” အရေးပါတဲ့ စိတ် လုံခြုံမှု ” အခုတလော ကျွန်တော့်သမီး၊ နေတာ ထိုင်တာက အရမ်းတိတ်ဆိတ်လွန်းပါတယ်။ ကျောင်းက ပြန်လာတယ်။ သူ့အခန်းထဲကို တန်းဝင်သွားတယ်။ ထမင်းစာချိန်ပြန်ထွက်လာတယ်။ ထမင်းစားခန်းထဲမှာလည်း စကားသိပ်မပြောပါဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း သူ စိတ်မကောက်ဘူး။ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုံမျိုးနဲ့ အခန်းတံခါးကို ဆောင့်ပိတ်တာမျိုးလည်း မလုပ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ပုံစံက အရမ်းတိတ်ဆိတ်လွန်းပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က …
” အရေးပါတဲ့ စိတ် လုံခြုံမှု ” Read More
” ရွာလေးကို ပြန်တည်မယ်…” ရဲကို ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်မလို့ လုပ်ခဲ့တာပါ။ ည ၈ နာရီအချိန်…ဆီနှင်းတွေပါတဲ့ မိုးရေထဲမှာ ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်…လမ်းဘေးမှာတစ်ယောက်ထဲ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာပါ။ မြို့စွန်က ဓာတ်ဆီဆိုင်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော့်ကားကို ဆီဖြည့်နေတာပါ။ အဲဒီနေရာမှာရှိတဲ့ လမ်းမီးတိုင်တွေက တဖျတ်ဖျတ်ဖြစ်နေပြီး၊ ပျက်ချင်နေတဲ့အနေအထားမျိုးပါ။ လူတွေကလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း စုံအောင် မကြည့်ရဲတဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ …
” ရွာလေးကို ပြန်တည်မယ်…” Read More
” ဒဏ်ရာ များနဲ့လူ…” “ကျွန်တော်သာ တာဝန်ရှိတဲ့သူဆိုရင်တော့၊ အဲဒီသန့်ရှင်းရေးသမားကို၊ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုပုံစံတွေ့တာနဲ့၊ အလုပ်ကနေ…..ချက်ခြင်း ထုတ်ပစ်မှာ။ ဒါက ကုမ္ပဏီတစ်ခုဗျ၊ ဘိုးဘွားရိပ်သာမဟုတ်ဘူး။” နေ့ခင်း၂ နာရီနဲ့ ၁၇ မိနစ်မှာ ဖုန်းထဲကို နိုတီတက်လာပါတယ်။ “ဝန်ထမ်းအားလုံး” ရှိနေတဲ့ Group Chat ထဲမှာ အသက် ၂၇ နှစ်အရွယ် အသစ်ရောက်လာတဲ့ မားကတ်တင်း ဒါရိုက်တာ …
” ဒဏ်ရာ များနဲ့လူ…” Read More
” မိုးထဲရေထဲက လူ ” ကျွန်တော့်ရဲ့ သမီးလေးကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုလ်တဲ့နေ့က လူတစ်ယောက်ဟာ…မိုးထဲရေထဲမှာ… ၃ နာရီကြာအောင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော် လုံးဝမသိပါဘူး။ ကျွန်တော်က အသက် ၇ နှစ်အရွယ်သာရှိသေးတဲ့၊ သမီးလေး ”အမ်မာ” – Emma ကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်နေတဲ့ အချိန်ပါ။ ဘုရားကျောင်းထဲမှာတော့ မိသားစုဝင်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ၊ သမီးလေးကျောင်းက ဆရာမတွေ၊ …
” မိုးထဲရေထဲက လူ ” Read More
ကုသိုလ်တော် ချိုကြည်သာ မြန်မာထမင်းဆိုင် အဘွားအိုက ဆိုင်းဘုတ်လေးကိုဖတ်ပြီး ဆိုင်ထဲကိုဝင်လိုက်သည်။ စားပွဲထိုး မိန်းကလေးတစ်ဦးရောက်လာပြီး “ဘာဟင်းနဲ့များ သုံးဆောင်မလဲရှင်” ဟုမေးလိုက်သည်။ “ဘာဟင်းတွေရသလဲကွယ်” “ကြက်သား၊ ဝက်သား၊ ငါးမြင်းဆီပြန်၊ ဆိတ်ကလီစာ၊ ငါးဖယ်၊ ငါးကြင်းကြော်နှပ်၊ ဘဲဥချဉ်ဟင်းတွေရပါ တယ်ရှင်” ဟု စားပွဲထိုးကောင်မလေးကပြောလိုက်သည်။ အဘွားအိုက “ငါးဖယ်နဲ့တစ်ပွဲပေးပါကွယ်” ဟု မှာလိုက်သည်။ မကြာမီ ထမင်းနှင့်ဟင်းများလာချသဖြင့် အဘွားအိုက စားရန်ပြင်နေစဉ်မှာပင် …
ကုသိုလ်တော် Read More
