Author: admin

မရွာပါနဲ့မိုးရယ်(စ/ဆုံး) မနက်တိုင်း ကျွန်တော်လမ်းလျှောက်သည့် လမ်းမကြီးတစ်ခုဘေးတွင်း ဆောက်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် တိုက်တစ်တိုက်ရှိသည်။ တိုက်က ဖောင်ဒေးရှင်းချရုံသာရှိသေးသည်။ တိုက်ရှေ့တွင် တဲလေးတစ်လုံးရှိသည်။ အစောင့်တဲလေးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဤတိုက်ရှေ့သို့ရောက်လျှင် အစောင့်တဲထဲမှ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က အမှိုက်တွေထွက်လှည်း နေတတ်သည်။ တဲဘေးမှ သရက်ပင်ကြီးက အရွက်တွေကို သူကောက်သည်။ စုပြီးတော့ မီးရှို့နေတတ်သည်။ သူ့အစောင့်တဲလေးဝန်းကျင်က ပြောင်ရှင်းနေတတ်သည်။ “ဆရာ…ဒီနေ့နောက်ကျတယ်” သူက ကျွန်တော့်ကို တွေ့တိုင်း …

မရွာပါနဲ့မိုးရယ်(စ/ဆုံး) Read More

တုံ့လှည့်မေတ္တာ(စ/ဆုံး) ရွာဦးကျောင်းဆရာတော် နာမကျန်းဖြစ်သည်ကြားသဖြင့် သတင်းမေးရန် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ဦးကြူးထော်နှင့်တွေ့သည်။ “ဦးလေး ဘယ်လဲဗျ” “ဆရာရော” “ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုသွားမလို့။ ဆရာတော်နေမကောင်းဘူကြားလို့” “ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ” ကျွန်တော်နှင့်ဦးကြူးထော်တို့ စကားတပြောပြောနှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ရောက်လာကြသည်။ ကျောင်း ဝင်းထဲအဝင်တွင် ကပ္ပိယကြီး ဦးမာဒင်နှင့်တွေ့သည်။ “ဦးမာဒင် … ကျွန်တော်တို့ ဆရာတော်ကို လာကြည့်တာ” “ဆရာတော် …

တုံ့လှည့်မေတ္တာ(စ/ဆုံး) Read More

” ချစ်လျှက်ခွဲခွါ “(စ/ဆုံး) ” ဒေါ်ပွင့်နီ ” သဘောကောင်း၍ ရက်ရောသော၊ ဖော်ရွေသော ဒေါ်ပွင့်နီကို လူတိုင်းချစ်ကြလေသည်။ဒေါ်ပွင့်နီ၏ သနားတတ်မှု၊စေတနာကောင်းမှုတို့သည် ဒေါ်ပွင့်နီတို့ရွာ၌ ပြောစမှတ်တွင်ရလေသည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ခင်ပွန်းကွယ်လွန်ရှာခဲ့သူ ဒါ်ပွင့်နီသည် သားသမီးသုံးယောက်အား မျက်နှာမငယ်ရအောင်ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့လေသည်။သားသမီးသုံးယောက်ထဲမှ အလိမ္မာဆုံး၊ သိမ်မွေ့ဆုံး၊အနေအေးဆုံးသော သမီးကြီးဖြစ်သူကို ဒေါ်ပွင့်နီ အချစ်ပိုခဲ့ရသည်။အားကိုးမိခဲ့သည်။သားသမီးတွေအိမ်ထောင်ကျတော့ဒေါ်ပွင့်နီ သမီးကြီးဖြစ်သူနှင့်လိုက်နေပါသည်။ တီတီတာတာပြောတတ်သောမြေးလေးတွေရလာတော့ ဒေါ်ပွင့်နီ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ သံယောဇဉ်မှာ ထုထည်ကြီးသထက်ကြီးလာခဲ့ရသည်။ဒီမြေးလေးတွေကို …

” ချစ်လျှက်ခွဲခွါ “(စ/ဆုံး) Read More

အပြစ်ရှိသူ(စ/ဆုံး) “မောင် မအိပ်သေးဘူးလားဟင်” တီဗီထိုင်ကြည့်နေသော ယောက်ျားဖြစ်သူကို ဇနီးသည်က မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယောက်ျားက တီဗီကို ပိတ်လိုက်ပြီး “မောင် သွားတိုက်ပြီးတော့ လာခဲ့မယ်” ဟုပြောကာ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် အိပ်ခန်း ထဲရောက်လာပြီး မီးမှိတ်သွားသည်။ “မောင်” “ပြော” “ဝေ့မှာ အပြစ် ရှိနေသလားဟင်” “ဝေ့စကားက အဆန်းပဲ …. ဘာဖြစ်လို့ မေးတာလဲ” “ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး …

