💔 “မိထွေးရဲ့ နှိပ်စက်မှု” 💔

မိုးနှင်းဆိုတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ဘဝဟာ အရင်က ပန်းခင်းသောလမ်းလေးလို သာယာခဲ့ပါတယ်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးကျော်နဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မာလာတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးဖြစ်တာကြောင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်။ မိုးနှင်း အသက် နှစ် အရွယ်မှာပဲ မိခင်ဖြစ်သူဟာ ရုတ်တရက် နှလုံးရောဂါနဲ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။ အမေ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်စက်ခဲ့ရတဲ့ ညတွေကို လွမ်းဆွတ်ရင်း မိုးနှင်းလေးရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ရုတ်တရက် အမှောင်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးကျော်ကလည်း ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို အလုပ်တွေထဲမှာသာ နှစ်ထားခဲ့တာကြောင့် မိုးနှင်းလေးဟာ အိမ်ကြီးထဲမှာ အထီးကျန်ဆန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရပါတယ်။

မိခင်ဆုံးပါးပြီး နှစ်နှစ်ခန့်အကြာမှာတော့ ဦးကျော်ဟာ သမီးလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်ခင်စန်းဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ အပေါ်ယံကြည့်ရင် အရမ်းကို သဘောကောင်းပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံ ရပါတယ်။ ဦးကျော်ရှေ့မှာဆိုရင် မိုးနှင်းကို “သမီးလေး၊ သမီးလေး” နဲ့ ပါးစပ်ကမချအောင် ချစ်ပြတတ်ပါတယ်။ မိုးနှင်းကလည်း သူ့အမေနေရာမှာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကို အစပိုင်းမှာ လိုလိုလားလား လက်ခံခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်ခင်စန်းရဲ့ အပြုံးတွေနောက်ကွယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ မိုးနှင်းလေးရော၊ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးကျော်ပါ မသိခဲ့ကြပါဘူး။

ဦးကျော် စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ နယ်ကို လလောက် ခရီးထွက်သွားရတဲ့ နေ့ကစပြီး ဒေါ်ခင်စန်းရဲ့ မျက်နှာဖုံး စတင်ကွာကျလာပါတော့တယ်။ အိမ်က အစေခံတွေကို အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်ကာ အိမ်မှုကိစ္စ အားလုံးကို မိုးနှင်းကိုသာ လုပ်ခိုင်းပါတော့တယ်။ အသက် နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ယောက်အတွက် တစ်အိမ်လုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရတာ၊ အဝတ်လျှော်ရတာ၊ ဟင်းချက်ရတာတွေဟာ ပင်ပန်းလွန်းလှပါတယ်။ မနက် နာရီထပြီး အလုပ်လုပ်ရသလို၊ အလုပ်တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာနဲ့ ဒေါ်ခင်စန်းရဲ့ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းမှု၊ ဆိတ်ဆွဲနှိပ်စက်မှုတွေကို ခံရပါတော့တယ်။ အမေရှိစဉ်က မင်းသမီးလေးလို နေခဲ့ရတဲ့ မိုးနှင်းလေးရဲ့ ဘဝဟာ ငရဲခန်းတစ်ခုလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။

ဦးကျော် ခရီးကပြန်ရောက်လာတဲ့အခါတိုင်း ဒေါ်ခင်စန်းဟာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို ပြန်ပြောင်းသွားတတ်ပါတယ်။ မိုးနှင်းအတွက် အဝတ်အစားသစ်တွေ ဝယ်ပေးသလိုလို၊ အစားအသောက်တွေ သေချာကျွေးသလိုလိုနဲ့ ဦးကျော်ကို လှည့်စားပါတယ်။ မိုးနှင်းက အဖေဖြစ်သူကို အမှန်အတိုင်းပြောပြဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ဒေါ်ခင်စန်းက မျက်ရည်ခံထိုးပြီး “သမီးလေးက သူ့ကို မိထွေးမို့လို့ မချစ်ဘူးထင်ပါတယ်” ဆိုပြီး ဦးကျော်ယုံအောင် သရုပ်ဆောင်ပြပါတယ်။ အလုပ်များတဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူဟာ ဇနီးသည်ရဲ့ စကားကိုသာ ယုံကြည်ပြီး မိုးနှင်းကိုသာ “အမေသစ်ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မဆက်ဆံဖို့” ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မိုးနှင်းလေးဟာ သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို မျိုသိပ်ထားဖို့သာ ရွေးချယ်လိုက်ရပါတော့တယ်။