ခေတ်သစ်ကူးစက်ရောဂါဘေး သီတင်းကျွတ်ပိတ်ရက်တွင် မောင်ကျော်စွာတစ်ယောက် ကျွန်တော့်အိမ်တွင်သာ အချိန်ဖြုန်းနေသည်။ “မောင်ကျော်စွာ သူများတွေလို လျှောက်မလည်ဘူးလားကွာ” “ဆရာရယ် လည်တယ်ဆိုတာ ပိုက်ဆံရှိမှပါ။ ပိုက်ဆံလည်း မရှိဘူး၊ လည်ချင်တဲ့စိတ်လည်း မရှိပါဘူး” “ဘာဖြစ်လို့လဲကွ” “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဆရာ့အိမ်မှာနေတာ နားအေးလို့ပါ။ ကိုယ်ဖတ်ချင်တာဖတ်လို့ရတယ်။ အိမ်နားမှာက အသံမစဲ ပဋ္ဌာန်းပွဲတဲ့ဆရာ” “အေး … အေး … စိတ်ချမ်းသာသလိုသာနေပေတော့။ ငါစာရေးနေချိန်တော့ စကားလာမပြောနဲ့ပေါ့” …
ခေတ်သစ်ကူးစက်ရောဂါဘေး Read More
ဖူးစာနှင့်ဦးရာ “ဆရာ ကျွန်မ လက်ထပ်တော့မလို့” ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်ကိုတက်တက်ချင်း ဆရာမသင်းသင်းရီကပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် တောင်ကွဲကြီးရွာကိုရောက်ရန် မနက် ၄ နာရီကတည်းက ရွာမှထွက်လာရသည်။ ယောက်ျားခြေနှင့် အပြင်းလျှောက်လာသည်ပင် ၂ နာရီလျှောက်ရသည်။ နေမြင့်လာလျှင် သောင်တွေကိုဖြတ်ရသည်မှာ ပူသည်။ ထို့ကြောင့်နေမပူခင် ကျွန်တော် တောင်ကွဲကြီးကိုအရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူ့ကိုတွေ့ချင်စိတ်တွေက ပြင်းပြနေသည်။ သို့သော် မသင်းသင်းရီနေသည့် အိမ်ပေါ်ကိုတက်ပြီး ထိုင်ခါစသာရှိသေးသည် …
ဖူးစာနှင့်ဦးရာ Read More
စေတနာအကျိုးပေး ကျွန်တော် ကိုသန်းကိုသိသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်လောက်ကတည်းကဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဆိုက်ကားနင်းစဉ်အခါကတည်းက ကိုသန်းနှင့်ရင်းနှီးသည်။ သူနှင့်ကျွန်တော် ဆိုက်ကား တစ်ဂိတ်တည်း အတူတူထိုးကြသည်။ ကိုသန်းသည် ပေါင်းရသင်းရခက်သည်ဟု အများက သိထားသော်လည်း ကျွန်တော်နှင့်မူ အကြောင်းအပေါင်းသင့်သည်။ အမှန်တော့ ကိုသန်းသည် စနစ်ရှိပြီး သူ့ဘာသာသူ စည်းကမ်းနှင့် နေလေ့ရှိသူ။ ထို့ကြောင့်တော်ရုံနှင့်မသင့်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့လိုလူဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ …
စေတနာအကျိုးပေး Read More
ဖိုးလနတ်သား ကျွန်တော်လမ်းလျှောက်ပြန်လာသည့် လမ်းထောင့်လေးတစ်နေရာတွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သေးသေးလေး တစ်ဆိုင်ရှိသည်။ ကျွန်တော်က ထိုဆိုင်တွင် နံနက်စာ တစ်ခါတစ်ရံစားသည်။ အစားအသောက် ကောင်း၍ တော့မဟုတ်။ ဘဝအကြောင်း သောင်းပြောင်းထွေလာကို ဤနေရာတွင်သိနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လမ်းဆုံလည်းဖြစ် လူနေစိပ်သည့် ရပ်ကွက်တစ်ခုအတွင်း၌လည်း ဖြစ်သဖြင့် ထိုဆိုင်တွင် လူစုံသည်။ ထောင့်နားကျကျ စားပွဲသည် ချဲရောင်းသူတစ်ယောက်ထိုင်လေ့ရှိသည်။ လူတွေက ထိုသူထံတွင် ချဲလာထိုး ကြသည်။ အခြားဝိုင်းတစ်ဝိုင်းတွင် မိသားစုတစ်စုထိုင်နေသည်။ …
ဖိုးလနတ်သား Read More
သံသရာကြွေး ဦးထွန်းဝသည် သူ၏ ကုန်စုံဆိုင်ကို မနက် ၆ နာရီထိုးသည်နှင့် ဖွင့်လေသည်။ သူဆိုင်ဖွင့်ဖွင့်ချင်း တွေ့လိုက်ရ သည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားနွမ်းနွမ်းပါးပါးနှင့်ဖြစ်သော်လည်း ဆင်းရဲနိမ့်ပါးသည့် အမျိုး အစားထဲကမဟုတ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ သူက “ငါ့နှမ ဘာများအလိုရှိလို့လဲကွယ်” ဟု မေးလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးက “မနေ့က ဦးလေးဆိုင်မှာ ကျွန်မသားလေးကို ဆန်တစ်ပြည်ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်” “ဟုတ်လား ဘာများဖြစ်လို့လဲကွယ်” “ဆန်တစ်ပြည် …
သံသရာကြွေး Read More