အပြစ်ရှိသူ(စ/ဆုံး) Read More

“သေကံမရောက်”(စ/ဆုံး) လူ့လောကကြီးထဲမှာ နေထိုင်ရစဥ်တလျှောက်လုံး ၊ သေဖို့အကြောင်းအရာများဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့အချိန်မကျသေးလို့ ၊ တနည်းအားဖြင့်သေဖို့အချိန်မကျရောက်သေးလို့ လွတ်မြောက်လာရတဲ့အကြောင်းအရာများကိုပြောပြချင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ၅ နှစ်သမီးအရွယ်လောက်တုန်းကဖေဖေတာဝန်ကျရာ ကသာမြို့မှာနေထိုင်ကြစဥ်ကအဖြစ်အပျက်လေးပါ၊ ကျွန်မနဲ့ညီမလေးဖြူဖြူတို့အိမ်ရှေ့မှာဆော့ကစားနေကြစဥ် ၊ ဖေဖေကအပြင်ကပြန်လာပြီး ကျွန်မတို့ညီအမနှစ်ယောက်ကိုသူ သကြားလုံးဝယ်လာလို့စားဖို့ပေးလိုက်ပါတယ်၊ အဲဒီတုန်းကသကြားလုံးကခုခေတ်လိုလှလှပပထုတ်ပိုးထားတဲ့ပုံစံမျိုးမဟုတ်ဘဲ ၊ လောက်စာလုံးအရွယ်လောက်ရှိတဲ့လုံးလုံးဝိုင်းဝိုင်းကိုပလပ်စတစ်နဲ့ လုံးပတ်ထားတာမျိုးပါ၊ ကျွန်မနဲ့ညီမလေးတို့ကသကြားလုံးစားရလို့ပျှော်ရွှင်ပြီး၊ ပလပ်စတစ်ကိုဖြေပြီး ပါးစပ်ထဲပစ်သွင်းပြီးဆော့နေကြပါတယ်၊ ခဏအကြာမှာတော့သကြားလုံးကြီးကကျွန်မလည်ချောင်းမှာတစ်နေပြီး ၊ လည်ချောင်းထဲမှအောက်လည်းမကျ ၊ ပြန်ထွေးထုတ်လို့မရဖြစ်နေတာကိုညီမဖြစ်သူကသိသွားပြီး …

“သေကံမရောက်”(စ/ဆုံး) Read More

“မထားရက်ခဲ့သော်လည်း”(စ/ဆုံး) ကျွန်မဘယ်ရောက်နေတာလည်း၊ ကျွန်မမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့အမှောင်ထုကဖုံးလွှမ်းနေတယ်၊ မှောင်မှောင်မည်းမည်းထဲမှာကျွန်မလမ်းလျှောက်နေတာလား၊ ခန္ဓာကိုယ်ကပေါ့ပါးနေတယ် ၊ ခုနကမောနေတာတွေ၊ အားနည်းလို့အသက်ရှုမဝတာတွေမဖြစ်တော့ဘူး၊ နေလို့ကောင်းလိုက်တာ၊ အသက်ရှုလို့ကောင်းနေတာနဲ့ ကျွန်မအကြောင်းပြန်တွေးလိုက်တော့ ၊ သတိရပြီ ၊ ကျွန်မနံမည်က မော်မော် ပါ၊ ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေကတော့ မော်လေး လို့ခေါ်ကြပါတယ်၊ ကျွန်မကကျောင်းဆရာမတဦးပါ၊ ကျွန်မမှာချစ်ရတဲ့ ယောကျာ်းနဲ့ သားတယောက်၊ သမီးတယောက်ရှိပါတယ်၊ ယောကျာ်းနဲ့သားကအင်ဂျင်နီယာတွေမို့ ရွာထဲကအိမ်တွေဆောက်လိုက် ၊ တိုက်ဆောက် ၊ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေမှာဇရပ်ဆောက်စတဲ့ …

