Ghost Stoey

နောင်တ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း ကိုစောနောင်နှင့် ကျွန်တော် Facebook ကျေးဇူးကြောင့် ပြန်ပြီး ဆုံဆည်းကြရသည်။ သူနှင့်ကျွန်တော်သည် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်နေစဉ်ကတည်းက သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်ကြသည်။ သူက ဒဂုံဆောင်၊ ကျွန်တော်က ပဲခူးဆောင်။ သူနှင့်ကျွန်တော် မေဂျာချင်းလည်း မတူပါ။ သို့သော် စာကြည့်တိုက်ကို လာပုံချင်းရော၊ စာအုပ်အဟောင်းတန်းမွှေပုံချင်းရော စိတ်ဓာတ်တူကြသည်။ ကဗျာစာအုပ်လေးတွေ စုထုတ် ကြတော့ သူနှင့်ကျွန်တော် ရင်းနှီးသွားသည်။ သူက …

ဓားပြတိုက်သောည “အဘစိန်သောင်းရေ … ဘာကိစ္စလဲ ပြော” “အလိုဗျာ … ဆရာကြီးပဲ ကျောင်းကိုလာခဲ့ပါဦးဆို … ဆရာကြီးကိုပြန်မေးရမှာ … ဘာကိစ္စလဲ” “ဟုတ်သားပဲ … နောက်ရောက်လာတဲ့ ဆရာမလေး ကိစ္စပဲဗျ … သူက အဆောင်မှာ မနေနိုင်ဘူးပြောနေလို့ အဲဒါ ရွာလူကြီးဖြစ်တဲ့ အဘစိန်သောင်းကိုခေါ်ပြီးတော့ တစ်ခုခုများ လုပ်ပေးနိုင်မလားလို့ အကူအညီတောင်းကြည့်တာ” “ဆရာမအသစ်က ရောက်လာပြီလား” …

ထိုက်မှစံ ဇရပ်တစ်ဆောင်တွင် လူတစ်ယောက်ထိုင်နေသည်။ သူက တောင်ကြည့်၊ မြောက်ကြည့် လူများလာသည့် လမ်းကို မျှော်နေသည်။ အမှန်တော့ သူသည် ဓားပြတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဓားကို ခါးတွင်ထိုးကာ အင်္ကျီနှင့် ဖုံးထားသည်။ ယနေ့အဖို့ မည်သူလာလာ သူဓားပြတိုက်မည်ဖြစ်သည်။ သူပိုက်ဆံလိုနေသည်။ ဗိုက်လည်း ဆာနေသည်။ ထိုစဉ် ရဟန်းတစ်ပါး သပိတ်တစ်လုံးပိုက်ကာ လျှောက်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ရဟန်းက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်သည်။ မွန်းတိမ်းတော့မည်။ …

မေတ္တာအမှန် ကျွန်တော်လမ်းလျှောက်က ပြန်လာချိန်တွင် အခန်းရှေ့၌ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ရပ်နေသည်။ သူက ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး လမ်းလျှောက်ကပြန်လာပြီလား” “ဟုတ်ကဲ့” “သမီးကစောင့်နေတာ” “ဪ … ကျွန်တော့်ဆီကို လာတာလား” “ဟုတ်ကဲ့” ကျွန်တော်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ “ထိုင်ပါဗျာ။ ဘာကိစ္စပါလိမ့်” “ဆရာကြီးကို လာကန်တော့တာ” “ဘယ်ကလဲ မသိဘူး” “တောင်ငူကပါဆရာကြီး” “သိပ်မမှတ်မိဘူးဖြစ်နေတယ်” …

အမေ့ခြေရာ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်သည့် အခါတွင် ကြိုးသိုင်း ဖိနပ်ကို စီးလေ့ရှိပါသည်။ တစ်မနက်လျှင် ၅ မိုင်ခန့် လမ်းလျှောက်တတ်သူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ရိုးရိုးဖိနပ်နှင့် အဆင်မပြေပါ။ ဘွတ်ဖိနပ်ကလည်း ခြေသန်းတွေနာပြီး ကြာရှည် မစီးနိုင်။ ကြိုးသိုင်းဖိနပ်ကတော့ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကြိုးသိုင်းဖိနပ်ကိုသာ စီးပါသည်။ ထိုနေ့က ကျွန်တော် ဈေးကိုရောက်သည်။ လက်ရှိ ဖိနပ်ကကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အောက်ကပေါက်သွားသည်။ ထိုအောက်အပေါက်က …

