ချူဆီ(စ/ဆုံး) ကျွန်တော်နာမည်မောင်မိုးတောရွာလေးတခုက လူငယ်လေးတယောက်ပါ၊ ပညာကတော့ရေးတတ်ဖတ်တတ်ပဲတတ်ပါတယ်” ရွာဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သင်ပုန်း ကြီးကုန်အောင်တော့သင်ခဲ့ရပါတယ်၊မြန်မာစာတော့ရေးတတ်ဖတ်တတ်ပေါ့၊အိမ်ကမိဘတွေက လယ်ယာအလုပ်နဲ့အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုရပါတယ်၊မိသားစုက အဖေရယ်အမေရယ်၊ကျွန်တော်ကအကြီးဆုံးကျွန်တော်အောက်မှာက ညီမ၃ယောက် ညီလေး က ၃ယောက် အားလုံးမိသားစုက၉ ယောက်ဗျ၊ကျွန်တော်အသက်က ၃၀ရှိပြီလယ်ယာအလုပ်ကူညီလုပ်ပေးပေမဲ့မိုးမကောင်းတော့ လယ်ယာသီးနှံတွေကမဖြစ်တော့ ပင်ပန်းသလောက် အကျိုးမဖြစ်ဘူးပေါ့၊၊ အိမ်ကလည်းစီးပွားရေးအဆင်မပြေတော့သူငယ်ချင်းဖိုးတေက “ဟေ့ကောင်ငမိုးမင်းဒီလိုပဲ ရွာမှာပင်ပန်းဆင်းရဲခံနေမှာလား ငါနဲမြို့လိုက်ခဲ့၊ဟိုမှာအလုပ်တွေပေါတယ်ကွ၊နေစရာကလည်း ငါတိုရွာက၊ဘ ဘုန်းကြီး ကမြို့ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာသီတင်းသုံးနေတာ၊အဲဒီမှာဒီရွာက လူတွေအမြဲတည်းခို၊စားလို့သောက်လိုအဆင် ပြေတယ်” ကျွန်တော်မြို့တက်ပြီးအလုပ်လုပ်ဘို့အတွက်ဖိုးတေကိုအကူညီတောင်းပြီးမန္တလေးမြို့ ကြီးကိုမျက်စိသူငယ်နားသူငယ်နဲ့၊ယောင်လည်လည်ရောက်လာခဲ့တယ်၊ရွာက …
ချူဆီ(စ/ဆုံး) Read More