ဒေါ်ခင်စန်းရဲ့ ရက်စက်မှုတွေက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ төင်မကဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုပါ ထိခိုက်လာစေပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မိုးနှင်း တန်ဖိုးအထားဆုံးဖြစ်တဲ့ မိခင်အရင်းဖြစ်သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဆွဲကြိုးလေးကို ဒေါ်ခင်စန်းက တွေ့သွားပါတယ်။ “နင့်အမေက သေသွားပြီ၊ ဒီပစ္စည်းတွေက အခု ငါ့အပိုင်ပဲ” ဆိုပြီး အတင်းလုယူသွားခဲ့ပါတယ်။ မိုးနှင်းလေး ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ပေမဲ့လည်း ဒေါ်ခင်စန်းက လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ မိုးနှင်းရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ခဲ့ပါတယ်။ မိခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးအမှတ်တရလေးကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ မိုးနှင်းဟာ အခန်းထောင့်မှာ ကွေးကွေးလေးလှဲရင်း အသံတိတ် ငိုကြွေးနေရုံကလွဲပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

ရက်တွေလတွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ မိုးနှင်းလေးဟာ လူကောင်သေးညှက်ပြီး မျက်နှာလေးဟာ အမြဲတမ်း ညှိုးနွမ်းနေပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူတို့အိမ်ဘေးကို ပြောင်းလာတဲ့ ကောလိပ်ကျောင်းသား ဇေယျာဆိုတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ဇေယျာက ခြံထဲမှာ အဝတ်လှန်းနေရင်း မျက်ရည်ကျနေတဲ့ မိုးနှင်းကို သတိထားမိသွားပါတယ်။ မိုးနှင်းရဲ့ လက်မောင်းက အညိုအမည်းစွဲနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို မြင်သွားတဲ့ ဇေယျာဟာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို ရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။ သူက မိုးနှင်းကို ခေါ်ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မိုးနှင်းက ကြောက်ရွံ့ပြီး အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇေယျာကတော့ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လွှတ်မထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီဇင်ဘာလရဲ့ ချမ်းအေးတဲ့ ညတစ်ညမှာ ဒေါ်ခင်စန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အိမ်ကို လာလည်ကြပါတယ်။ ဒေါ်ခင်စန်းက မိုးနှင်းကို သူတို့ရှေ့မှာ အစေခံတစ်ယောက်လို ခိုင်းစေခဲ့ပါတယ်။ ဧည့်သည်တွေ ပြန်သွားတဲ့အခါ မိုးနှင်းက ပန်းကန်ဆေးရင်း ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို မတော်တဆ ခွဲမိသွားပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ဒေါ်ခင်စန်းဟာ ဒေါသတကြီးနဲ့ မိုးနှင်းရဲ့ ဆံပင်ကိုဆွဲကာ အပြင်ဘက်က ရေခဲတမျှ အေးစက်နေတဲ့ ရေကန်ထဲကို တွန်းချလိုက်ပါတယ်။ “ပန်းကန်ဆေးတာတောင် မသေချာဘူး၊ ဒီည အပြင်မှာပဲ အိပ်တော့” ဆိုပြီး အိမ်တံခါးကို သော့ခတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ ချမ်းအေးလွန်းတဲ့ ညမှာ အဝတ်အစား ပါးပါးလေးနဲ့ မိုးနှင်းလေးဟာ တုန်ယင်ရင်း သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။

