သမက်ရဲ့ရင်သွေး
ဧည့်ခန်းထဲက ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ပုတီးစိပ်ရင်း ကျွန်မ စိတ်တွေက တည်ငြိမ်မနေခဲ့ဘူး။ အိမ်ရှေ့က ကားသံကြားတာနဲ့ လက်ထဲက ပုတီးကို ချပြီး အမြန်ထွက်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သမက်ဖြစ်သူ မင်းခန့် ပြန်လာပြီ။ သူကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးရွှင်နေတာပဲ။ လက်ထဲမှာလည်း ကျွန်မရဲ့သမီး ချစ်စု ကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်ထုပ်လေးတွေ ပါလာသေးတယ်။
အမေ… ချစ်စုရော… အိပ်နေပြီလား… လို့ သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။
မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ သမက်ဆိုတာထက် သားအရင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ သမီးလေး ချစ်စုက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းရှာဘူး။ အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့လည်း ကလေးရဖို့ ခက်ခဲနေခဲ့တာ ငါးနှစ်ကျော်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်က တစ်ခါမှ မျက်နှာမပျက်ခဲ့ဘူး။ ချစ်စုကို ဂရုစိုက်လွန်းလို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကတောင် အားကျရတဲ့ လင်မယားတွေပါ။ ကျွန်မလည်း ဒီသမက်မျိုး ရထားတာ ကံကောင်းလှပြီလို့ အမြဲတွေးပြီး ဝမ်းသာနေခဲ့တာ။
ချစ်စုက ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း မင်းခန့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။ အဲဒီအပြုံးတွေထဲမှာ အားငယ်ရိပ်တွေ ပါနေတာကို ကျွန်မ သိတာပေါ့။ သားသမီး မထွန်းကားနိုင်တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေက ချစ်စုကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေသလိုပဲ။ မင်းခန့်ကတော့ ချစ်စုရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ဘူး… ကိုယ်တို့မှာ အမေရှိတယ်လေ… အမေရှိရင် ပြည့်စုံပါပြီ… လို့ အမြဲ နှစ်သိမ့်တတ်တယ်။
ကျွန်မလည်း သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ကြည်နူးရပါတယ်။ တစ်ခါတလေ မင်းခန့် ဖုန်းပြောနေရင် ပြုံးနေတာ မြင်ရင်တောင် အလုပ်ကိစ္စ အဆင်ပြေလို့ ဖြစ်မှာပါလို့ပဲ ရိုးရိုးသားသား တွေးခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ သမက်ကို ကျွန်မ ကိုယ့်မျက်စိထက်တောင် ပိုယုံခဲ့တာပါ။
တစ်ရက်တော့ မင်းခန့် ရေချိုးနေတုန်း ဧည့်ခန်းက စားပွဲပေါ်မှာ သူ့ဖုန်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းက တုန်ခါပြီး မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့တယ်။
သားလေး ဒီနေ့ နည်းနည်း ဖျားနေတယ်… မြန်မြန်လာခဲ့ဦး… တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သားလေး? ဘယ်က သားလေးလဲ? မင်းခန့်မှာ ကျွန်မတို့ မသိတဲ့ တခြား မိသားစု ရှိနေတာလား? မဟုတ်နိုင်ပါဘူး… ကျွန်မ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သံသယဆိုတာ မီးခိုးလိုပဲ၊ တစ်ခါထွက်လာရင် ဖုံးဖိလို့ မရတော့ဘူး။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ မင်းခန့်ကို စောင့်ကြည့်မိတော့တယ်။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ ရက်တွေ များလာတယ်။ ဖုန်းကိုလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး လုံခြုံအောင် သိမ်းတတ်လာတယ်။
ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မင်းခန့် နောက်ကို ငှားရမ်းထားတဲ့ တက္ကစီနဲ့ လိုက်သွားမိတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ သူ ရပ်လိုက်တဲ့ အိမ်လေးက မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ။
အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲသွားတယ်။ အဲဒါ… အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ တူမအရင်းလေး မြတ်နိုး ဖြစ်နေတာပဲ။ ကျွန်မ မွေးစားထားသလို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့၊ ချစ်စုရဲ့ ညီမလေးလို ခင်တွယ်ရတဲ့ မြတ်နိုး။
မင်းခန့်က မြတ်နိုးကို ဖက်လိုက်ပြီး မြတ်နိုးလက်ထဲက ကလေးလေးကို ချီလိုက်တာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကိုတောင် မယုံနိုင်တော့ဘူး။ သမက်ရဲ့ ရင်သွေး… ဟုတ်တယ်။ အဲဒါ မင်းခန့်ရဲ့ ကလေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကလေးရဲ့ အမေက ကျွန်မတို့ မိသားစုထဲက လူဖြစ်နေတာက ဘယ်လိုမှ လက်ခံလို့မရတဲ့ နာကျင်မှုပဲ။
