“သားမက်နှင့် ယောက္ခမ ရဲ့ဖောက်ပြန်မှု” 

ကျွန်မသည် ချစ်မိလျှင် အရာအားလုံးကို ပုံအော၍ ပေးဆပ်တတ်သည့် မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် အားကိုးရာဆို၍ လူနှစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က ကျွန်မကို ဗိုက်ထဲက မွေးထုတ်ခဲ့သည့် အမေဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ကျွန်မဘဝ၏ တစ်သက်တာလက်တွဲဖော်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် လင်းထက် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ကျွန်မသည် ဘုရားနှင့်တစ်ဂိုဏ်းတည်းထားကာ ကြည်ညိုယုံကြည်ခဲ့မိသည်။ 

“နင့်ကို ငါ့ထက်ချစ်မယ့်သူ လောကမှာ မရှိစေရဘူး သမီး… လင်းထက်က တကယ်ကို လူကောင်းလေးပါ” ဟု အမေကိုယ်တိုင်က လက်မှတ်ထိုး အာမခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်ကွယ်လွန်ပြီးကတည်းက အထီးကျန်နေခဲ့သော အမေ့ကို ကျွန်မတို့နှင့်အတူ တစ်အိမ်တည်းထားကာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။ အိမ်ထောင်သက် (၃) နှစ်အတွင်း ကျွန်မတို့အိမ်ကလေးမှာ နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး အမေသည်လည်း ပြန်လည်လန်းဆန်း နုပျိုလာသယောင် ရှိခဲ့သည်။

လင်းထက်သည် အမေ့အပေါ်တွင်လည်း သားရင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလိုက်သိလွန်းလှသည်။ အလုပ်မှပြန်လာတိုင်း ကျွန်မအတွက် မုန့်လေးများပါသကဲ့သို့ အမေ့အတွက်လည်း လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်သည်။ “အမေ… လင်းထက်ကို သိပ်အလိုမလိုက်နဲ့ဦး” ဟု ကျွန်မက စနောက်လျှင် အမေက “ငါ့သမီးကို စိတ်ချမ်းသာအောင်ထားတဲ့သူကို ငါက ချစ်တာပေါ့အေ” ဟု ပြုံးပျော်ကာ ဖြေတတ်သည်။ ထိုအပြုံးများနောက်ကွယ်တွင် ဆူးခက်များရှိနေမည်ကို ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ပေ။ 

သံသယမြူတိမ်တို့က အမေ့၏ ပြောင်းလဲလာသော အပြုအမူများမှ စတင်ခဲ့သည်။ အသက် (၄၅) ဝန်းကျင်သာ ရှိသေးသော အမေသည် အရင်ကထက် ပို၍ ပြင်ဆင်လာသည်။ အိမ်မှာနေရင်းပင် နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲများ ဆိုးလာပြီး အဝတ်အစားများကိုလည်း အသားကပ်လန်းလန်းများ ပြောင်းဝတ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျွန်မ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော အရည်လဲ့မှုမျိုးကို မြင်တွေ့လာရသည်။

တစ်ညတွင် ကျွန်မ အလုပ်မှ အချိန်ပိုဆင်းပြီး အိမ်သို့ မိုးချုပ်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ အိမ်တံခါးက အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးထားခြင်းပင်။ လင်းထက်၏ ဖုန်းကို အကြိမ်ကြိမ်ခေါ်သော်လည်း မကိုင်ခဲ့ပေ။ ဆယ်မိနစ်ခန့် တံခါးကို အဆက်မပြတ် ခေါက်ပြီးနောက်တွင်မှ လင်းထက်က ချွေးများစိုရွှဲလျက် တံခါးလာဖွင့်ပေးသည်။ သူ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများမှာပင် လွဲမှားနေခဲ့ပြီး မျက်နှာမှာ ပျာယာခတ်နေခဲ့သည်။