အပြင်ဘက်မှာ တစ်ညလုံး နေခဲ့ရတဲ့အတွက် နောက်နေ့မနက်မှာ မိုးနှင်းဟာ အဖျားကြီးပြီး သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်ခင်စန်းကတော့ သနားညှာတာမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ ခြေထောက်နဲ့ကန်နှိုးကာ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ဆက်လုပ်ခိုင်းပါတယ်။ မိုးနှင်းဟာ ဖျားနာနေတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးနဲ့ ကြမ်းတိုက်နေရင်း ခေါင်းမူးပြီး လဲကျသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ခြံစည်းရိုးဘက်ကနေ ချောင်းကြည့်နေတဲ့ ဇေယျာဟာ ဒီမြင်ကွင်းကို ဖုန်းနဲ့ ဗီဒီယိုရိုက်ကူးထားလိုက်ပါတယ်။ ဒေါ်ခင်စန်းက လဲကျနေတဲ့ မိုးနှင်းကို ရေခွက်နဲ့ပက်ပြီး ဆဲဆိုနေပုံတွေ အားလုံး ဗီဒီယိုထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဇေယျာဟာ ဒီဗီဒီယိုကို ချက်ချင်းပဲ ရဲစခန်းကို သွားပြမလို့ စဉ်းစားပေမဲ့၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်တဲ့ ဦးကျော်ကို အရင်ဆုံး အသိပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ဦးကျော်က နိုင်ငံခြားကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားနေတာဖြစ်လို့ ဇေယျာဟာ ဦးကျော်ရဲ့ ကုမ္ပဏီကိုသွားပြီး အတွင်းရေးမှူးကတစ်ဆင့် အရေးတကြီး ဆက်သွယ်ခဲ့ပါတယ်။ ဗီဒီယိုဖိုင်ကို အီးမေးလ်ကနေတစ်ဆင့် ဦးကျော်ဆီ ပို့ပေးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့… အဝေးရောက်နေတဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူဟာ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး ဘယ်လောက်တောင် နှိပ်စက်ခံနေရလဲဆိုတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရပြီး နှလုံးကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဦးကျော်ဟာ အလုပ်ကိစ္စတွေကို ချက်ချင်းဖျက်သိမ်းပြီး နောက်ရက်မှာပဲ မြန်မာနိုင်ငံကို ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ သူပြန်လာမယ့်အကြောင်းကို ဒေါ်ခင်စန်းကို အသိမပေးခဲ့ပါဘူး။ အိမ်ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ဒေါ်ခင်စန်းဟာ ဧည့်ခန်းမှာ ဇိမ်ကျကျ တီဗီကြည့်နေပြီး၊ မိုးနှင်းကတော့ ဖျားနာနေတဲ့ကြားက အဝတ်တွေ မီးပူတိုက်နေရတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဦးကျော် ဝင်လာတာကို မြင်တော့ ဒေါ်ခင်စန်းဟာ ပြာပြာသလဲထပြီး မျက်နှာဖုံးကို ပြန်စွပ်ဖို့ ကြိုးစားပါတော့တယ်။ “အို… ကိုကို ပြန်လာပြီလား၊ သမီးလေးကို အနားယူပါပြောတာ စကားမနားထောင်ဘူး” ဆိုပြီး လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။

ဦးကျော်ဟာ ဒေါ်ခင်စန်းရဲ့ စကားကို နားမထောင်တော့ဘဲ ဒေါ်ခင်စန်းရဲ့ ပါးကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်ပါတယ်။ “မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! ငါ့သမီးကို မင်း ဘယ်လိုနှိပ်စက်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါအကုန်သိပြီ” ဆိုပြီး ဇေယျာပို့ပေးထားတဲ့ ဗီဒီယိုကို ဖွင့်ပြလိုက်ပါတယ်။ ဒေါ်ခင်စန်းဟာ အထောက်အထား ခိုင်လုံနေတဲ့အတွက် ဘာမှဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားပါတယ်။ ဦးကျော်ဟာ ငိုယိုပြီး တုန်ရီနေတဲ့ သမီးလေး မိုးနှင်းကို ပြေးဖက်ကာ “အဖေ တောင်းပန်ပါတယ် သမီးရယ်၊ အဖေ မျက်စိကန်းခဲ့ပါတယ်” လို့ ဆိုပြီး ဖက်ငိုပါတော့တယ်။ ထို့နောက် ဒေါ်ခင်စန်းကို အိမ်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်း နှင်ချလိုက်ပြီး ကလေးသူငယ် နှိပ်စက်မှုနဲ့ ရဲစခန်းကို တိုင်ကြားလိုက်ပါတယ်။

ဒေါ်ခင်စန်းဟာ သူမရဲ့ ရက်စက်မှုတွေအတွက် ထောင်ဒဏ်ကျခံခဲ့ရပါတယ်။ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဦးကျော်ဟာ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို လျှော့ချပြီး သမီးဖြစ်သူ မိုးနှင်းအတွက် အချိန်ပိုပေးလာပါတယ်။ အိမ်နီးချင်း ဇေယျာနဲ့လည်း မိသားစုလို ခင်မင်ရင်းနှီးသွားပြီး မိုးနှင်းလေးဟာလည်း အရင်ကလို တက်ကြွရွှင်လန်းတဲ့ အပြုံးတွေကို ပြန်လည်ပိုင်ဆိုင်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အတိတ်က နာကျင်စရာ အရိပ်မည်းကြီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်မှာတော့ သားအဖနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ အချစ်တွေ၊ နားလည်မှုတွေနဲ့အတူ ပြန်လည်သာယာလှပလာခဲ့ပါတော့တယ်။