“မထားရက်ခဲ့သော်လည်း”(စ/ဆုံး) Read More

အမှားတစ်ခု၏နိဂုံး အိပ်ပျော်နေသည်ဟု ထင်မှတ်မှားရလောက်အောင် ငြိမ်သက်စွာလဲလျောင်းနေသည့်�မမ၏အနီးတွင် ကျွန်မ၏ သောကမီးတို့ တငြီးငြီး�လောင်ကျွမ်းလျက်ရှိသည်။ ” မမရယ် … မမ …အဟင့်ဟင့် …�ညီမလေး ခေါ်နေတယ်လေ မမရဲ့။ ထ ကြည့်ပါဦးလား အီးဟီးး ” မဖြေနိုင်ပါ ။�ဖြေနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိ ။ ဖြေသိမ့်စရာ စကားလည်း မရှိ ။ မျက်ရည်များသာ ဆက်တိုက် ကျလာ၏။ …

အမှားတစ်ခု၏နိဂုံး  Read More

အဖြူရောင်မုသား “အဖေ … ထမင်းစားမယ်လေ” သမီးဖြစ်သူက စာရေးနေသည့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ထမင်းစားလာခေါ်သည်။ “အေး … အေး … သမီး လာခဲ့မယ်” သူက ရေးလက်စစာကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲမှထကာ ထမင်းဝိုင်းဆီကို လာခဲ့သည်။ ထမင်းဝိုင်းတွင် သူ့တစ်ယောက်တည်းစာကို ပြင်ထားသဖြင့် “သမီး ကလေးတွေရော … မောင်မြင့်ဝင်း ရော” “သမီးတို့ …

အဖြူရောင်မုသား Read More

အိမ် အိမ်ဆိုသည်မှာ ခိုနားရာသက်သက်သာမဟုတ် ငြိမ်းချမ်းမှု လုံခြုံမှု စိတ်သက်သာမှုကိုပါ ပေးနိုင်သည့် နေရာ တစ်နေရာဖြစ်သည်။ ပဲခူးတွင် ကျွန်တော် ကြီးပြင်းခဲ့ရသောအိမ်သည် ကျွန်တော့် အဖေနှင့်အမေ၏ ချွေးတို့ဖြင့် တည်ဆောက် ခဲ့ရသော မိသားစုဝင်ပေါင်းများစွာ ခိုနားရာ နေရာဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဤအိမ်တွင်ပင် သား၊ သမီး၊ မြေး၊ ချွေးမ၊ သမက်၊ မြစ်အထိ လူပေါင်းများစွာ ခိုလှုံကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ တစ်နည်းပြောရလျှင် …

အိမ် Read More

*သေခြင်းမဲ့မိစ္ဆာ* (စ\ဆုံး) နှစ်ရှည်ခံစားလာရသည့်ရောဂါဝေဒနာကြောင့်မကြာခင် ဝင်သက်ထွက်သက်ရပ်တန့်တော့မည့် ကြီးကြီး ကိုကြည့်ပြီး လူနာနံဘေးမှာ မျက်ရည်အပြည့်နဲ့ထိုင်နေသော မမလေးကို ကျွန်မကိုယ်ချင်းစာမိသည်။ကြီးကြီးကိုကြည့်ရသည်မှာလည်း မျက်စိသူငယ်နားသူငယ်နဲ့ကျန်ခဲ့မည့် မမလေးအပေါ်စိတ်မချဖြစ်နေပုံရသည်။ “မေမေ သမီးကိုစိတ်ချလိုက်ပါတော့ သမီးဒေါက်တာသူရနောင်နဲ့ လက်ထက်ပါတော့မယ်” နောက်ဆုံးမှာတော့ ကြီးကြီးက မမလေးအတွက် စိတ်ချသွားပုံရသွားပြီး ကြီးကြီးရဲ့ခန္တာကိုယ်ငြိမ်ကျသွားကာ မမလေးရဲ့ရှိုက်ငိုသံကိုကျွန်မကြားလိုက်ရသည်။ မမလေးနည်းတူကျွန်မမျက်ဝန်းမှာလည်းမျက်ရည်အပြည့်နဲ့ပင်။ ••••••••••••••••• “ဒီနေ့ကစပြီးမြတ်နိုးက ကိုကြီးဇနီးဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ အရာရာတိုင်းမှာတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရိုင်းပင်းပြီးနေထိုင်ရတော့မယ် ကိုကြီးအပေါ်မှာဘာမှလန့်စရာရှိန်စရာလည်းမလိုဘူးဟုတ်ပြီလား” “ဟုတ်ကဲ့ …

*သေခြင်းမဲ့မိစ္ဆာ* (စ\ဆုံး) Read More