“ညီမအရင်းနဲ့ ဖောက်ပြန်သွားတဲ့ ကျွန်မချစ်သူ”
ကျွန်မက မိသားစုဆိုတာကို အသက်ထက်မြတ်နိုးခဲ့တဲ့သူပါ။ အထူးသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေး ‘သျှင်’ ကို ကျွန်မ မိခင်တစ်ယောက်လိုရော၊ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လိုပါ အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဦးနဲ့ အချစ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ‘မင်းခန့်’ နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ကျွန်မဘဝက ပြည့်စုံလုနီးပါးဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။
“မမ… မင်းခန့်ကို တကယ်ယုံလား”
သျှင်က တစ်ခါတလေ အဲ့လိုမေးတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ရယ်ပြီးတော့ပဲ “ယုံတာပေါ့ သျှင်ရဲ့၊ မင်းခန့်က မမကို ဘယ်တော့မှ နာကျင်အောင်မလုပ်မယ့်လူမျိုးပါ” လို့ ပြန်ဖြေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အချစ်ရဆုံးသူတွေအပေါ်မှာ အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်တတ်တာပါပဲ။
ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ဟာ အမြဲတမ်း တတွဲတွဲပါပဲ။ မင်းခန့်က သျှင်နဲ့လည်း တရင်းတနှီးရှိသလို၊ သျှင်ကလည်း မင်းခန့်ကို အစ်ကိုအရင်းတစ်ယောက်လို အားကိုးရှာတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြည်နူးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရချိန်မှာ သျှင် ပျင်းနေမှာစိုးလို့ မင်းခန့်ကိုပဲ အဖော်လုပ်ပေးဖို့ မှာခဲ့မိတယ်။
“မမ ခရီးသွားနေတုန်း သျှင့်ကို ဂရုစိုက်ပေးဦးနော် မင်းခန့်”
အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကိုယ့်လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်လိုက်တာမှန်း အဲ့ဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။
ခရီးကနေ အစီအစဉ်မရှိဘဲ စောပြန်ရောက်လာတဲ့ ညတစ်ည။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မကို ကြိုဆိုနေတယ်။ ဧည့်ခန်းမှာ မီးမပွင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သျှင့်အခန်းထဲကနေ တိုးတိုးလေး ထွက်လာတဲ့ အသံတွေကြောင့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားခဲ့တယ်။
“သူ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ… ငါတို့ ရပ်သင့်ပြီထင်တယ်”
ဒါ သျှင့်အသံ။ နောက်ပြီး ရှိုက်သံတိုးတိုး။
“မင်းခန့်… ရှင် မမကို တကယ်ပဲ လက်ထပ်မှာလား”
ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးတစ်ခုက လည်ပင်းနားမှာ လာတစ်နေသလိုပဲ။ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားတဲ့အထိ တောင့်တင်းသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အခန်းတံခါးကို တွန်းမဖွင့်ရဲခဲ့ဘူး။ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရမှာထက်၊ ကျွန်မ ချစ်တဲ့လူနှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုံးရှုံးရမှာကို ကျွန်မ ကြောက်နေခဲ့တာ။ နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံတာတွေ၊ မင်းခန့်ရဲ့ ဖုန်းမှာ Password တွေ ပြောင်းသွားတာတွေ၊ သျှင့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို ရှောင်လွှဲနေတာတွေက အပ်နဲ့ ထိုးနေသလိုပါပဲ။
“မမ… နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး”
သျှင်က ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို လာကိုင်တယ်။ ကျွန်မ ရွံရှာလွန်းလို့ ခါချလိုက်ချင်ပေမဲ့ အံကြိတ်ပြီး ထိန်းထားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ရည်းစားက ကျွန်မ ညီမအရင်းနဲ့…။ ဒီအတွေးက ကျွန်မကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ မင်းခန့်ရဲ့ ဖုန်းထဲက hidden folder တစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်မိသွားတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ Video တွေက ကျွန်မကို အစိမ်းလိုက် သတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုနက်ရှိုင်းနေခဲ့တာ။
ကျွန်မ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲပစ်ချင်ပေမဲ့ အသံတောင် ထွက်မလာဘူး။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချပြီး ကိုယ့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုယ်ပြန်ကိုက်ထားမိတယ်။ အော်ဟစ်လိုက်ရင် နှလုံးသားက ကွဲအက်သွားတော့မယ့်အတိုင်းပဲ။ ကျွန်မ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့ရတဲ့ ညီမလေး၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အမျိုးသား။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မရဲ့ ကျောပြင်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။
မင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ တစ်ပတ်အလိုမှာ ကျွန်မ အားလုံးကို အဆုံးသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ညစာစားပွဲမှာ ကျွန်မ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ရှေ့မှာထားပြီး ဖုန်းထဲက ပုံတွေကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။
“ဒါ ဘာလဲ… ရှင်းပြစမ်း”
ကျွန်မအသံက တုန်ယင်နေပေမဲ့ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားပြီး သျှင်ကတော့ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။
“မမ… သျှင် တောင်းပန်ပါတယ်… သျှင် တမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး”
“တမင်လုပ်တာမဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား? ငါ ခရီးသွားနေတုန်း နင်တို့နှစ်ယောက် ငါ့အိပ်ရာပေါ်မှာ ဘာလုပ်ခဲ့ကြလဲဆိုတာ ဒီပုံတွေက သက်သေပဲလေ!”
ကျွန်မ မင်းခန့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူကတော့ ခေါင်းငုံ့ထားတုန်းပဲ။ “မင်းခန့်… ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့ဖူးရဲ့လား”
သူ့ဆီက ထွက်လာတဲ့ စကားက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး သတ်လိုက်ပြန်တယ်။ “မင်းက အရမ်းပြည့်စုံလွန်းတော့… ငါ မင်းအနားမှာ အသက်ရှူရတာ ကျပ်တယ်… သျှင်ကတော့ ငါ့ကို အားကိုးတယ်၊ ငါ့ကို လိုအပ်တယ်”
ကျွန်မ မင်္ဂလာဆောင်ကို ဖျက်လိုက်တယ်။ မင်းခန့်ကိုရော၊ သျှင်ကိုပါ ကျွန်မဘဝထဲက အပြီးတိုင် မောင်းထုတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အမေကတော့ ငိုယိုပြီး သျှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ညီမအရင်းမို့လို့ ပိုပြီး ခွင့်မလွှတ်နိုင်တာ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အိမ်ကြီးထဲမှာ နေထိုင်နေရတယ်။ သျှင်ကတော့ မင်းခန့်နဲ့အတူ ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့ ဘယ်မှာလဲ ကျွန်မ မသိချင်တော့ဘူး။ အခန်းတွေက အရင်လို တိတ်ဆိတ်မနေတော့ဘဲ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတိုင်း တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပဲ့သွားတာကို မြင်နေရတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်က ဒီလောက်တောင် ကြီးမားသလား။
သင်ခန်းစာ – “သွေးသားဆိုတာ သစ္စာရှိမှုကို အာမခံချက် မပေးနိုင်သလို၊ အချစ်ဆိုတာကလည်း လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကျင့်စာရိတ္တကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း မရှိဘူး။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက အမြဲတမ်း အနက်ရှိုင်းဆုံးပဲ။
