မယားငယ်၏ ကိုယ်ဝန်
ကျွန်တော့်ဘဝဟာ တောက်ပနေတဲ့ မှန်နန်းတော်တစ်ခုလိုပါပဲ။ လှပတဲ့ ဇနီး၊ အောင်မြင်တဲ့ ဗိသုကာလုပ်ငန်း၊ ပြီးတော့ လူတကာအားကျရတဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်။ ကျွန်တော့်ဇနီး မြတ်ဟာ အေးချမ်းလွန်းသူပါ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလိုပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမရှိရင် အဆင်ပြေမယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ ကိုယ့်မှာရှိနေတဲ့ အရာတွေကို တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့ သတ္တဝါမျိုး မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်ဟာ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ဘဝထဲမှာ ငြီးငွေ့မှုကို အကြောင်းပြပြီး အမှားတစ်ခုကို တမင်သက်သက် ရှာဖွေခဲ့မိတယ်။
သီရိနဲ့ စတွေ့တာက ကုမ္ပဏီရဲ့ ပါတီတစ်ခုမှာပါ။ သူမက ငယ်ရွယ်တယ်၊ နုပျိုတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကိုးကွယ်သလို ကြည့်တတ်တယ်။ မြတ်ဆီက မရတော့တဲ့ လိုလားတောင့်တမှုတွေကို သီရိဆီမှာ ကျွန်တော် အတိုးချပြီး ရှာခဲ့တယ်။ “ကိုလင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ အရာအားလုံးပဲ” လို့ သူမ ပြောတိုင်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်မိခဲ့တာ အမှားကြီးမှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။ ဖုန်းထဲမှာ နာမည်လွှဲပြီး သိမ်းထားတဲ့ နံပါတ်၊ ညည့်နက်မှ ပြန်ဖြစ်တဲ့ အိမ်ပြန်ချိန်တွေဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပျက်စီးခြင်း နိဒါန်းတွေပေါ့။
တစ်နေ့မှာ သီရိဆီက ဖုန်းလာတယ်။ အသံတွေ တုန်ရီနေတယ်။ “ကိုလင်း… ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ” တဲ့။ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ဝမ်းသာရမလို၊ ဝမ်းနည်းရမလိုနဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကြောက်စိတ်ကပဲ အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ “မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကိုယ်တို့ သတိထားခဲ့ကြတာပဲဟာ” လို့ ကျွန်တော် ရူးမိုက်စွာ ငြင်းဆန်မိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ လုံခြုံလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ စပြီး အက်ကြောင်းထလာခဲ့တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း မြတ်ရဲ့ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းဝိုင်းကို အဆင်သင့်ပြင်ထားတုန်း၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို စိုးရိမ်တုန်း။ “မောင်… နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး” လို့ သူမ မေးတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလိုပဲ။ သီရိကလည်း တစ်ဖက်ကနေ ဖိအားပေးလာတယ်။ “ဒီကလေးကို ကျွန်မ အဖေမရှိဘဲ မမွေးနိုင်ဘူး” တဲ့။ ငွေတွေ အမြောက်အမြား ထုတ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ပြဿနာက ငွေနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့အထိ ကြီးထွားလာတယ်။ အလုပ်ထဲမှာလည်း အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။ အာရုံတွေက ကလေးဆီမှာပဲ ရောက်နေလို့။
မြတ်က ကျွန်တော့်ဖုန်းကို တစ်ခါမှ မစစ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ညမှာတော့ သီရိဆီက ပို့လိုက်တဲ့ ဗိုက်ဓာတ်ပုံကို မြတ် မြင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက အိမ်မှာ အော်ဟစ်သံတွေ မရှိခဲ့ဘူး။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ကွဲအက်သံလည်း မရှိဘူး။ ရှိခဲ့တာက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုပဲ။ မြတ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်မှာ ဒေါသထက် ရွံရှာမှုက ပိုများနေတယ်။ “မောင်… ရှင် ကျွန်မကို သတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းဦးမယ်” တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာကနေ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲကို တွန်းချလိုက်သလိုပဲ။ မြတ် အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတယ်။ အိမ်ကြီးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့တယ်။
လုပ်ငန်းခွင်မှာလည်း ကောလာဟလတွေ ပျံ့နှံ့ကုန်တယ်။ မြတ်ရဲ့ အဖေက ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းရဲ့ အဓိက ရှယ်ယာရှင်ဆိုတာ ကျွန်တော် မေ့နေခဲ့တယ်။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ နောက်ဆုတ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံရမယ့် အခြေအနေ ရောက်သွားတယ်။ ဒါတွေထက် ပိုဆိုးတာက သီရိပဲ။ သူမဟာ ကလေးမွေးဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း သွေးသွန်ပြီး အရေးပေါ် အခြေအနေ ဖြစ်လာတယ်။ ဆေးရုံကို ကျွန်တော် ပြေးသွားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။ “ကိုလင်း… ကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ” ဆိုတဲ့ နောက်ဆုံးစကားနဲ့အတူ သီရိ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေတာက ဘာမှမသိသေးတဲ့ ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက သီရိဟာ ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမဟာ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခဲ့ပြီး သူမရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုအဖြစ် ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူရဲဘောကြောင်မှုတွေက သူမကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။
အခု ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ငိုနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့ရင်း ကျွန်တော် ထိုင်နေမိတယ်။ မြတ်ဆီက ကွာရှင်းစာချုပ် ရောက်လာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ဘူး။ အလုပ်ပြုတ်၊ အသိုင်းအဝိုင်းက အပယ်ခံ၊ ချစ်ရသူတွေကလည်း အဝေးမှာ။ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ မှန်နန်းတော်ကြီးဟာ အခုတော့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်လို့။ ကလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှု၊ သီရိရဲ့ သေဆုံးမှုနဲ့ မြတ်ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မြင်နေရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကျိုးပေးပဲ။
သင်ခန်းစာ – ခဏတာ သာယာမှုအတွက် တည်ဆောက်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို လောင်းကြေးမထပ်ပါနှင့်။ အမှားတစ်ခု၏ အကျိုးဆက်သည် သင်တစ်ဦးတည်းတင်မကဘဲ လူအများအပြား၏ ဘဝကိုပါ ပြာကျစေနိုင်သည်။