ပြန်လမ်းမဲ့သူ လောကတွင် အရာရာကို စွန့်လွှတ်ထားသူနှင့် အရာရာကို လိုက်သိမ်းပိုက်နေသူနှစ်ဦး မည်သူက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိသနည်း။ စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ရရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ သိမ်းပိုက်ခြင်းကြောင့် ရရှိသော အမုန်းတရားများ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မထိုက်တန်လောက်အောင်ဖြစ်သည်။ သိမ်းပိုက်သူက သူ့ကိုယ်သူ ရပြီ။၊ ပိုင်ဆိုင်ပြီဟု ထင်နေသည်။ သို့သော် သူ့တွင်အရာရာ ဆုံးရှုံးနေမှန်းမသိ။ စွန့်လွှတ်သူက တစ်ခုမျှမရှိ၊ ချမ်းသာသုခကို ရပြီးရင်း ရနေတော့သည်။ …

သေနိုး မသေနိုး “ဆရာ … ဘုတိုတစ်ယောက် ဆုံးပြီတဲ့” လူတစ်ယောက် ကွယ်လွန်ကြောင်းကြားလျှင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ စိတ်မကောင်းခြင်း ဖြစ်မိကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဘုတိုလို လူဆိုးတစ်ယောက် သေဆုံးကြောင်းကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင် စိတ်မကောင်း မဖြစ်မိ။ “မမြမူတစ်ယောက် ဝဋ်ကျွတ်တာပေါ့ကွယ်” ဟု နှုတ်က အလိုလို ထွက်သွားမိသည်။ ဘုတိုကား အဆိုးတကာ့ထိပ်ခေါင်ဟုဆိုနိုင်သည်။ ယခင်က ဘာမှုနှင့်မှန်းမသိ ထောင်ကျသည်။ ရွာအနီးရှိ လမ်းဖောက်လုပ်ရေးစီမံကိန်းကို …

သူ့အတွက် အတန်းရှေ့ကို ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူ တစ်ဦးချင်းစီထွက်လာပြီးဆရာ့ရှေ့တွင် စာဆိုပြနေကြသည်။ ကျောင်းသူ ချိုကြည် စာဆိုအပြီး အတန်းဘက်ကို မျက်နှာမူကာ ပြန်လှည့်ထွက်သွားစဉ် ကျွန်တော်က “သမီး ခဏနေဦး” ဟုဆိုလိုက်သဖြင့် သူက ရပ်လိုက်သည်။ ချိုကြည် ကျောကုန်းတွင် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကပ်ထားသည်။ စာရွက်ပေါ်တွင် “သမီးကချိုကြည်၊ အမေကဒိုဘီ” ဟုရေးထားသည်။ “ရှင် … ဆရာ” ချိုကြည်က …

ဟိတ်ဆိုတိုင်း မဟိတ် ကျွန်တော် မော်လမြိုင်ကောလိပ်တွင် ပထမနှစ်တက်စဉ်ကဖြစ်သည်။ ခပ်ကြောင်ကြောင်နေတတ်သဖြင့် မည်သူမျှ မခေါ်၊ မပြော။ ခပ်ကြောင်ကြောင်ဆိုသည်ကား တိုက်ပုံအင်္ကျီ၊ ကော်လာလည်ပြတ်၊ ကချင်ပုဆိုး၊ တာယာဖိနပ်ဖြင့်နေလေ့ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အတန်းထဲတွင် ထိုင်လျှင်လည်း နောက်ဆုံး ခုံတန်း တွင်သာထိုင်လေ့ရှိသည်။ အသင်အပြကို စိတ်မဝင်စားလျှင် အသာလေး လစ်ထွက်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ကချင်ပုဆိုး၊ ကော်လာလည်ပြတ်နှင့် မိမိကဲ့သို့ လူထူးဆန်းတစ်ယောက်က အနားတွင် လာထိုင်သည်။ …