ကျွန်မ အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာလဲ မသိတော့ဘူး။ အိမ်ရောက်တော့ ချစ်စုက ဧည့်ခန်းမှာ ဆေးသောက်ဖို့ ပြင်နေတယ်။ ကျွန်မ သမီးရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရတာ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ထွက်မတတ်ပဲ။
အမေ… ဘာဖြစ်လို့လဲ… မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး… လို့ ချစ်စုက မေးရှာတယ်။
ကျွန်မ ဘာပြောရမလဲ? မင်း ယုံကြည်ရတဲ့ ယောင်္ကျားက မင်းရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲနဲ့ ကလေးရနေပြီလို့ ပြောရမှာလား? မင်းကို ဂရုစိုက်နေတာတွေက အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့်လို့ ပြောရမှာလား? ကျွန်မ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖုန်းထဲမှာ မင်းခန့်ဆီ ပို့ထားတဲ့ မြတ်နိုးရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ပြန်မြင်ယောင်နေမိတယ်။ Seen ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမပို့တဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ အပြုအမူတွေဟာ အခုတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။
နောက်တစ်နေ့ မင်းခန့် အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်စောင့်နေတယ်။ ချစ်စုကတော့ အခန်းထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပြီ။
မင်းခန့်… ငါ မြတ်နိုးအိမ်ကို သွားခဲ့တယ်… လို့ ကျွန်မ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားတာကို ကျွန်မ အထင်အရှား မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ ဘာမှ မငြင်းဘူး။ ခဏကြာတော့ သူ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။
အမေ… ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ… ကျွန်တော် ချစ်စုကို မပစ်ရက်လို့ပါ… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာလည်း အမျိုးအနွယ် ရှိဖို့ လိုတယ်လေ… မြတ်နိုးကပဲ နားလည်ပေးခဲ့တာပါ… တဲ့။
ကျွန်မ သူ့ပါးကို ရိုက်ချလိုက်မိတယ်။ နားလည်ပေးတာ ဟုတ်လား? ဒါဟာ သစ္စာဖောက်မှုပဲ။ ယုံကြည်မှုကို ဓားနဲ့ မွှန်းတာပဲ။ ကျွန်မတို့ ငြင်းခုံနေသံတွေကြောင့် ချစ်စု နိုးလာပြီး အခန်းပြင် ထွက်လာတယ်။ သူမ မြင်လိုက်ရတာက ဒူးထောက်နေတဲ့ လင်မယားနဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အမေ။
အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ချစ်စုဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံက အော်ဟစ်သံမဟုတ်ဘူး။ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံလည်း မဟုတ်ဘူး။ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ပြိုလဲမှုပဲ။ သူမ နံရံကို မှီပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောကျသွားတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးလောင်သလို ခံစားရတယ်။
မင်းခန့်ကတော့ သူ့ကလေးနဲ့ သူ့ဇနီးသစ်ဆီကို ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ချစ်စုကတော့ အခုထိ စကားတစ်လုံးမှ မပြောတော့ဘူး။ သူပေးခဲ့တဲ့ မုန့်ထုပ်လေးတွေက စားပွဲပေါ်မှာ ဒီအတိုင်းပဲ ခြောက်ကပ်လို့။
ကျွန်မ မှားခဲ့တာက လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာပဲ။ သမက်ကို သားလို ချစ်ခဲ့မိတာက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက အနက်ရှိုင်းဆုံးပဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။
အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်မဲ့နေတဲ့ သမီးလေးပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။ သမက်ရဲ့ ရင်သွေးဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မတို့ ဘဝတွေကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ – လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းထက် ယုံကြည်ခြင်းက ပိုပြီး အန္တရာယ်များပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အချစ်က နာကျင်စေရုံပဲ ရှိပေမဲ့၊ ယုံကြည်မှု ပျက်စီးသွားတာကတော့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သေစေနိုင်လို့ပါပဲ။