“ဘာလို့ တံခါးကို ဂျက်ထိုးထားတာလဲ” ဟု ကျွန်မ မေးခွန်းထုတ်သည့်အခါ သူက “ကိုယ် အိပ်ပျော်သွားလို့ပါ မိန်းမရာ… ခိုးသူရန် ကြောက်လို့ပါ” ဟု အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြေခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အမေ မရှိတော့သော်လည်း အမေ့ဆီမှ မွှေးပျံ့သော ရေမွှေးနံ့ကမူ လေထုထဲတွင် အထင်းသား ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ ထိုညက ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် မသက်မသာ ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု စတင် အမြစ်တွယ်ခဲ့သည်။

လင်းထက်နှင့် အမေကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ ‘ယောက္ခမနှင့် သားမက်’ ထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ စောင့်ကြည့်မိသည်။ ကျွန်မ အနားရောက်သွားလျှင် သူတို့ စကားဖြတ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ခါက လင်းထက်၏ ဖုန်းကို ခိုးကြည့်မိရာ Call Log ထဲတွင် အမေ့ဖုန်းနံပါတ်က တစ်နေ့ကို ဆယ်ကြိမ်မက ရှိနေသည်။ အိမ်ထဲတွင် အတူရှိနေပါရက်နှင့် ဘာကြောင့် ဖုန်းများ ဤမျှ ဆက်နေကြသနည်း။

ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း “မဟုတ်လောက်ပါဘူး” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချော့နေခဲ့ရသည်။ မိမိအမေနှင့် မိမိယောင်္ကျားကို သံသယဝင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော ငရဲတစ်ခုပင်။ သို့သော် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်တို့သည် ပုပ်စော်နံလာကာ ပေါက်ကွဲရန် အချိန်စောင့်နေခဲ့သည်။

အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သည့်နေ့က ကျွန်မ နေမကောင်း၍ အလုပ်မှ စောပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ အသာလေး ဝင်သွားစဉ် အပေါ်ထပ် အမေ့အခန်းထဲမှ တိုးတိုးရယ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုရယ်သံများသည် ကျွန်မ၏ ယုံကြည်မှုအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်သော ဓားချက်များပင်။ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်မတတ် ခံစားရရင်း အမေ့အခန်းရှေ့သို့ ခြေဖျားထောက်ကာ ရောက်သွားခဲ့သည်။

အဟလေး ဖြစ်နေသော တံခါးကြားမှ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြိုကျပျက်စီးစေခဲ့သည်။ လင်းထက်က အမေ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ အမူအရာမှာ သားမက်နှင့် ယောက္ခမ မဟုတ်ဘဲ ချစ်သူနှစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသည့်အရာကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးများကိုသာ ပိတ်ထားချင်မိတော့သည်။ 

ကျွန်မ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦး ထခုန်မတတ် လန့်သွားကြသည်။ “ရှင်တို့… ရှင်တို့ တကယ် ယုတ်မာကြတာပဲ!” ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အမေ့မျက်လုံးများတွင် နောင်တအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ “သမီး… နင် သိသွားပြီဆိုတော့လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောရတော့မှာပေါ့” ဟု ဆိုကာ ကျွန်မ၏ အမေရင်းကိုယ်တိုင်ကပင် သူမနှင့် လင်းထက်ကြားက ပတ်သက်မှုကို ဝန်ခံကာ သမီးဖြစ်သူ၏ ရင်ကို အစိမ်းလိုက် ခွဲခဲ့သည်။

ယုံကြည်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ထိုအိမ်တွင် မနေရဲတော့သလို ထိုလူသားများကိုလည်း ထပ်မတွေ့ချင်တော့ပေ။ လူတို့၏ အတိုင်းအဆမရှိသော လောဘ၊ တဏှာ၊ ရာဂများကို ကြောက်လန့်မိသဖြင့် ကျွန်မသည် လူသူဝေးရာ အေးချမ်းသော တရားရိပ်သာတစ်ခုသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အခုတော့ ကျွန်မဘဝကို တရားဓမ္မဖြင့်သာ အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းရင်း လူသားတို့၏ လောကဓံနှင့် ဝေးရာမှာ သက်ဆုံးတိုင် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့သည်။