင်လို မဆဲတော့ဘဲ “ကိုကျော်သူ… ရှင် ဒါလုပ်တာ ကျွန်မ စိတ်မကောင်းဘူးနော်” လို့ နူးနူးညံ့ညံ့ ပြောတတ်လာပါတယ်။
ကိုကျော်သူကလည်း မနှင်း စိတ်မတိုအောင် အိမ်အလုပ်တွေကို ကူလုပ်ပေးတယ်၊ အချိန်ပေးပြီး စကားပြောပေးလာပါတယ်။ အိမ်နီးချင်းတွေက “ကျော်သူ့မိန်းမကတော့ ပြုစားခံထားရသလား မှတ်ရတယ်၊ အရင်က ကျားသစ်မကြီး ခုတော့ ယုန်ကလေး ဖြစ်လို့” ဆိုပြီး ချီးကျူးကြပါတယ်။
အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အနိုင်ယူဖို့ မဟုတ်ဘဲ “နားလည်ပေးဖို့” ဆိုတာကို သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး လက်တွေ့ သိသွားကြပါပြီ။
မနှင်းဟာ “မယားဆိုး” ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို စွန့်ပယ်ပြီး “ဇနီးသည်ကောင်း” တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ကိုကျော်သူကလည်း သည်းခံခြင်းဟာ အကောင်းဆုံး လက်နက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်လေးဟာ အခုဆိုရင် အမုန်းတွေ ကင်းစင်ပြီး မေတ္တာတွေနဲ့ သာယာဝပြောနေပါတော့တယ်။
– ပြီးပါပြီ –
